Το πρόσφατο περιστατικό που είδε το φως της δημοσιότητας, όπου παιδάκι δύο ετών εκρατείτο έγκλειστο στο Μακάρειο Νοσοκομείο, αναδεικνύει για πολλοστή φορά την ανυπαρξία του Υπουργείου Υγείας.

Το συγκεκριμένο γεγονός, παρά το αρχικό σοκ που προκάλεσε, στην πραγματικότητα δεν ξένισε. Η κυπριακή κοινωνία έχει προ πολλού εμπεδώσει ότι οι υπηρεσίες υγείας στη Δημοκρατία παρέχονται στη βάση τριτοκοσμικών προτύπων. Ανθρώπινες ζωές χάνονται, συμπατριώτες μας εξευτελίζονται, ιατροί καταχρώνται τη θέση τους.

Το δε αρμόδιο Υπουργείο παρουσιάζεται αδιάφορο, απρόθυμο, αλλά και ανίκανο να προχωρήσει σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Και αντί αυτή η χαώδης κατάσταση να προκαλέσει προβληματισμό στις τάξεις του Υπουργείου, βλέπουμε την κ. Γιαννάκη, Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου, να χαριεντίζεται στα ΜΜΕ παρουσιάζοντας την όποια ελάχιστη και ασήμαντη προσπάθεια από μέρους του Υπουργείου ως σπουδαία και θαυμαστή.

Στην προκειμένη περίπτωση με το μικρό παιδάκι, η κ. Γιαννάκη έσπευσε να αποποιηθεί ευθυνών, αναφέροντας ότι (α) το Υπουργείο έκανε σωστά τη δουλειά του αφού, όπως ισχυρίστηκε, είχε στείλει επιστολή στο Γραφείο Ευημερίας, (β) η ίδια κάλεσε ευρεία σύσκεψη προς χειρισμό του θέματος και (γ) το Υπουργείο θα συνεχίσει να φιλοξενεί το μικρό παιδάκι μέχρι να εξευρεθεί ο κατάλληλος εναλλακτικός χώρος. Μάλιστα, για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, άρχισε τις κολακείες για τη συγκινητική ανταπόκριση των απλών πολιτών κτλ κτλ.

Παρά την προσπάθεια της κ. Γιαννάκη, τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα: Aν στάλθηκε επιστολή από το Υπουργείο και όντως δεν απαντήθηκε από το Γραφείο Ευημερίας, τι διορθωτικά μέτρα λήφθηκαν από το Υπουργείο; Προσέξτε νοοτροπία δημόσιου υπαλλήλου. «Εγώ έστειλα επιστολή».

Δηλαδή, αν η κ. Γιαννάκη έβλεπε ένα παιδάκι να ζητάει βοήθεια εγκλωβισμένο σε ένα φλεγόμενο αυτοκίνητο, τι θα έκανε; Θα το κοιτούσε απαθώς, θεωρώντας ότι το καθήκον της ολοκληρώθηκε στο σημείο που κάλεσε την πυροσβεστική, ασχέτως αν αυτή (πυροσβεστική) δεν ανταποκρίθηκε; Και αν όντως το Υπουργείο ενήργησε σωστά, τότε προς τι η πραγματοποίηση ευρείας σύσκεψης την αμέσως επόμενη μέρα της δημοσιοποίησης.

Φυσικά, μόνο το γεγονός ότι τα δύο χρόνια σκλαβιάς του μικρού παιδιού θεωρήθηκαν από την κ. Γιαννάκη ως φιλοξενία, αποκαλύπτει το πώς αντιλαμβάνεται το Υπουργείο το τι εστί ανθρώπινη αξιοπρέπεια και πώς αυτοί ως δημόσιοι λειτουργοί οφείλουν να την υπηρετούν.

Στο εξωτερικό, τέτοιο γεγονός αναμφίβολα θα ταρακουνούσε συθέμελα την ιεραρχία του Υπουργείου. Εδώ, όχι μόνο δεν υπήρξαν συνέπειες, αντιθέτως, το γεγονός αξιοποιήθηκε για αυτοπροβολή της κ. Γιαννάκη, ως της πλέον ειδήμονος των σωστών χειρισμών και ευρέων συσκέψεων. Δυστυχώς, στο παρόν κυπριακό γίγνεσθαι, όλα τα ευτελή και φτηνά παρουσιάζονται ως μεγάλα και εντυπωσιακά.

Υπό αυτές τις συνθήκες, αποχαυνωμένη η κυπριακή κοινωνία, αναμένει εδώ και τρία χρόνια τον κ. Αναστασιάδη να εφαρμόσει επιτέλους τις προεκλογικές του υποσχέσεις (τις οποίες όπως διαβεβαίωνε θα εφάρμοζε μέχρι και το τελευταίο γιώτα), προχωρώντας στην εφαρμογή του Γενικού Συστήματος Υγείας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
Λέκτορας Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών