Πριν από μερικές μέρες τα κόμματα έδειχναν βαθιά προβληματισμένα για τη μεγάλη αποχή από τις βουλευτικές εκλογές. Αυτά, πριν από λίγες μέρες. Με τις παρασκηνιακές και μαθηματικές ραδιουργίες για την εκλογή Προέδρου της Βουλής, που θύμιζαν 18ον αιώνα, εκ του αποτελέσματος, αποδείχθηκε ότι τους μόνους που δεν έπιασαν κορόιδο είναι το 33% του εκλογικού σώματος, που τους γύρισε την πλάτη.

Μετά την εκλογή Συλλούρη, τα κομματικά στελέχη αφού τον συνεχάρησαν, αμέσως μετά εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για την εκλογή του, αφήνοντας ξεκάθαρο υπονοούμενο ότι εκτός από τον ίδιο, κανείς άλλος δεν τον γούσταρε.

Οι πρωτάρηδες βουλευτές, που ίσως πίστεψαν ότι θα αλλάξουν το «σύμπαν», πήραν το πρώτο πρακτικό μάθημα περί «δημοκρατίας», κομματοκρατίας και αντιλήφθηκαν τις χαώδεις διαφορές μεταξύ αυτών που λένε και αυτών που πράττουνε.

Εύλογα ο πολίτης διερωτάται πού ανήκει ο Συλλούρης, τι αντιπροσωπεύει το τελευταίο κόμμα στο οποίο εντάχτηκε και τι υποστηρίζει ο ίδιος αυτήν τη στιγμή. Εξακολουθεί να συμφωνεί με τη Θεοχάρους, που και αυτή φαίνεται να έχει μια σύνθετη σκέψη, ή με την Κυβέρνηση; Ερωτηματικά προκαλεί ο εκβιασμός του μεγαλύτερου κόμματος (παραδοχή βουλευτή) πως αν δεν τον ψήφιζαν, θα ψήφιζε Σιζόπουλο. Πόσες φορές στη δική μας «δημοκρατία» η μειοψηφία θα βασιλεύει, εκμεταλλευόμενη την κομματική μας αρτηριοσκλήρυνση;

Οι πολιτικοί αρέσκονται να παίζουν τόσο με τον λαό, όσο και με τις λέξεις, έτσι το «κέντρο» ονομάστηκε «ενδιάμεσος» χώρος σε μια νύχτα. Όταν προσκαλούσαν το ΕΛΑΜ στον αυτοκαλούμενο «ενδιάμεσο χώρο» ή αλλιώς στο «κέντρο», στο μυαλό τους πού κατέτασσαν ιδεολογικά τον ΔΗΣΥ, στην αριστερή πτέρυγα του ΕΛΑΜ;

Αν μιλούν για αναβάθμιση της Βουλής, τότε άρχισαν αρνητικά. Με το «καλημέρα» απογοήτευσαν τον λαό. Φαίνεται ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα και αν τολμήσουν να κάνουν μια έρευνα με το ερώτημα τι θα ψήφιζε ο πολίτης, αν σήμερα γίνονταν βουλευτικές εκλογές, τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι η μόνη τους επιλογή θα ήταν να κάνουν χαρακίρι στην Πλατεία Ελευθερίας.

Μέσα σε αυτό το μπάχαλο έμμεσων και άμεσων δικαιολογιών, κατηγοριών, συμβιβασμών, εκβιασμών και κομματικών παιγνιδιών, που καμία σχέση δεν έχουν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα όσον αφορά την εθνική μας ύπαρξη, παρουσιάστηκε μια χαραμάδα ελπίδας, ότι όλοι δεν είναι το ίδιο στη Βουλή. Υπάρχουν άνθρωποι με άποψη, τόλμη, ηθική και ειλικρίνεια που δεν παπαγαλίζουν και δεν κρύβονται πίσω από ανούσιες λέξεις, όπως ο Γιώργος Γεωργίου, βουλευτής του Δημοκρατικού Συναγερμού. Χωρίς να τον γνωρίζω προσωπικά, τον συγχαίρω για την ειλικρίνεια, την τόλμη του και την ελεύθερη σκέψη του σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή.