Η ιστορική κατευναστική πολιτική ημών και η του Έθνους έναντι της Τουρκίας, η πολιτική του δώσε-δώσε μήπως και πεισθούν οι στρατοκράτες της Άγκυρας να παύσουν να παριστάνουν τους Μινώταυρους στην περιοχή, δεν έπεισαν.
Μήτε τα δώσε-δώσε, μήτε τα ζεϊμπέκικα του Έθνους, μήτε τα άθλια ανοίγματα στους εποίκους, μήτε οι δόλιες επαναπροσεγγίσεις (που τις πληρώσαμε ακριβά, μήτε και οι εμπορικές συναλλαγές και τα νομιμοποιηθέντα λαθρεμπόρια ειδών και ιδεών με τον κατακτητή και τα παράγωγά του (και ένα σωρό άλλα ολισθήματα του Έθνους), έπιασαν τόπο. Αντίθετα…
Ενθαρρυμένος ο τουρκικός εθνικισμός-ιμπεριαλισμός προωθεί θέσεις Εδραίωσης. Και νομιμοποιεί έντεχνα στην παγκόσμια μίζερη ποδηγετημένη συνείδηση της «κοινωνίας των πολιτών», αυτά που έχει διαπράξει σε βάρος της Κύπρου και αυτά που θα διαπράξει αύριο σε βάρος πολλών και ιδιαίτερα σε βάρος του Ελληνισμού, όπου και αν αυτός κείται.
Κοντολογίς, η ιστορική πρακτική επιβεβαιώνει συνεχώς πως ο τουρκικός επεκτατισμός, ετράφη και θέριεψε υπό την κατευναστική λογική των «σοφών» του Έθνους και της περιφέρειας, καθώς και από τη λογική των «στρατηγών της ειρήνης» που, από ευθυνοφοβία, υποτάσσονται μεν στη λογική της ειρήνης, αλλά που ουδέποτε προετοίμασαν το Έθνος για πόλεμο.
Πράγμα που μας οδήγησε σταδιακά στη λογική της συνεχούς υποταγής. Το φαινόμενο αυτό περιγράφει εμφαντικά και ο Ρομέν Ρολάν στα γραφτά του, σημειώνοντας πως: «Από αιώνες, η ανθρωπότητα ακούει σοφά λόγια και φρόνιμα. Πολύ σπάνια όμως είδαμε αυτούς τους φρόνιμους να θυσιάζονται». Και έτσι…
Με βάση την επισημασμένη «σώφρονα» συμπεριφορά μας απέναντι στον ιστορικό εχθρό μας όλοι πια -και οι Τούρκοι βέβαια- διεκδικούν από τον Ελληνισμό τα πάντα. Ενώ εμείς, τίποτε και από κανέναν, σε τέτοια βαθμό, ώστε να μιλούμε με πολλή περηφάνια για «χαμένες πατρίδες» και να τις πενθούμε δεόντως.
Έχοντας όμως φροντίσει να τις σβήσουμε από την θύμησή μας και τις διεκδικήσεις μας. Απόδειξη του ραγιαδισμού μας. Αν όμως είναι ανάγκη να δοθεί ξανά ένα τελικό μήνυμα, είναι ότι η ανάγκη για επανατοποθέτηση των εθνικών μας στόχων και θέσεων, για απαλλαγή από το μίασμα της κατοχής, των εποίκων και των παραγώγων τους, αποτελεί ψήγμα ελπίδας.
Αφού όμως πρώτα θα έχουμε παραδεχτεί πως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κτηνώδη και μοχθηρή μηχανή, στην οποία θα πρέπει να αντισταθούμε, εν κινδύνω όντες.
Υ.Γ. Ο θρίαμβος και η ατιμωρησία των ενόχων από το 1974, επέφεραν την οξείδωση της μνήμης της κοινωνίας. Και, χωρίς την τότε συμπαράσταση των Νόμων, αυτή υποτάχτηκε και συμβιβάστηκε με τη διακήρυξη για «εθνική συμφιλίωση». Κι αυτή, με τη σειρά της, απάλλαξε και βόλεψε τους δράστες και τους συνεχώς δωσίλογους των δεινών μας.
Έκτοτε, μια παχιά -θαρρείς- λησμονιά διαφεντεύει εκεί και όπου γράφτηκε η ιστορία θνητών και αθανάτων. Με την κατοχή παρούσα, κυριαρχούσα και διοικούσα.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχιούχος Νομικών και Πολιτικών Σπουδών
