Παρακολουθώ εδώ και ημέρες τις προσπάθειες της Υπουργού Εργασίας να βρει λύση στην εργατική διαφορά μεταξύ των εταιρειών που παρέχουν υπηρεσίες εξυπηρέτησης επιβατών στα αεροδρόμια Λάρνακας και Πάφου και των εργαζομένων τους, προκειμένου να αποφευχθεί μια αχρείαστη και ζημιογόνα για όλους απεργία.

Θα ήθελα να κάνω δύο παρατηρήσεις, μία που αφορά την ουσία της διαφοράς και μία που αφορά τη διαδικασία και τη συμπεριφορά των εμπλεκόμενων πλευρών.

Επί της ουσίας, εάν κατάλαβα καλά, η βασική διαφορά έγκειται στην απαίτηση των εργαζομένων να λάβουν όλα όσα προβλέπονται στη συλλογική σύμβαση (προσαυξήσεις και άλλα ωφελήματα), αλλά την ίδια στιγμή απορρίπτουν ασυζητητί την αναπροσαρμογή της ΑΤΑ, η οποία επίσης προβλέπεται από τη σύμβαση.

Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι η ΑΤΑ έχει παγώσει. Αυτό έχει γίνει, αν δεν κάνω λάθος, μόνο στο Δημόσιο, στο οποίο υπήρξαν και σημαντικές μειώσεις μισθών. Στις δύο εταιρείες του κλάδου όχι μόνο δεν υπήρξαν μειώσεις μισθών, αλλά το 2015 δόθηκαν και οι προβλεπόμενες από τη σύμβαση προσαυξήσεις, κάτι που θα γίνει και για το 2016, νοουμένου ότι θα αναπροσαρμοστεί η ΑΤΑ.

Επί της διαδικασίας, νομίζω ότι η Υπουργός Εργασίας έχει κάθε λόγο να είναι θυμωμένη με τις ηγεσίες των συντεχνιών. Διότι, ύστερα από πολλές συναντήσεις και πολύωρες προσπάθειες, υπέβαλε μεσολαβητική πρόταση, την οποία αποδέχθηκαν κατ’ αρχήν οι δύο πλευρές και έδωσαν τα χέρια, αλλά μετά την απέρριψαν οι εργαζόμενοι-μέλη τους.

Αυτό σημαίνει ότι δεν εκφράζουν τις θέσεις των μελών τους και συνεπώς δεν νομιμοποιούνται πλέον να τους εκπροσωπούν; Ή μήπως αυτοί προκάλεσαν αυτήν την αντίδραση και τώρα δεν ελέγχουν την κατάσταση;

Επειδή από την κρίση δεν βγήκαμε και επειδή ακόμη έχουμε 40.000 ανέργους, καλά κάνουμε όλοι να γίνουμε λίγο πιο υπεύθυνοι. Καλά τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις, αλλά σε νούσιμα πλαίσια και μακριά από λογικές απειλών, λόγω της δύναμης που μπορεί να θεωρούμε ότι μας δίνει ο τομέας στον οποίο εργαζόμαστε.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΑΒΒΑ