Έτυχε να παρακολουθήσω προχθές το πρωί στο ΡΙΚ τις παρεμβάσεις τριών δικηγόρων (κυρίων Χρ. Τριανταφυλλίδη τηλεφωνικά, και Κύπρου Χρυσοστομίδη και Ανδρέα Αγγελίδη στο στούντιο) για το θέμα της εκλογής Προέδρου της Βουλής και δεν άντεξα στον πειρασμό να σχολιάσω μερικά από τα λεχθέντα.

Ο πρώτος εξήγησε τα διαδικαστικά, ενώ οι άλλοι δύο, κυρίως ο κ. Αγγελίδης, πέρα από τα διαδικαστικά, μπήκαν και σε διατύπωση απόψεων για το δέον γενέσθαι. Για να είμαι δίκαιος, ο κ. Χρυσοστομίδης αναγκάστηκε, κατά κάποιο τρόπο, να εισέλθει σ’ αυτήν τη διαδικασία, για να αντείπει, με νηφαλιότητα, στα όσα ο κ. Αγγελίδης, με περισσή, ομολογώ, αυτοπεποίθηση και βεβαιότητα για την ορθότητά τους, ισχυρίστηκε.

Σημειωτέον ότι και οι δυο παρουσιαστές προσπάθησαν σε κάποιο στάδιο να επαναφέρουν τη συζήτηση στο θέμα για το οποίο κάλεσαν τους φιλοξενούμενους, υποδεικνύοντας διπλωματικά ότι μπήκαν στα βαθιά, εννοώντας ότι υπήρξε εκτροπή σε συζήτηση για το Κυπριακό.

Ανάμεσα σε άλλα πρωτότυπα, π.χ. για τη δημιουργία εθνικού συμβουλίου στη Βουλή, που ο κ. Αγγελίδης υποστήριξε, είπε πως το ορθό είναι να εκλεγεί πρόεδρος από τον ενδιάμεσο χώρο, επειδή σ’ αυτόν κυριαρχεί θέση στο Κυπριακό, αντίθετη από εκείνη του Προέδρου της Δημοκρατίας, και έτσι, όταν θα ασκείται από τον Πρόεδρο της Βουλής, στο πλαίσιο των καθηκόντων του, κοινοβουλευτική διπλωματία, θα βοηθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με το να ενημερώνει τους ξένους για τη θέση αυτή και την ύπαρξη δυο τάσεων στο Κυπριακό.

Με μια μονοκονδυλιά, διά συνοπτικής διαδικασίας, ταύτισε τις θέσεις των κομμάτων του «Κέντρου», δεν προβληματίστηκε όμως για τον πολυτεμαχισμό τους και πού αυτός οφείλεται ούτε γιατί τόσα χρόνια δεν υπήρξε ενοποίηση του «Κέντρου». Μήπως ο λόγος είναι ο ίδιος που αναδύεται και τώρα στην εκλογή του Προέδρου της Βουλής, τουτέστιν η εξουσιομανία και η αχνοφέγγουσα στο βάθος Προεδρία της Δημοκρατίας;

Εν πάση περιπτώσει, ώς τώρα ξέραμε ότι, τουλάχιστον στις αποστολές στο εξωτερικό, προβαλλόταν η επίσημη θέση. Τώρα γίνεται εισήγηση το αλαλούμ του εσωτερικού να εξαχθεί και στο εξωτερικό.

Αλλά το πιο ωραίο ήταν ότι οι απόψεις αυτές εκφράστηκαν στην προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το μεγάλο ποσοστό αποχής και η απαξίωση των «πολιτικών» ή των κομματικών σχηματισμών από τον λαό. Όλοι λένε πως πήραν το μήνυμα των εκλογών.

Τα μηνύματα είναι πιθανόν πολλά, όσον αφορά όμως το Κυπριακό, εκείνο που, κατά τη γνώμη μας, δεσπόζει, και ας μας επιτραπεί να το πούμε, όπως το εκφράζει ο απλός κόσμος, είναι: «Εκείνο που σας ενδιαφέρει είναι οι καρέκλες και όχι το κοινό καλό.

Ο πατριωτισμός σας είναι των ωραίων λόγων, των κομματικών συμφερόντων, των προσωπικών φιλοδοξιών και όχι της συναίνεσης, του κοινού καλού, του δημόσιου συμφέροντος. Κάτσετε κάτω και κόψετε τον λαιμό σας να τα βρείτε, κι όχι μετά από τόσα χρόνια κατοχής να μας λέτε για στρατηγικές και πράσινα άλογα».

ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ