Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 22ας Μαΐου αποτελεί κόλαφο για το πολιτικό σύστημα και τα πολιτικά κατεστημένα, αλλά πολύ φοβούμαι πως τα μηνύματα της κάλπης δεν έχουν ληφθεί από εκείνους που έπρεπε.

Μπορεί οι αλλαγές που επεσυνέβησαν στο πολιτικό σκηνικό να μην είναι εντυπωσιακά θεαματικές, όπως, για παράδειγμα, στην Ελλάδα, αλλά αυτή είναι η φυσιολογία του κυπριακού λαού. Δεν είναι επιρρεπής στις μεγάλες, ραγδαίες και επαναστατικές αλλαγές. Λαμβανομένης υπ’ όψιν αυτής του της ιδιοσυγκρασίας, το αποτέλεσμα των εκλογών της 22ας Μαΐου 2016 ήταν ίσως το πιο κραυγαλέο μήνυμα αλλαγής της νοοτροπίας του αραχνιασμένου πολιτικού μας συστήματος και πολιτικού κατεστημένου.
Τα δύο μεγάλα κόμματα, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, αποφάσισαν να περιορίσουν την εκπροσώπηση των πολιτικών κομμάτων στη Βουλή αυξάνοντας το εκλογικό μέτρο από το 1,8% στο 3,6%, προσδοκώντας ότι με τον τρόπο αυτό θα αφήσουν εκτός Βουλής τούς Οικολόγους, τη Συμμαχία Πολιτών, την «Αλληλεγγύη», το ΕΛΑΜ, ενδεχομένως και την ΕΔΕΚ!

Ο διπλασιασμός του εκλογικού μέτρου έγινε χωρίς να ληφθεί υπ’ όψιν η οργή του εκλογικού σώματος και η απαξίωσή του στο πολιτικό κατεστημένο. Δεν λήφθηκε καν υπ’ όψιν, τουλάχιστον ως αντιστάθμισμα της αύξησης του εκλογικού μέτρου, η, εδώ και χρόνια, απαίτηση του λαού για καθιέρωση της οριζόντιας ψηφοφορίας.

Η προσπάθεια των κομμάτων ΔΗΣΥ - ΑΚΕΛ, είναι φανερόν ότι υπαγορευόταν από τη μεγάλη έγνοια τους να περιοριστούν οι φωνές αντίστασης κατά μίας απαράδεκτης λύσης στο Κυπριακό, όπως αυτή φαίνεται να εξυφαίνεται από τη μέχρι τώρα διαδικασία των συνομιλιών. Με τον τυχόν αποκλεισμό των «μικρών» από τη Βουλή, φαινομενικά, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού -όπως θα ερμήνευαν την πλειοψηφία του Κοινοβουλίου τα μεγάλα κόμματα- θα ήταν υπέρ της διαφαινόμενης τυχούσας απαράδεκτης λύσης.

Μπαίνω επίσης στον πειρασμό να πω ότι, η προσπάθεια των μεγάλων κομμάτων να αποκλείσουν τους «μικρούς», αποσκοπούσε και στο να αποσπάσει μεγαλύτερο μερίδιο από την πίτα της κρατικής χορηγίας προς τα κόμματα.

Η απαίτηση του λαού για ριζικές αλλαγές στην πολιτική μας ζωή έχει φανεί επίσης και από το ότι το Κοινοβούλιο έχει ανανεωθεί κατά 50%. Δηλαδή, ακόμα και εκείνοι που επέλεξαν να ψηφίσουν παλαιά κόμματα, προτίμησαν στην πλειοψηφία τους νέα πρόσωπα.

Οφείλουν να αντιληφθούν τα πολιτικά κατεστημένα ότι πολιτική δεν είναι η τέχνη της ευημερίας των πολιτικών και των συν αυτοίς, ούτε η προσπάθεια περιφρούρησης των συμφερόντων «του κόμματός μας» έναντι της θυσίας δικαιωμάτων του λαού. Αυτή η νοοτροπία, η οποία χαρακτηρίζει εν πολλοίς τις ηγεσίες των κομμάτων, είναι που εξέθρεψε και υπέθαλψε τη διαφθορά. Πολιτική κατά τον Αριστοτέλη (άλλο Αριστοτέλης και άλλο Μακιαβέλι) είναι η τέχνη της ευημερίας των πολιτών. Προϋπόθεση της ευημερίας είναι η αρετή και η ηθική, με τις οποίες ο Αριστοτέλης ταυτίζει την πολιτική. Όμως, η σημερινή εντύπωση περί της πολιτικής είναι ότι αυτή ταυτίζεται με το ψέμα, τη λοβιτούρα, την μπαγαποντιά. Αυτή, όμως, είναι η εντύπωση των διεφθαρμένων πολιτικών και όχι του λαού.

Με βάση το αποτέλεσμα των εκλογών, ο λαός απαιτεί κάθαρση και εξυγίανση του πολιτικού συστήματος.

Αυτά είναι τα μηνύματα της κάλπης, συμπεριλαμβανομένης και της πρωτοφανούς αποχής που φθάνει στο 33%. Όμως, πολύ φοβούμαι πως οι αρμόδιοι, αντί να πάρουν τα μηνύματα της κάλπης, παίρνουν... κάλπικα μηνύματα.

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑΣ
Δημοσιογράφος και πολιτικός επιστήμονας