Βρε, καλώς τα, τα παιδιά! Άντε, καλορίζικοι, σιδεροκέφαλοι! Καλημέρα σας και πριν θρονιαστείτε στα έδρανα, κρατήστε ενός λεπτού σιγή για προσωπικότητες με καλλιτεχνικές και άλλες ανησυχίες που κόσμησαν το άρτι διαλυθέν (και από καιρό στην ουσία διαλυμένο!) Σώμα: Για έναν που φωτογράφιζε τα απόκρυφα κυρίας συναδέλφου του. Για έναν άλλον που το έπαιζε Σούμαχερ της ασφάλτου (όχι της αγωνιστικής πίστας) μ’ ό,τι αυτό θα μπορούσε να συνεπάγεται. Για έναν τρίτο που χλαπάκιαζε πιατέλες με παντός είδους πετούμενα. Τέτοιο ύψος ήθους και στάσης.

Πριν λοιπόν στρογγυλοκαθίσετε, πέστε ένα ευχαριστώ στο κόμμα που σας έφερε ώς εδώ. Ποιο δικό σας καλέ; Για το άλλο λέω, που τα δικά σας κόμματα φάγανε τη σκόνη του. Αποχή το λένε, αν σας διαφεύγει, ένα 34% να, με το συμπάθιο! Πρώτο κόμμα έξω απ’ τη Βουλή. Εμ, φτύσιμο ο ένας στο κόμμα του, φτύσιμο ο άλλος στο δικό του, την Κυριακή ψιλόβρεξε. Καπάκι και οι από πεποίθηση ζώα απολιτικά, νονά σας η αγανάκτηση. Άσε που με κάτι λεβέντες στη σοδειά με έζωσαν μαύρα φίδια άλλων καιρών που βρικολάκιασαν.

Ναι, καλά, το εμπεδώσαμε, μέσα από καβγάδες, εξάρσεις, φαιδρότητες, λεκτική δυσκοιλιότητα: Θα τον αλλάξετε, μας είπατε, τον τόπο - παίζει και να μας αλλάξετε τα φώτα -. Μα δεν ιδρώνει τ’ αφτί μας. Ξέρετε μας τα ’παν κι άλλοι. Γραμμένα στο πετσί μας τα σημάδια των δικών τους αλλαγών. Θα καθαρίσετε, μας είπατε, το στάβλο του Αυγεία (παρεμπιπτόντως ποιος τον τιγκάρισε στη βρόμα δεν μας είπατε). Μπουχτίσατε, μας είπατε, από τα κουκουλώματα, τις μίζες, τις διαπλοκές, τις ρεμούλες, τις λαμογιές, το «είπα - ξείπα, χ…. την παρόλα μου». Ε, μεγάλο λόγο μην πείτε. Καθίστε να γευτείτε λίγο την εξουσία και τα ξαναλέμε. Ξέρετε τι χασίσι είναι η άτιμη!

Σας άκουγα, λοιπόν, σας άκουγα κι έλεγα: Τώρα εγώ, σ’ αυτόν τον τόπο, γιατί νιώθω σαν χάννος, έστω χρυσόψαρο που είναι και χρωματιστό και πιο κομψό! Ψάξε, ψάξε, το βρήκα: Είναι γιατί έτσι παίχτηκε η τύχη μου, θυσία στον βωμό της… διάσωσής μου! (ναι, την έννοια μου είχαν!), μετά που κάτι σαΐνια έστειλαν κάτι ψωροεκατομμύρια ευρωπουλάκια τσάρκα στας αλλοδαπάς και μην τα είδατε. Κι εγώ, τρία χρόνια τώρα, με κουτσουρεμένα τα ψευτοευρωπουλάκια μου, με τις τιμές εκεί που έχουν φτάσει, αγναντεύω με κιάλια, σαν ναυαγός στο πέλαγος την 30ή του μηνός πολύ πριν από την 20ή.

Η καταβαραθρωμένη ψυχολογία μου, μισό τσιγάρο δρόμο θα απείχε -αν κάπνιζα- από τον αυτοχειριασμό. Και δεν κάνει να χάσω την εξόδιο ευχή της εκκλησίας, η οποία, ως είναι τοις πάσι γνωστόν, δεν έχει καμία απολύτως ανάμειξη με οικονομικές συναλλαγές. Με τα δόντια με κρατάω να αποφύγω καμιά καραμπινάτη εκτίναξη των εσώψυχών μου κι όποιον πάρει ο χάρος κι ας μη φταίει καθόλου. Έφταιγα δηλαδή εγώ που με πήρε και με σήκωσε; Και να πρέπει να εμπιστευτώ την τύχη μου ξανά! Σε ποιον; Έλα μου ντε! Τέλος πάντων, έκανα ό,τι καταλάβαινα. Τουλάχιστον, δεν έσπρωξα μέσα κάτι ανεπιθύμητους, καταλαβαινόμαστε, έτσι;

Λοιπόν… νεοσύλλεκτοι και… νεοσύλλεκτες (σαρώσατε, κορίτσια, και μπράβο σας), μην ξεχάσετε αυτά τα πέντε χρόνια πως κύμα οργής σάς ξέβρασε σ’ αυτήν την ξέρα, άρχοντες πια στην νήσο των Αγίων, που για ν’ αγιάσεις πρέπει πρώτα ν’ αμαρτήσεις. Έχουμε ξεμείνει, ξέρετε, κάτι χάννοι με μνήμη χρυσόψαρου που επιμένουμε να ελπίζουμε πως κάτι μπορεί ν’ αλλάξει (ναι, καλά!). Και σκέφτομαι: Τυχαία, λέτε, η κυπριακή σοφία αποκαλούσε από αιώνες «πολιτιτζιήν» όποια κυρία ασκούσε το αρχαιότερο επάγγελμα έναντι αδράς, ή όχι, αμοιβής; (Άσε που κι αυτή έπιασε πάτο πια).

Μήπως, λέω, μήπως, για την άσκηση του επαγγέλματος της πολιτικής (με αδρότατη αμοιβή) χρειάζονται προσόντα που οι γυναίκες για αιώνες δεν ένιωθαν να έχουν; Μήπως δεν ευθύνεται τελικά ανδρικός δάχτυλος για την απουσία τους; Όπως και να ’χει, να η επιταγή μας κι όπου θέλετε τη γράφετε: Τα δεφτέρια, με όσα θαυμαστά έγιναν να τα ξετινάξετε λέξη προς λέξη, όχι για να ξεσηκώσετε τερτίπια, μα για να κρατήσετε μια πισινή. Μπρος, δουλειά καθαρή και τίμια. Μη μας βγει πάλι «η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης», κατά τη ρήση του Ευαγγελίου. Τι καταλαβαίνετε, δηλαδή, όλο τα ίδια θα ’χουμε; Αυτό το «να ’σαι σίγουρη», τ’ άκουσα ή με γέλασαν τ’ αυτιά μου; Άσ' το να αιωρείται καλύτερα, ν’ αποφύγω το εγκεφαλικό, μεγάλη γυναίκα.

ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ ΠΡΕΚΑ