Όσο αδιάφορος και βαρετός -τα μάλα- υπήρξε ο προεκλογικός αγώνας των υποψηφίων, άλλο τόσο και η μετεκλογική περίοδος ή, μάλλον, οι μετεκλογικές δηλώσεις... «Α, ρε κοπελλούθκια!..», έγραψε πλήρης αγαλλιάσεως, η θυγάτηρ του μακαριστού ηγέτη του ΟΧΙ του 2004! Οποία ελαφρότης! Πάλι καλά, που δεν είπε: πελλο-κοπελλούθκια!.. Τι να πει κανείς για το επίπεδο των συν-κυπρίων πολιτικών; Ο ένας (εκείνος που μας προέτρεπε να κάνουμε τη διαφορά), μετρά απώλειες αλλά προκύπτει διαφωνία ως προς τη διάγνωση. Ο άλλος, το τρίτο κόμμα, που μας συνεβούλευε να κοιτάμε μόνο μπροστά, πανηγυρίζει διότι κατήγαγε νίκην λαμπράν υπό τας περιστάσεις, υποστηρίζοντας ότι περί άθλου πρόκειται μέσα στις αντίξοες συνθήκες εντός των οποίων διεξήχθησαν οι εκλογές...

Ο φίλος Μαρίνος, διεσώθη την υστάτην... Παραλίγο να μείνει εκτός νυμφώνος!.. Ε, ας σταματήσει να αφήνει να διαρρέουν οι θέσεις του κ. Αναστασιάδη επί του Κυπριακού. Ίσως γι’ αυτό ήθελαν να τον «τιμωρήσουν»οι ψηφοφόροι του... Φανταστήκατε το ρεζιλίκι που θα πάθαινε αν δεν εκλεγόταν, όντας αρχηγός κόμματος; Μα, υπήρχε τέτοια περίπτωση; Ε, νομίζω, ναι, υπήρχε. Διότι παρότι αρχηγός κόμματος, έθεσε την έδρα της Λεμεσού εν κινδύνω... Ολίγη αξιοπρέπεια επέδειξε μόνο το ισχυρότερο δεξιό κυβερνών κόμμα, που μετά την πρωτιά είχε λόγους για να πανηγυρίσει, διότι είχε τις λιγότερες απώλειες. Άρα, το μη χείρον, βέλτιστον!

Έστω. Να συγχαρούμε και τον Γιώργο Λιλλήκα, που εισήλθε στη Βουλή δυναμικά με τη βοήθεια των ψηφοφόρων της Συμμαχίας. Με λάβαρο την αντι-διζωνική θέση του. Θα τον δούμε και εντός Βουλής τι θα πράξει... Η Ελένη Θεοχάρους, παρόλη την πολύ καλή θέση που είχε στα αποτελέσματα, θα παραμείνει ευρωβουλευτής στις Βρυξέλλες, υπηρετώντας την Κύπρο αγωνιζόμενη εντός του Ευρωκοινοβουλίου. Θα συγχαρούμε και τη σοβαρή αυτή κυρία, αν και κάποιοι της καταλογίζουν έλλειψη πολιτικής σταθερότητος, αφού προ ετών, όταν απέτυχε να εκλεγεί υπό την ομπρέλα του ΔΗΚΟ, εστράφη καιροσκοπικά, κατ’ αυτούς, προς τον ΔΗΣΥ!..

Εξήλθα του παραβάν, ηθικά ήσυχος με τη συνείδησή μου. Δεν μπόρεσα να βάλω σταυρό προτίμησης σε κανέναν εκ των ανωτέρω. Εστήριξα κάποια πλάσματα αθώα της Κύπρου μας, που δεν μπορούν να μας μιλήσουν, ούτε και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, από αγριότητες κάθε είδους!..

Δεν στήριξα ανθρώπους. Πολιτικούς του βολέματος, της διαφθοράς και των 7.000 ευρώ μηνιαίως. Κυνηγούς της βουλευτικής έδρας. Διότι επίστευα -και εξακολουθώ να πιστεύω- ότι αποτελούν ένα εσμό, ή κάτι που προσομοιάζει με πολιτικό... θίασο, στην Αυλή των Θαυμάτων! Δεν ξέρω αν με αντιλαμβάνεσθε, αγαπητοί μου.

Δεν επέλεξα την αποχή, διότι σκέφτηκα ότι, ακόμη και η δική μου αδύναμη ψήφος, καταδικασμένη εις την αφάνεια εντός του χαώδους κουμπαρο-κρατικού χώρου των Ε/κ πολιτικών, έπρεπε να ξεχωρίζει. Για να έχω ήσυχη τα βράδια τη συνείδησή μου.

Εψήφισα, λοιπόν, σκεπτόμενος τον σκύλο που εσύρθη από εκείνον τον άθλιο, δεμένος πίσω από το αυτοκίνητό του, μέχρι που ξεψύχησε. Εψήφισα για τον ατυχή γάτο, που αποτελεί στόχο ηλιθίων που εξασκούνται στη σκοποβολή. Για την κυνηγημένη αλεπού, που κάποιοι βάλθηκαν να την εξαλείψουν από προσώπου γης. Για τη χελώνα, που αγωνίζεται να επιβιώσει στις ακτές της Λάρας και του Ακάμα. Τον λαγό, τα αμπελοπούλια και τα αγρινά που καταλήγουν ως εξαίσιος μεζές στα πιάτα ανεκδιήγητων ανθρωποειδών... Και εκείνο το τελικό 1,9% αποτελεί, έστω, μιαν αρχή.

Δεν θα αποφύγω τον πειρασμό, να κλείσω με τα λόγια του γνωστού, κυνικού φίλου μου: «Αντώνη, δεν έπρεπε να υπάρχει κόμμα ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ. Έπρεπε να υπάρχει ένα κόμμα -που να εκπροσωπεί όλους αυτούς που τα κακομεταχειρίζονται- και να λέγεται: ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΗ ΖΩΑ!».

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ