Για άλλη μια θητεία θα είμαστε δυο ξένοι. Βολεμένος εσύ, θα προσπαθείς να με έχεις δεμένο στο παρελθόν. Θα ανασύρεις ξανά και ξανά το σπαθί από το θηκάρι, δήθεν ότι διαπραγματεύεσαι για την Υγεία και το Κυπριακό. Αυτό που δεν κατάλαβες, κι ούτε θα κατανοήσεις ποτέ, είναι ότι οι μαχαιριές τον μόνο στόχο που βρίσκουν, εδώ και 42 χρόνια, είναι τις ψυχές αυτών που σε βόλεψαν.

Μου είπες για το Κυπριακό, την ανεργία, τα λάθη των άλλων και οι άλλοι για τα δικά σου. Τώρα τέλειωσε η παράσταση και περιμένεις το χειροκρότημά μου. Εμένα με γνώρισες; Εσύ που θα είσαι η φωνή μου, γνωρίζεις τι θέλω να φωνάξω; Στο Κυπριακό μισό αιώνα έχουμε πάρει όλοι διδακτορικό. Δεν είναι η αδιαλλαξία των Τούρκων που ενοχλεί πλέον, είστε εσείς, που δεν καταφέρατε ενωμένοι να έχετε μια κοινή στρατηγική και επιτέλους η εθνική μας ύπαρξη να μην είναι σπορά διχόνοιας και αιχμή του δόρατος για αλίευση ψήφων.

Πώς θα είσαι η φωνή μου άμα δεν με γνωρίζεις; Μου λες για προδοσίες, εισβολές, ανεργία, κούρεμα, για τους «χτες» και τις αδικίες, ξεχνάς ότι ήμουν εκεί. Για πολιτισμό δεν μίλησες, ίσως ποτέ να μην ήσουν εκεί.

Θα πρέπει να ψηφίσω τη «φωνή» μου στο Κοινοβούλιο. Μα ό,τι μου έλεγες χτες, μου τα λες και σήμερα. Σαν να ζω την ίδια μέρα σε επανάληψη. Δεν θέλησες να με γνωρίσεις, να ακούσεις τι έχω να πω, να γίνεις η φωνή μου, γιατί αυτό είναι το λειτούργημά σου - αντί αυτού, έγινες κατήγορος που αναζητούσε από μένα να γίνω δικαστής και τιμωρός με την ψήφο μου.

Ήσουν τόσο εγωιστικά απασχολημένος να ακούς και να θαυμάζεις τη δική σου φωνή, που δεν άκουγες τις κραυγές γύρω σου. Τώρα περιμένεις τα δικά σου «χειροκροτήματα» να είναι περισσότερα των αντιπάλων σου.

Όταν μπεις στη Βουλή με την ψήφο μου, δεν θα έχεις τι να πεις, γιατί δεν κάθισες ούτε μια στιγμή να με ακούσεις. Έτσι καταδικαστήκαμε και οι δυο στην εσχάτη των ποινών, αυτήν της βουβαμάρας.

Για άλλη μια θητεία θα είμαστε δυο ξένοι. Βολεμένος εσύ, θα προσπαθείς να με έχεις δεμένο στο παρελθόν. Θα ανασύρεις ξανά και ξανά το σπαθί από το θηκάρι, δήθεν ότι διαπραγματεύεσαι για την Υγεία και το Κυπριακό. Αυτό που δεν κατάλαβες, κι ούτε θα κατανοήσεις ποτέ, είναι ότι οι μαχαιριές τον μόνο στόχο που βρίσκουν, εδώ και 42 χρόνια, είναι τις ψυχές αυτών που σε βόλεψαν.