Αναμφισβήτητα, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των φετινών εκλογών είναι η γενικευμένη αδιαφορία. Δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν γνωρίζουν αν γίνονται εκλογές, ενώ υπάρχουν και άλλοι που δεν επιθυμούν να ασχοληθούν με την κορυφαία έκφραση της δημοκρατικής διαδικασίας. Θα ήταν βολικό να τους καταδικάσουμε. Να τους κουνήσουμε το δάχτυλο κάνοντας μαθήματα για την ηθική και ουσιαστική «αναγκαιότητα» της προσέλευσης στις κάλπες.

ια τη μεγάλη ευκαιρία που χάνουν να διαμορφώσουν τις δικές τους επιλογές στη μελλοντική Βουλή. Άποψη που, όσες αλήθειες και αν περιγράφει, δεν αντιλαμβάνεται την ουσία: ότι, για χιλιάδες συμπολίτες μας, η αποχή από τις εκλογές είναι μια συνειδητή διαμαρτυρία. Πιστεύω ακράδαντα ότι στο πολιτικό μας σύστημα αναλογεί το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης και όχι στους πολίτες.

Πολλοί συνάνθρωποι μας -και όχι άδικα- νιώθουν ότι η συμμετοχή τους στις εκλογές δεν έχει νόημα όσο δεν αλλάζει η κυρίαρχη αντίληψή τους πως όποιον και να ψηφίσουν θα παραμείνουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Κακά τα ψέματα. Υπάρχει νηφάλιος παρατηρητής που αμφισβητεί σήμερα ότι το κράτος μας -και όχι σπάνια- ανέχεται, ενθαρρύνει και πολλές φορές καλλιεργεί διακρίσεις ανάμεσα στους πολίτες του, την ώρα που σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους όλοι είναι ισότιμοι; Η πρώτη και μεγαλύτερη διάκριση είναι ο... παλαιού τύπου κομματισμός, η αναξιοκρατία και η οικογενειοκρατία που καλλιεργεί τη διαφθορά.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αν έχεις κομματικό μέσον, η πρόσβαση στη δημόσια υπηρεσία γίνεται διαφορετική. Κι αυτό είναι κάτι που αδικεί τις προσπάθειες που γίνονται και την όποια πρόοδο έχει, με κόπο, επιτευχθεί. Δεν αποτελεί είδηση, επίσης, ότι άνθρωποι με χαμηλά εισοδήματα και χωρίς πρόσβαση στις κρατικές, κομματικές και άλλες εξουσίες αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τους έχοντες πρόσβαση. Αν ταξιδέψετε σε ευρωπαϊκή ή άλλη πολιτισμένη χώρα, θα εντυπωσιαστείτε από το πόσα άτομα με αναπηρίες κυκλοφορούν στον δρόμο και συμμετέχουν κανονικά και φυσιολογικά στη ζωή και την καθημερινότητα.

Πόσους έχετε δει στην Κύπρο να κυκλοφορούν με άνεση ανάμεσά μας, διεκδικώντας τη θέση τους στους δημόσιους χώρους και κάνοντας ισότιμη την παρουσία τους; Με δεδομένο το γεγονός ότι οι αριθμοί των αναπήρων σε κάθε χώρα είναι πάνω-κάτω οι ίδιοι, είναι φανερό ότι νιώθουν περιορισμένοι και καταπιεσμένοι. Δεν είναι δικό τους το σφάλμα. Η ίδια αίσθηση αποκλεισμού υπάρχει και σε νέους που δεν έχουν προσβάσεις και... επαφές, σε πολλές γυναίκες, ιδιαίτερα εργαζόμενες μητέρες και μονογονεϊκές οικογένειες, στους ηλικιωμένους που δεν θέλουν -και δεν πρέπει- να αποσυρθούν από μια ενεργή ζωή καθώς και σε άλλες κοινωνικές ομάδες που διεκδικούν ίσα δικαιώματα, ίσες ευκαιρίες και ίση μεταχείριση.

Όλοι αυτοί δεν είναι κάποια αμελητέα μειοψηφία. Είναι το πλήθος των θυμωμένων και απελπισμένων ανθρώπων που συγκροτούν τα ποσοστά της αποχής. Τόσο απλά. Πρωταρχικός σκοπός της καθόδου μου στις φετινές εκλογές είναι να εκπροσωπήσω αυτούς τους «αόρατους» ανθρώπους. Να μου δοθεί η ευκαιρία να αποτελέσω τη φωνή εκείνων που νιώθουν ότι η δική τους φωνή τους δεν φτάνει ψηλά. Να είμαι εκεί για όσους έχουν χάσει την ελπίδα τους.

Να κάνουμε το καλό, καλύτερο. Θα είμαι ικανοποιημένη αν κατορθώσω να φέρω για λογαριασμό αυτών των ανθρώπων τρία, τέσσερα, πέντε θέματα που τους απασχολούν στο τραπέζι των αποφάσεων. Δεν υπόσχομαι τίποτα, παρά μόνο ότι θα παλέψω για να πάψουν να υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτών, οι προνομιούχοι και οι υπόλοιποι. Για να αποκτήσει πάλι η δημοκρατία μας το πραγματικό της νόημα.

ΚΑΡΟΛΙΝΑ ΠΕΛΕΝΤΡΙΤΟΥ
Αριστίνδην υποψήφια Βουλευτής Λεμεσού με τον ΔΗΣΥ