Ενώ λοιπόν βρισκόμαστε σε απόσταση αναπνοής από την ημέρα της «γιορτής της δημοκρατίας» για την εκλογή νέων μελών της Βουλής, πληθαίνουν οι κακόγουστες «ατάκες» και τα αχρείαστα υπονοούμενα. Κάποιοι διακηρύσσουν ακόμη ότι θα καταστεί δήθεν πιο ορθή η «διακυβέρνηση» του τόπου, με το να διεξαχθούν οι εκλογές με διπλασιασμό του αναγκαίου ποσοστού για είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή, εκεί όπου η πολυφωνική σύνθεση της Βουλής επιβεβαιώνει τη Δημοκρατία. Κατά μια άποψη αποτελούν μέρος τακτικής προς συσπείρωση, ενώ κατ’ άλλη άποψη και επικρατέστερη, έχουν ως αφορμή την ενόχληση για το σοβαρό ενδεχόμενο να καταστεί η νέα θητεία της Βουλής, επτακομματικής σύνθεσης.

Το βέβαιο είναι ότι τα υπονοούμενα και οι κακόγουστες αναφορές, όπως και οι φραστικές συγκρούσεις ενόψει εκλογών, προκαλούν δικαίως την ενόχληση στον απλό ψηφοφόρο γιατί αισθάνεται ότι ουσιαστικά το κυρίαρχο δικαίωμά του για επιλογή των καταλληλότερων εκ των υποψηφίων, μετατρέπεται σε μοχλό ή όργανο διπολισμού. Πρόκειται προφανώς για μια προεκλογική τακτική, που στόχο έχει να εξωθήσει όσο πιο πολλούς ψηφοφόρους σε απαξίωση, όχι της προσφοράς της Βουλής ή των κομμάτων που την αποτελούν, αλλά ουσιαστικά σε απαξίωση της δύναμης και αξίας της κάθε μιας ψήφου, που έχει κάθε πολίτης, όταν ασκεί το δικαίωμα του εκλέγειν.

Η πολιτική ιστορία του τόπου από την ανεξαρτησία του 1960, με βάση το δοτό και ερήμην του λαού Σύνταγμα, αποκαλύπτει κατά αντικειμενική θεώρηση, λάθη κατά συρροήν. Λάθη που υπέσκαψαν την ανεξαρτησία και κυριαρχία του κράτους. Λάθη που ενώ διαχρονικά επαναλαμβάνονται, δεν έχουν διδάξει τους πολιτικούς, αλλά και τον κυρίαρχο λαό ότι δεν οδηγούν (όπως και δεν οδήγησαν για 42 χρόνια) σε δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση. Η αντικατοχική δίκαιη και αναγκαία διεκδίκηση, το «δεν ξεχνώ», τα «σύνορα μας είναι στην Κερύνεια» παραμερίστηκαν και, δυστυχώς, αντικαταστάθηκαν μέσα από αλλεπάλληλες υποχωρήσεις από βασικές αρχές και αξίες δικαίου. Στην προσπάθεια για «επανένωση», ως να υπάρχουν κατά το δίκαιο, δύο ξεχωριστά και διακρινόμενα τμήματα στο «νησί» Κύπρος, όπως η τουρκική προπαγάνδα ονομάζει το έδαφος της δήθεν «εκλιπούσας» Κυπριακής Δημοκρατίας, κατέστη προφανής ο κίνδυνος τουρκικής επικυριαρχίας.

Αν οι ενδείξεις που αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο η νέα σύνθεση της Βουλής να είναι με επτά κόμματα επιβεβαιωθούν στις 22.5.16, τότε τα πέντε εξ αυτών πρέπει και μπορούν να συμβαδίσουν στο Κυπριακό τουλάχιστον, ενάντια στην «κοινή» πορεία των δύο μεγάλων κομμάτων. Πρέπει να συνενώσουν δυνάμεις και να διαμορφώσουν κοινή στάση και διεκδίκηση μέσα από τις αρμοδιότητες της Βουλής με την ορθή προς την κοινωνία συλλογική επί τούτου επικοινωνία. Ίσως να έχουμε φθάσει στη στιγμή εκείνη, όπου ο κάθε ψηφοφόρος δεν επιθυμεί απλώς να υπάρξουν, αλλά θα θελήσει να επιβάλει ανατροπές στη δύναμη των κομμάτων. Ας είναι για την ώρα τούτο προμήνυμα για πραγμάτωση αμέσως μετά τις εκλογές αυτές, της μεγάλης ανατροπής σ’ ό,τι αφορά τη διεκδίκηση λύσης του Κυπριακού.

Είναι ανάγκη, προ των κινδύνων από την πολιτική Ερντογάν στην όλη περιοχή, οι δυνάμεις πέραν των δύο μεγάλων κομμάτων στην Κύπρο, μετεκλογικά να αναδειχθούν η τρίτη μεγάλη δύναμη, που δεν θα διακατέχεται από ψευδαισθήσεις, θα πιστεύει στη δύναμη της δίκαιης διεκδίκησης και θα εμπνεύσει εκ νέου τον αντικατοχικό αγώνα. Οι αγκυλωμένες από εθελότυφλη διάθεση, μνήμη, οργή και δύναμη του λαού, ας ταρακουνήσουν τις πολιτικές δυνάμεις που διαφωνούν με την ακολουθητέα πορεία. Έτσι θα επανέλθει ο στόχος για άρση όλων των παρανομιών της Τουρκίας, που διαπράχθηκαν και συνεχίζονται, αντίθετα στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο σε βάρος της χώρας μας.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος