Αν και αυτές οι εκλογές παρουσιάζονται ως τα πρώτα βήματα της νέας φουρνιάς πολιτικών, που μελλοντικά θα αντικαταστήσουν τους σημερινούς, στην πραγματικότητα θα ξεκαθαρίσουν πόσο ωριμάσαμε και τι διδαχτήκαμε από τα τελευταία χρόνια της κρίσης και της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα. Κύρια χαρακτηριστικά των εκλογών αυτών είναι ο φόβος της ανασφάλειας, και ο θυμός για την αδιαφορία και ότι τίποτα δεν αλλάζει. Είναι οφθαλμοφανές ότι πάσχουμε από ασυνεννοησία και «κτίζουμε» σε ενόχους και δυσπιστίες, που συντηρούν τη διχόνοια και μας μετατρέπουν σε παθητικούς θεατές. Μόνο αν σταματήσουμε να έχουμε αυταπάτες και αντιληφθούμε ότι με ενότητα και χάραξη στόχων θα φτάσουμε σε αυτούς, θα έχουμε ελπίδα για μέλλον. Αν δεν διανύσουμε τη δύσκολη διαδρομή ενωμένοι, τότε θα ζούμε επανάληψη της ίδιας μέρας ακινητοποιημένοι στο τώρα και στο παρελθόν.

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, φαίνεται η ανάγκη της οριζόντιας ψηφοφορίας, γιατί ο στόχος δεν είναι να καθίσουμε το βράδυ των εκλογών και να παρακολουθούμε τις «εξισώσεις» άνευ ουσίας, ποιοι και γιατί θεωρούνται νικητές, αλλά να έχουμε ένα σύνολο πρωταγωνιστών στη Βουλή, με απόψεις, εισηγήσεις και ξεκάθαρες θέσεις με γνώμονα το κοινό συμφέρον.

Η Βουλή δεν είναι αρένα όπου θα αλληλοεξοντώνονται οι κομματικοί αρχηγοί διχάζοντας την κοινωνία και εξυμνώντας την απληστία για εξουσία. Το βουλευτικό αξίωμα είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα. Είναι χώρος προσφοράς και όχι θεατρική πασαρέλα, που επιδεικνύουμε τα καμώματά μας απερίσκεπτα ή ικανοποιούμε τις προσωπικές μας επιδιώξεις.

Αν κάτι πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία μας να ρίχνουμε τις ευθύνες σε άλλους, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια και ανακουφίζοντας με λαϊκισμό τον πολίτη.

Η έλλειψη αυτοκριτικής οδηγεί να αποφεύγουμε, όπως ο διάβολος το λιβάνι, το μερίδιο της δικής μας ευθύνης, που αποδεικνύει ότι τίποτα δεν διδαχτήκαμε από την κάθε «οδύσσεια», την οποία εμείς οι ίδιοι κυρίως προκαλέσαμε. Αν συνεχίσουμε να καλλιεργούμε αυταπάτες, ποτέ δεν θα φτάσουμε στην «Ιθάκη» μας, θα υποφέρουμε μαζοχιστικά την απαίτηση να κάνουμε επιτέλους κάτι, ενώ κατά βάθος με άλλοθι την κρίση, το Κυπριακό κλπ., είμαστε λάτρεις του βολέματος και της στασιμότητας.