Την 10η Φεβρουαρίου 2010 είχα γράψει άρθρο που αναφερόταν στην προσπάθεια της κυβέρνησης, μέσω της Noble, να αντλήσει φυσικό αέριο από το υπέδαφος στη νότια θάλασσα της Κύπρου. Αν θυμάστε, ο ενθουσιασμός συνεπήρε σχεδόν όλους τους Ελληνοκυπρίους. Νόμισαν ότι σύντομα θα γέμιζε η Κύπρος με πετροδολάρια.
Επειδή πίστευα πως η κίνηση αυτή εγκυμονούσε πολύ σοβαρούς κινδύνους, ήθελα, με άρθρο μου, να προειδοποιήσω. Το άρθρο έφερε την επικεφαλίδα «Όταν κτυπήσει το τρυπάνι» και δημοσιεύτηκε στoν Τύπο λίγες μέρες αργότερα. Ποιος όμως να με ακούσει και ποιος να με πιστέψει, αφού ο καθένας άνοιγε το στόμα του και έλεγε ό,τι ήθελε. Έγιναν όλοι ειδικοί. Μάλιστα, γνωστός μου, πρώην υπουργός στο αρμόδιο υπουργείο για το αέριο, με άρθρο του που είχε την ίδια επικεφαλίδα, μου επιτέθηκε και μου έψαλλε τον εξάψαλμο. Ας είναι καλά ο άνθρωπος.
Έγινε τότε μεγάλο σόου. Δημιουργήθηκαν δεξαμενές σκέψεων και διάφορες επιτροπές. Ετοιμάσθηκαν μεγαλεπήβολα σχέδια για τη μεταφορά και πώληση του αερίου και άλλα πολλά. Έστειλαν τον Πρόεδρο με ελικόπτερο στην πλατφόρμα για να δει με τα μάτια του το μεγάλο θαύμα στη γένεσή του! Έστειλαν, άρον-άρον, και μια συμπαθεστάτη υπουργό στο σπίτι της επειδή δεν τους άρεσαν αυτά που έλεγε! Άρχισαν και οι προετοιμασίες για κατασκευή των εγκαταστάσεων υγροποίησης του αερίου, αφού η ανόρυξή του αναμενόταν το 2016-17. Τα δε πανεπιστήμιά μας διαφήμιζαν διάφορα προγράμματα επιστημονικής κατάρτισης για όσους ήθελαν να καταπιαστούν με το αέριο. Τόσο μεγάλη ήταν η ευφορία του λαού που δεν έβλεπε πως, πέρα από τη μύτη του, παραμόνευε η Τουρκία.
Και εγώ ο φτωχός, μόνος μου, φώναζα δυνατά από την απέναντι όχθη. Με διάφορα άρθρα μου, τους τόνιζα πως συνεχώς έκαναν λάθη και πως έδιδαν ευκαιρίες στην Τουρκία για να δημιουργήσει, σε βάρος μας, γκρίζες ζώνες και να απαιτεί δικαιώματα στις θάλασσές μας. Τους ικέτευα να τερματίσουν τις θαλάσσιες ενέργειές τους και να αφήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας να διαχειριστούν τον υποθαλάσσιό μας πλούτο όταν θα αποκτούσαν την αναγκαία κατάρτιση. Για αυτούς ήμουν «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Ήμουν, επίσης, ενόχληση.
Δεν είμαι προφήτης, αλλά, δυστυχώς, έχω επαληθευτεί. Παρά τις διαβεβαιώσεις των εκάστοτε κυβερνώντων ότι οι Τούρκοι δεν θα αποτολμούσαν να παρέμβουν (κυρίως λόγω των αμερικανικών και των ισραηλιτικών συμφερόντων στην περιοχή), αυτοί ήλθαν και, με τα πλοία τους, άρχισαν να οργώνουν τις θάλασσές μας. Τις έχουν γεμίσει με γκρίζες ζώνες. Οι διεκδικήσεις και οι απειλές τους τελειωμό δεν έχουν. Τώρα παραμονεύουν. Μήπως έχουμε εξαναγκαστεί σε κάποια ανακωχή;
Οι πολιτικοί μας αρχικά μάς καθησύχαζαν λέγοντάς μας ότι το αέριο θα χρησιμοποιείτο ως καταλύτης για τη λύση του Κυπριακού. Σε άρθρο μου «ο καταλύτης», που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2014, σας εξηγούσα ότι χρησιμοποιούν τη λέξη «καταλύτης» για να ωραιοποιήσουν κάτι που δεν τολμούν να μας πουν κατάματα. Επίσης, σας προειδοποιούσα πως μας προετοίμαζαν για οδυνηρές παραχωρήσεις δικαιωμάτων του πλούτου στον θαλάσσιο και υποθαλάσσιό μας χώρο τόσο στην Τουρκία όσο και στους Τουρκοκυπρίους.
Έχετε π.χ. προσέξει πως, πρόσφατα, οι πολιτικοί μας συνεχώς αναφέρουν ότι, με τη λύση του Κυπριακού, η Τουρκία θα προσκομίσει οφέλη από τους υδρογονάνθρακές μας; Σιγά-σιγά έχουν καταφέρει να κάνουν το θέμα των υδρογονανθράκων τόσο περίπλοκο όσο και το Κυπριακό. Και έχει ο Θεός!
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝΑΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
Πολιτικός Επιστήμονας και Νομικός, Ειδικός στο Δίκαιο της Θάλασσας και στη χάραξη θαλάσσιων ζωνών
