Κατ’ αρχήν τι ονομάζουμε πολιτικά ενδιάμεσο χώρο και ποια κόμματα τον αποτελούν; Ο όρος είναι καθαρά χωροταξικός - γεωγραφικός και υποδηλοί
εκείνα τα κόμματα που τοποθετούνται μεταξύ ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ (ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ θεωρούνται ως δύο πόλοι). Μεταξύ κομμουνιστικής Αριστεράς και της συντηρητικής παραδοσιακής Δεξιάς.
Η μεν κομμουνιστική Αριστερά εξακολουθεί να είναι από άποψη οργάνωσης και συγκρότησης, ακόμα και από άποψη αξιών, ένα Σταλινικό Κόμμα (δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, εσωτερική επαγρύπνηση και υπέρτατη αξία το Κόμμα). Η δε συντηρητική Δεξιά έχει μετεξελιχθεί σ’ ένα σκληρό νεοφιλελεύθερο κόμμα, που βασίζει την ενότητά του στον αντικομμουνισμό. Τίποτε άλλο δεν συνδέει τους ετερόκλητους οπαδούς του, που προέρχονται από τα πλέον φτωχά μέχρι τα πλέον πλούσια στρώματα της κοινωνίας.
Τα δύο κόμματα, που συμπορεύονται αρμονικά στα πλέον σοβαρά θέματα (Κυπριακό, δημοκρατία, διαμοιρασμός των λαφύρων, διαπλοκή και διαφθορά) υποτίθεται ότι καβγαδίζουν για τα καθημερινά μόνο και μόνο προς περιχαράκωση των οπαδών τους. Οι δυο τους αλωνίζουν κυριολεκτικά στην πολιτική σκηνή παρά τη χρεοκοπία της πολιτικής τους στο Κυπριακό, παρά τη συνεργασία τους στη φαλκίδευση της δημοκρατίας και της ελεύθερης έκφρασης και προ πάντων παρά τη δυσοσμία της διαπλοκής και διαφθοράς τους στο επίπεδο των κομμάτων. Όχι απλώς των ατόμων.
Αυτή η απαράδεκτη για τη χώρα μας κατάσταση, ενισχύεται από το μπάχαλο και την αναξιοπιστία του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου. Ενός χώρου χωρίς ιδεολογικό προσδιορισμό, ενός χώρου όπου κυριαρχεί το προσωπικό συμφέρον και οι προσωπικές ατζέντες εν ονόματι πάντοτε του εθνικού συμφέροντος.
Αυτός ο κατακερματισμός είναι το σωσίβιο του ΔΗΣΑΚΕΛΙΚΟΥ κατεστημένου. Κατά τη γνώμη μου είναι εξίσου μεγάλες οι ευθύνες κάποιων στοιχείων αυτού του χώρου για την τραγική κατάσταση της πολιτικής μας ζωής και κυρίως του εθνικού μας ζητήματος.
Πώς να εμπιστευτεί ο λαός αυτόν τον χώρο, που κυριαρχείται εξόφθαλμα και προκλητικά από τα προσωπικά συμφέροντα; Που όλοι θέλουν να είναι αρχηγοί και Πρόεδροι.
Λες κι αυτός ο τόπος έχει έλλειψη κομμάτων και κάποιοι σπεύδουν να πληρώσουν το κενό. Και δεν αντιλαμβάνονται ότι όχι μόνο δεν προσφέρουν κάτι, αλλά απεναντίας «υπηρετούν» τα συμφέροντα του κατεστημένου διατηρώντας το αλώβητο.
Δεν θα με εξέπληττε καθόλου αν στο μέλλον κάποιοι απ' αυτούς βρεθούν να συμπορεύονται με εκείνους που υποτίθεται ότι πολεμούν, με αντάλλαγμα κάποια μεγάλη καρέκλα.
Απαραιτήτως πρέπει να είναι μεγάλη η καρέκλα. Και είμαι βέβαιος ότι δεν θα έχουν ψευδαισθήσεις ότι μπορούν να επιβάλουν είτε στο ΑΚΕΛ είτε στον ΔΗΣΥ τη δική τους πολιτική στο Κυπριακό. Άρα ο αγών περί τίνος ποιείται;
Θα λεχθεί ίσως ότι δεν είναι η πρώτη παρουσία αυτού του φαινομένου. Πριν απ’ αυτούς υπήρξαν άλλοι που κινήθηκαν με τα ίδια ελατήρια (εθνικό συμφέρον και μεγάλη καρέκλα). Κι εξαφανίστηκαν όλοι από την πολιτική σκηνή. Όπως θα γίνει και με αυτούς.
Το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ότι το κατεστημένο ΔΗΣΑΚΕΛ με τέτοιες κινήσεις παρατείνει την κυριαρχία του. Όταν αυτοί εξαφανιστούν, θα κατασκευάσουν ή θα βρουν άλλους πρόθυμους. Το σπουδαιότερο είναι να καταλάβει ο λαός πού οδηγούν αυτά τα φαινόμενα και ποιους εξυπηρετούν. Γιατί τελικά ούτε αυτός θα είναι άμοιρος ευθυνών.
Υ.Σ. Λένε κάποιοι ότι και η ΕΔΕΚ είναι κόμμα του ενδιάμεσου χώρου. Λάθος μέγα. Η ΕΔΕΚ δεν είναι γεωγραφικά που προσδιορίζεται. Προσδιορίζεται πολιτικά - ιδεολογικά. Είναι κόμμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Ανήκει στην ευρωπαϊκή και την παγκόσμια σοσιαλδημοκρατία. Είναι μέρος ενός παγκόσμιου κινήματος, που πάρα πολλά έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα.
Με κύρια στοιχεία τη δημοκρατία, και το κοινωνικό κράτος. Είναι ένα παγκόσμιο κίνημα με τα σωστά του και τα λάθη του, τα οποία έχουμε υποχρέωση να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε. Είμαστε ένα Κίνημα με ρίζες, με ιστορία, με ιδεολογία, που γεννήθηκε ως κοινωνική αναγκαιότητα. Και θα συνεχίσει ως τέτοια. Η ΕΔΕΚ ουδεμία σχέση έχει με τον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο.
ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης και ιδρυτικό στέλεχος του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ
