Στην τελευταία φάση της κοινωνικής αναπροσαρμογής των Κυπρίων μετά το 1974, αναπτύχθηκε μια ανανεωτική δυναμική που είχε τις προϋποθέσεις να ανατρέψει τα προϋφιστάμενα πολιτικοκοινωνικά δεδομένα:
1. Επικράτηση ενός γενικευμένου πνεύματος συμφιλίωσης μεταξύ των αντιπάλων της περιόδου του πραξικοπήματος και της εισβολής (πραξικοπηματιών και αντιστασιακών, «γριβικών» και «μακαριακών») σε επίπεδο λαού.
2. Συνειδητοποίηση της εμπλοκής των «συμμάχων» και «φίλων» στην επιβολή του πραξικοπήματος και της εισβολής, με αποτέλεσμα την αποστασιοποίηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Κυπρίων από τον αμερικανοβρετανικό άξονα και τα συνεπακόλουθά του.
3. Υπέρβαση του φοβικού συνδρόμου μιας κοινωνίας, που έδειχνε έτοιμη να σταθεί στα πόδια της μπροστά στον αναντίλεκτο τουρκικό επεκτατισμό.
4. Γενίκευση του καθολικού αιτήματος να πορευτούμε με μιαν ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, ικανή να προασπιστεί τα εθνικά μας συμφέροντα.
5. Ανάπτυξη ενός ουσιαστικού προβληματισμού για διεύρυνση της δημοκρατίας και τη σχέση των εξουσιών.
6. Εξάπλωση της συζήτησης για οικονομική ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό, και αναζήτηση τρόπων για πραγμάτωση μιας κοινωνίας των πολιτών και ενός κράτους δικαίου.
Τα θέματα αυτά και πολλά τέτοια αποτελούσαν αντικείμενο ευρύτατων συζητήσεων, που κυριολεκτικά αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον και τις δράσεις της κοινωνίας μετά το δράμα του 1974. Ένας πραγματικά γιγάντιος μύλος αναμορφωτικών και αναγεννητικών σκέψεων και προθέσεων, που κατασπατάλησαν μετά το 1974 όλα τα ιστορικά κόμματα (πυλώνες του πολιτικού μας συστήματος) σε ευτελή μικροκομματικά παιχνίδια, αναξιοκρατικές επιλογές ανίκανων, αναποτελεσματικών και διεφθαρμένων ανθρώπων, με πολύ ύφος και καθόλου ήθος, υποπροϊόντα μιας πανίσχυρης πελατειακής δομής.
Όλο αυτό το πολιτικό καρκίνωμα συντήρησε η δημαγωγία, ο λαϊκισμός και τα συνθήματα των μπαλκονιών, που αντικατέστησαν πλήρως την πολιτική αντιπαράθεση στη βάση συγκεκριμένων και δεσμευτικών προγραμμάτων. Το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα διαχρονικά ήταν για όλους (ως διά μαγείας) μια εκλογική νίκη, αφού σε τελική ανάλυση σήμαινε διανομή λαφύρων (αφού διαμοιράζονταν την εξουσία σε όλες τις εκφάνσεις του πολιτικού βίου, π.χ. Διοικητικά Συμβούλια κ.τ.λ.) και καταλήστευσης του κράτους.
Φυσικό επακόλουθο αυτού του πολιτικού κλίματος (αριστοτεχνικά σχεδιασμένου από όλους αυτούς) ήταν η ληθαργοποίηση της κοινωνίας, δεδομένου ότι η ενεργός εμπλοκή των πολιτών βασίζεται σε εμπνευσμένες και πρωτοποριακές μειοψηφίες στο πηδάλιο του πολιτικού στερεώματος μιας χώρας. Δυστυχώς, τέτοιου είδους μειοψηφίες διαχρονικά εκτοπίζονταν ή εξουδετερώνονταν, για να μένει το πεδίο ελεύθερο για τις κομματικές λεηλατηκές συμμορίες.
Σαφέστατα η εξελικτική ληθαργοποίηση της κοινωνίας δεν προέκυψε τυχαία, αλλά ήταν αποτέλεσμα μιας εσκεμμένης και στρατηγικά μεθοδευμένης προσπάθειας συντριβής των πυρήνων της κοινωνίας των πολιτών, που πρακτικά σήμαινε μείωση της αντιστασιακής ικανότητας της κοινωνίας απέναντι στο σαθρό κατεστημένο και κατ’ επέκταση υπονόμευση της Δημοκρατίας. Με αυτές τις νοοτροπίες το πολιτικό γίγνεσθαι κατακλύστηκε από ανεγκέφαλους χειροκροτητές. Η ληθαργοποιηση της κοινωνίας, της κάθε κοινωνίας, έχει ως άμεση συνέπεια το είδος των ηγεσιών και τον τρόπο με τον οποίο αναδεικνύονται, καθώς και τους μηχανισμούς της αναπαραγωγής τους. Η επανεκλογή τους καταλήγει να είναι αναπαραγωγή προσωπικού της ίδιας με αυτούς κοπής και ραφής από το κομματικό εκκολαπτήριο, που δεν προτίθεται ούτε να τους απειλήσει αλλά ούτε φυσικά και να τους εκθρονίσει.
Τα κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικά φαινόμενα, που έφερε στην επιφάνεια όχι η κρίση καθαυτή αλλά ο δουλοπρεπής χειρισμός της, θα επιφέρουν αναπόφευκτα τη συλλογική αφύπνιση της κοινωνίας. Μια αφύπνιση ριζοσπαστική όσο ποτέ στη μετά το 1974 ιστορία της χώρας, που θα σαρώσει όλους τους ανεπαρκείς και δημαγωγούς, που πέρα από την πολιτική τους εξαφάνιση θα τους στιγματίσει και ως εθνικά ανάξιους. Τώρα είναι η ευκαιρία της κοινωνίας να σταθεί τα πόδια της. Μπορούμε..!
ΔΡ ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α' Αντιπρόεδρος Συμμαχίας Πολιτών, υποψήφιος Βουλευτής Πάφου
