Έχουν ακουστεί διάφορες απόψεις για το προσφυγικό από επωνύμους και μη. Αυτές ανήκουν σε δύο κατηγορίες: είτε αιτιολογούν τους ισχυρισμούς ενοχοποίησης της Ευρώπης είτε λειτουργούν ως υπερασπιστές της προς τις κατηγορίες αυτές.

Κατ’ αρχήν πρέπει να αναφερθούν δεδομένα για το μέγεθος του προβλήματος. Η Τουρκία λειτουργεί ως κύρια πύλη εισόδου και φιλοξενεί πάνω από 1 εκ. πρόσφυγες και συνεχίζει να υποδέχεται, ενώ η Ελλάδα είναι μια άλλη χώρα που δρα ως πρώτη πύλη προσφύγων με υποδοχή 125 χιλιάδων. Ως εκ τούτου, η διαχείριση του προβλήματος ήταν φυσικό να προκαλέσει διαφορετικές αντιδράσεις και απόψεις.

Στην πιο αριστερή μεριά του πολιτικού φάσματος ακούγονται απόψεις ότι «η Δύση προκάλεσε το πρόβλημα και υποκριτικά δείχνει ή κάποτε δεν δείχνει ευαισθησία».
Ο αριστερός πολιτικός λόγος, που ακούγεται, επιρρίπτει επίσης ευθύνες στη διεθνή τάξη ότι στο «πρόσχημα» εκδημοκρατισμού καταφέρνει να αλλοιώσει πληθυσμιακά περιοχές και να δημιουργήσει αντί του στόχου κύματα προσφύγων και ανθρωπιστικές τραγωδίες, αναφέροντας ότι σπάνια επιτυγχάνει στον αρχικό στόχο, τον οποίο γρήγορα προσπερνά. Ο λόγος αυτός δείχνει να φωτίζει την απανθρωπιά για την έλλειψη καλύτερης διαχείρισης του προβλήματος.

Η δεξιά σχολή επιχειρεί διαφορετική ερμηνεία. Αποκρούοντας μύδρους για άθλιους «καπιταλιστικούς πολέμους», αναφέρει ότι η εμφύλιος σύγκρουση στη Συρία έχει σε μεγάλο βαθμό καταλύτη εγχώριες πραγματικότητες και ότι ακόμα και αν όπως υποστηρίζουν η σύγκρουση ενθαρρύνθηκε από τις Η.Π.Α., κανένας δεν συνεχίζει να μάχεται και μάλιστα εμφύλια αν δεν υπάρχει επιπλέον κίνητρο από την ξένη υποκίνηση. Επιχειρεί να αναδείξει ως απλούστευση το ότι το έναυσμα για το πρόβλημα είναι οι αποφάσεις των Η.Π.Α. και των συμμάχων τους στο παρελθόν και ότι το αποτέλεσμα είναι η σημερινή κατάσταση.

Κατόπιν προχωρούν να υποστηρίξουν ότι αίτιο της πλήρους παραδοχής αντίθετων απόψεων είναι η τύφλωση που διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό τις συνειδήσεις στη χώρα μας. Αρέσουν τα στερεότυπα και οι μύθοι, ενώ αποφεύγονται συστηματικά οι δύσκολες αλήθειες που καταρρίπτουν τα στερεότυπα.

Συμπερασματικά, είναι γνωστό ότι τα αισθήματα από την αριστερή μεριά του φάσματος είναι πιο έντονα για το θέμα, όμως είναι ερώτημα πόσο ευσταθούν οι μύδροι που εκτοξεύουν. Αδύνατο σημείο είναι η διατύπωση και περιγραφή του προβλήματος, οι ριζικές αιτίες του οποίου βρίσκονται στο ολοκληρωμένο πλαίσιο και όχι σε αυτό που στηρίζει κυρίως το αφήγημα.

Ενώ κανένας δεν διαγράφει τις ευθύνες όλων, συμπεριλαμβανομένων των χωρών της Δύσης για το πρόβλημα και την έκτασή του, είναι επίσης σώφρον να μην επιχειρείται πλήρης ανάλυση της βάσης για ένα εκτεταμένο κατηγορώ, κάτι το οποίο αν δεν είναι πλήρως στοιχειωμένο δεν πρέπει να εκφράζεται, όσο και αν ικανοποιεί τις όποιες πολιτικές ή ηθικολογικές ανάγκες μιας πλευράς.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός