Οι αντιθέσεις μεταξύ ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ είναι όπως το οξυγόνο, που χρειάζονται για να διατηρούνται στην κομματική ζωή ως δύο μεγάλα κόμματα. Οι αντιθέσεις παίρνουν συνήθως τη μορφή επικοινωνιακών αντιπαραθέσεων υψηλής έντασης. Χωρίς τις αντιπαραθέσεις αυτές, θα είχαν χαμηλότερη κομματική συσπείρωση και μεγαλύτερες διαρροές. Στο ΑΚΕΛ, ιδιαίτερα, δεν ξεχνούν την κομματική καθίζηση που είχαν υποστεί το 1986 επειδή, σε φανερή σύμπλευση με τον ΔΗΣΥ, προωθούσαν την απομάκρυνση του Σπύρου Κυπριανού.

Το ερώτημα είναι πόσο ουσιαστικές είναι αυτές οι διαφορές; Στο Κυπριακό, έχουν την ίδια φιλοσοφία: Η Κύπρος είναι, νομοτελειακά, ένα αδύναμο κράτος που ηττήθηκε από την Τουρκία και οφείλει να δεχτεί μια λύση με τις γνωστές προδιαγραφές. Με αποτέλεσμα, να συμφωνούν και οι δύο ως προς τη συνταγματική μορφή - μια χαλαρή ομοσπονδία με συνιστώντα κράτη, που προσεγγίζει τη συνομοσπονδία. Δέχονται και οι δύο τα λογής-λογής βέτο που θα βραχυκυκλώνουν το κράτος και θα μας καταστούν όμηρο της Τουρκίας. Οι όποιες διαφωνίες έχουν είναι, συνήθως, σε επίπεδο τακτικής.

Και το Σχέδιο Ανάν; Ενώ το ΑΚΕΛ το είχε καταψηφίσει, η μετέπειτα πορεία του απέδειξε πόσο απρόθυμα το είχε πράξει. Έχοντας προωθήσει, όπως και ο ΔΗΣΥ, στις ανώτατες βαθμίδες του στελέχη που είχαν υποστηρίξει το Σχέδιο Ανάν. Και όσα στελέχη είχαν εναντιωθεί σ’ αυτό, είτε τα εξαγόρασαν (όσα ενέδωσαν), είτε τα εξουδετέρωσαν (όσα παρέμειναν εναντίον).

Υπάρχει και το γνωστό θέμα της καλλιέργειας κουλτούρας λύσης. Που δεν είναι τίποτε άλλο παρά το απαραίτητο προστάδιο κατά το οποίο οι Ελληνοκύπριοι θα αποδεχτούν ευκολότερα μια κακή λύση αν πιστέψουν ότι έχουν ευθύνη, και άρα ενοχή, για την εισβολή και την κατοχή. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ ήταν μπροστάρης στην προσπάθεια αυτή. Τώρα, όμως, συνεπικουρείται από τη κυβέρνηση ΔΗΣΥ, που προωθεί στα δημοτικά μας μια περίεργη πρωτοβουλία «Εκπαίδευση για έναν Πολιτισμό Ειρήνης». Την οποία οργανώνουν εξωθεσμικοί φορείς με «αντίθεση στον τρόπο που εορτάζονται εθνικές επέτειοι γιατί προωθούν κουλτούρα βίας στα σχολεία». Τα παιδιά μας είναι πολεμοχαρή και πρέπει να αλλάξουν! Κανονική πλύση εγκεφάλου, δηλαδή, μέσα στα σχολεία μας, με την παρότρυνση της Κυβέρνησης.

Η οποία κυβέρνηση, κατά τα άλλα, τιμά τις θυσίες και τους αγώνες του έθνους (και σωστά κάνει). Αυτό αποτελεί πράγματι μιαν αντίθεση με το ΑΚΕΛ, που διακατέχεται από διαχρονικό κομματικό σύμπλεγμα απέναντι στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Πόσο, όμως, διαφέρουν, στο αποτέλεσμά τους, οι δύο συμπεριφορές; Πόσο τιμά μια κυβέρνηση έναν διεκδικητικό αγώνα όταν η διεκδίκηση απουσιάζει από τη σημερινή της πολιτική;

Για το πώς πραγματικά αντιλαμβάνεται εκείνο τον αγώνα είναι ενδιαφέρον να θυμηθούμε και την αναφορά που είχε κάνει παλαιότερα ο κ. Αναστασιάδης ενώπιον του Πατριάρχη Βαρθολομαίου: «Πόσο υπέφερε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινουπόλεως, οσάκις επιλέγαμε ως πατριωτικήν πράξιν τα συνθήματα». Αποδίδοντας, δηλαδή, στον αγώνα της ΕΟΚΑ τους τουρκικούς διωγμούς της Κων/πολης!

ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ συγκλίνουν και στην προσπάθεια διαχωρισμού του Τουρκοκύπριου διαπραγματευτή από την Τουρκία. Ο κ. Χριστόφιας είχε κοινό όραμα με τον Ταλάτ, ενώ παρόμοιο όραμα είχε και ο κ. Αναστασιάδης με τον Ακιντζί. Οι Κύπριοι πολίτες, όμως, δεν είδαν αυτά τα οράματα.

Και η στάση προς την Ελλάδα; Ο κ. Χριστόφιας δήλωνε πρόσφατα: «Να μας αφήσουν ήσυχους οι μητέρες πατρίδες». Κι ας γνωρίζει πολύ καλά ότι η μια από τις δύο, η Τουρκία, επιμένει να μην μας αφήνει ήσυχους. Ο ίδιος, όμως, προτιμά την Ελλάδα να απομακρύνεται από την Κύπρο. Από ποια χώρα θέλει να αναζητήσουμε βοήθεια, λοιπόν; Από τη Νικαράγουα; Ο κ. Αναστασιάδης είναι πιο προσεκτικός, αλλά μόνον όταν οι Ελλαδίτες πολιτικοί συμφωνούν με τις θέσεις του. Τον Σαμαρά, για παράδειγμα, δεν τον ήθελε, γιατί είχε ταχθεί εναντίον του Σχεδίου Ανάν.

Υπάρχει, τέλος, το θέμα της οικονομίας. Εκεί, αναμφισβήτητα, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ έχουν διαφορετικές αντιλήψεις. Όντας αντιπολίτευση, μάλιστα, το ΑΚΕΛ νομίζει τώρα ότι θα μπορεί να αμβλύνει την ταύτιση με τον ΔΗΣΥ στο Κυπριακό, καταψηφίζοντας τα μνημονιακά νομοσχέδια. Το μνημόνιο, όμως, το αποδέχτηκαν και οι δύο. Κι όσο κι αν το ΑΚΕΛ διαμαρτύρεται περισσότερο, δεν έπεισε ότι, αν ήταν τώρα στην Κυβέρνηση, θα έκανε κάτι διαφορετικό. Άρα η κριτική του είναι μάλλον για τα μάτια του κόσμου. Αυτά τα επικοινωνιακά παιγνίδια είχαν ήδη αποκαλυφθεί όταν το ΑΚΕΛ ήταν το ίδιο κυβέρνηση: Επέκρινε, από τη μια, το τραπεζικό κεφάλαιο αλλά διόριζε, από την άλλη, ως υπουργούς τους τραπεζίτες για να διαχειριστούν την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν!

Όσο, βέβαια, θα πλησιάζουμε στη λύση που ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ επιδιώκουν, τόσο οι μεταξύ τους «διαφορές» θα παραμερίζονται και οι ουσιαστικές συγκλίσεις τους θα αναδεικνύονται. Για το καλό του τόπου, εννοείται.

ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΔΗΣ
Μέλος Πολιτικής Συγκλήτου Συμμαχίας Πολιτών