Στο πλαίσιο της ωραιοποίησης της κατάστασης στο Κυπριακό, υπό το φως των διεξαγόμενων συνομιλιών και της προσπάθειας των καθεστωτικών κύκλων να εμπεδώσουν στον κυπριακό λαό τη λεγόμενη κουλτούρα λύσης, επιχειρείται μια άνευ προηγουμένου διαστρέβλωση της ιστορίας, εξίσωση θύτη και θύματος και απεμπόληση των τουρκικών θηριωδιών και εγκλημάτων πολέμου των στρατευμάτων εισβολής και κατοχής.
Στο πλαίσιο αυτό εμφανίζονται καθημερινά δηλώσεις διάφορων πολιτικών παραγόντων, με τις οποίες επιχειρείται να περάσει στον λαό η προπαγάνδα ότι οι Ελληνοκύπριοι έχουν ίσο μερίδιο στα διαπραχθέντα εγκλήματα πολέμου και ότι περίπου όσα έκαναν οι Τούρκοι ήταν αντίποινα, για όσα υποτίθεται υπέστησαν οι Τουρκοκύπριοι από τους Ελληνοκύπριους κατά την τουρκανταρσία του 1964. Οι εν λόγω κύκλοι εσκεμμένα, στο πλαίσιο της διαστρέβλωσης, μιλούν για δικοινοτικές ταραχές, ενώ τότε όλοι μιλούσαν για τουρκανταρσία και για εγκλήματα των Τουρκοκυπρίων, μια θέση η οποία για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων μετέπειτα άλλαξε.
Το άκρον άωτον αυτής της προσπάθειας αποτελούν δηλώσεις του τύπου «και εμείς εκάναμε πολλά», «το 1964 σφάζαμε τους Τουρκοκύπριους» και «το 1974 διαπράξαμε εγκλήματα πολέμου στην Τόχνη και αλλού». Εξισώνουν, δηλαδή, οι κύκλοι αυτοί της ιστορικής διαστρέβλωσης τα μαζικά και οργανωμένα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε το τουρκικό κράτος, στο πλαίσιο της διαχρονικής πολιτικής της εθνοκάθαρσης και της διχοτόμησης, με μεμονωμένες αναμφισβήτητα εγκληματικές και απαράδεκτες ενέργειες Ελληνοκυπρίων, οι οποίες πράγματι αποτελούσαν αντίποινα, το μεν 1964 για τη δολοφονία π.χ. των αξιωματικών Πουλίου και Καποτά, το δε 1974 ως αντίποινα για τις θηριωδίες των στρατευμάτων εισβολής.
Και όλα αυτά προς τι; Για να περάσουν στον λαό την άποψη πως η εισβολή και ο πόλεμος ήταν προϊόν, όχι του τουρκικού επεκτατισμού, αλλά των δικών μας λαθών και της δικής μας επιθετικότητας προς τους Τουρκοκυπρίους. Οπότε, αφού συνεπεία των λαθών μας ηττηθήκαμε στον πόλεμο, πρέπει να δεχτούμε τη νόθα λύση νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής, εφόσον αυτά τα τετελεσμένα εμείς τα προκαλέσαμε.
Φυσικά, οι προκλητικοί αναθεωρητικοί αυτοί κύκλοι παριστάνουν πως αγνοούν το γεγονός, ότι οι τουρκικές ενέργειες και μεθοδεύσεις δρομολογήθηκαν από το 1956, με την περιβόητη έκθεση Νιχάτ Ερίμ και τηρήθηκαν με μαθηματική συνέπεια. Εσχάτως δε τα πορίσματα Νιχάτ Ερίμ επαναλήφθηκαν με τον πλέον επίσημο τρόπο, διά των γραφέντων από τον Τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου στο γνωστό βιβλίο του «Στρατηγικό βάθος».
Στο βιβλίο αυτό διατρανώνεται η στόχευση της Τουρκίας να ελέγχει την Κύπρο για λόγους αμυντικούς, έστω και αν δεν υπήρχε στην Κύπρο ούτε ένας Τουρκοκύπριος.
Πρέπει να γίνει συνείδηση στον λαό μας ότι θα πρέπει να αποτραπεί οποιαδήποτε νόθα λύση, η οποία θα νομιμοποιεί και θα μονιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής και θα θέσει σε κίνδυνο την ύπαρξη του Ελληνισμού στην Κύπρο.
Από την άλλη, εμείς οι ίδιοι οι οποίοι επειγόμαστε για λύση, θα πρέπει να απαιτήσουμε για λύση που να προστατεύει τόσο τους Ελληνοκύπριους, όσο και τους Τουρκοκύπριους, μακριά από την παρουσία της Τουρκίας, η οποία με κανένα τρόπο δεν πρέπει, είτε άμεσα είτε έμμεσα, να παρεμβαίνει στα εσωτερικά του νέου κράτους, το οποίο θα πρέπει να αποτελεί μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ
Πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής ΕΔΕΚ Αμμοχώστου και υποψήφιος Βουλευτής στην επαρχία Αμμοχώστου
