Ρετρό σκέψεις για να μην ξεχνούμε

Ήταν κάποτε μια νήσος στη Μεσόγειο θάλασσα ονόματι Κύπρος ακμάζουσα. Μια χώρα μικρή και πολύπαθη, όμως με μια κοινωνία προοδευτική και προοδευμένη και με ανθρώπους εργατικούς, δημιουργικούς και ευτυχισμένους.

Γενεές Κυπρίων αγωνίστηκαν χύνοντας ποταμούς αίματος και δίνοντας εκατόμβες θυσιών των παιδιών τους και καταξιώθηκαν να διαφεντέψουν, όσο τους επέτρεψαν, τη γη τους, παρ’ όλες τις τρικλοποδιές και τις επιβουλές από δυνάστες ξένους και από ανάξιους και προδότες «αδελφούς».

Γενεές Κυπρίων εργάστηκαν χύνοντας ποταμούς ιδρώτα, που πότισαν τη στέρφα γη τους περισσότερο από το λιγοστό νερό της σπάνιας βροχής που η φύση ευδόκησε για τούτη τη γωνιά της υφηλίου και κατόρθωσαν να φτιάξουν μια ευημερούσα κοινωνία με αξιοζήλευτη ποιότητα ζωής.

Έμελλε όμως αυτή η γη να θρέψει και ζιζάνια, κάποιους ανάξιους και αχαΐρευτους λεγόμενους ηγέτες, που με την αχρηστία τους, την ημιμάθεια και τη μετριότητά τους, έφτιαξαν κόμματα, «κύτταρα της δημοκρατίας» λέει, με διαπλοκές όλων των μορφών και συμφερόντων. Κόμματα με διαπελατειακές σχέσεις που έθρεψαν παράσιτα κολακείας και εκδούλευσης, που απομυζούν από τον κόπο των πολιτών που απροκάλυπτα τους θεωρούν θύματά τους.

Κόμματα με δομές και διαδικασίες που αναδεικνύουν ηγετίσκους αμφίβολης ή/και διαστρεβλωμένης μέχρι παραμορφωμένης αξίας, ικανότητας, φιλοπατρίας και ήθους, χωρίς αναστολές και τύψεις, οι οποίοι αποπάτησαν πάνω στον μόχθο και τις θυσίες του λαού, τον οποίο μετέτρεψαν σε πρόβατα και τα μάντρισαν για να εξυπηρετούν τα ανόσια εκάστοτε συμφέροντά τους.

Κόμματα που κοσκινίζουν τη δημοκρατία, ακόμα και μέσα στην εκκλησία της, τη Βουλή, μεγαλώνοντας και μικραίνοντας τις τρύπες του κόσκινου κατά βούληση, ράβοντας και μαγειρεύοντας νόμους που βολεύουν και εξυπηρετούν συμφέροντα όλων των τύπων, από προσωπικά, επαγγελματικά, κομματικά, οικονομικά κ.λπ.

Κατασκεύασαν ένα νομικό σύστημα, που τι κι αν σε κάποιο βαθμό μπολιάστηκε από τη ένταξή μας στην Ε.Ε., από νόμους που δεν εφαρμόζονται είτε γιατί κάποιοι θεσμοί που υποχρεώθηκαν να κάνουν δεν λειτουργούν είτε είναι ανύπαρκτοι γιατί πεισματικά αρνούνται, μόνοι σ’ όλη την Ε.Ε. των 28, να κάνουν.

Έφτιαξαν και ένα σύστημα διοίκησης υδροκέφαλο, πάντα στο πλαίσιο του συστήματος της διαπλοκής και της αλληλοεξυπηρέτησης και της περιφρούρησης του συστήματος και της ύπαρξής τους.
Επέτρεψαν να αναπτυχθεί ένα τραπεζικό σύστημα, που και οι ίδιοι ποικιλοτρόπως έθρεψαν, με συνταγή να εξαπατά και να κατακλέβει το βιος των ανθρώπων και να το διαχειρίζεται με μια κάστα από διαπλεκόμενα μαζί τους «golden boys», κατά το δοκούν και προς «αμοιβαίο όφελος», να το διοχετεύει μέσα από κανάλια σκοτεινά προς εξαφάνιση και μετά να καλούν τους ίδιους τους παθόντες να ξαναπληρώνουν…

Δημιούργησαν, διαχρονικά, αποκλείοντας τους άξιους και ικανούς, ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα, επέκταση και τροφό της δικής τους διαιώνισης και μια κοινωνία πολιτών αδιάφορων και άβουλων πιονιών στη δική τους σκακιέρα. Έφτιαξαν μια κοινωνία από πολίτες μαριονέτες για να τους παίζουν στα χέρια τους κατά το δοκούν, υποχρεώνοντάς τους να ψηφίζουν κατ’ επανάληψιν τον «Μανωλιό με τα ρούχα του αλλιώς».
Αποκορύφωμα της «μαεστρίας» τους ήταν να οδηγήσουν τον τόπο στην καταστροφή μέσα σε χρόνο ρεκόρ. Κατέστρεψαν σε μια νύκτα όλο το οικοδόμημα που χρειάστηκαν δεκαετίες σκληρής δουλειάς να οικοδομηθεί.

Οδήγησαν την οικονομία και τη ζωή μας δεκαετίες πίσω και τους ανθρώπους που ανέμεναν να θρέψουν τους καρπούς των κόπων τους στη φτώχια, τον μαρασμό και στη μιζέρια. Εξευτέλισαν τη φιλοπατρία και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.

Οδήγησαν δεκάδες χιλιάδες νέους στην ανεργία, στη ζητιανιά για την επιβίωση. Έσπρωξαν στην ξενιτειά τα πιο ικανά παιδιά μας, αφού στον τόπο τους τούς μετέτρεψαν σε άνεργους επιστήμονες.
Και τώρα τι; Πάλιν είμαστε στα χέρια τους και στο στόμα τους να καβγαδίζουν όλη μέρα για το ποιοι είναι πιο σοφοί και πιο ικανοί να ξαναβάλουν στο ίδιο λάδι μας το συκώτι μας να μας το τηγανίσουν ξανά και, από την αρχή να θέλουν όλους εμάς να ξαναδουλέψουμε και να ξαναπληρώσουμε σαν θύματα.

Τόσο ανίκανοι και άχρηστοι αποδείχτηκαν, που κατάφεραν να επαληθεύσουν κατά τον πιο εύγλωττο τρόπο τα λόγια του αρχαίου Έλληνα ιστορικού Θουκυδίδη που είπε: «μεγαλύτερη ντροπή είναι να χάνει κανείς αυτό που έχει, από του να αποτύχει να το αποκτήσει».

Ο σοφός όμως αυτός ιστορικός της αρχαιότητας είπε και κάτι άλλο, που ταιριάζει γάντι με όλους τους ανάξιους και αχρείους, που έφτιαξαν αυτό το καταστροφικό πολιτικοοικονομικό σύστημα: «Προδότης δεν είναι μόνον αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώσει του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων, πάνω στους οποίους άρχει».

ΛΟΥΚΑΣ ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΥ
Αριστίνδην υποψήφιος στη Λευκωσία με τη Συμμαχία Πολιτών