Συνεχώς βλέπουμε ανθρώπους να ανεβαίνουν σε αξιώματα, που είναι σαφές πως δεν τους αξίζουν

«Αν έχεις ικανότητες, δεν έχεις ανάγκη από προγόνους», είχε πει ο Βολταίρος. Και στη σημερινή εποχή, κατά την οποία περισσότερο μετράνε οι γνωριμίες που έχεις παρά οι δεξιότητες, τα λόγια του παραμένουν επίκαιρα.

Συνεχώς βλέπουμε ανθρώπους να ανεβαίνουν σε αξιώματα, που είναι σαφές πως δεν τους αξίζουν, είτε γιατί δεν έχουν την απαιτούμενη προϋπηρεσία, είτε επειδή απλώς οι ικανότητες που έχουν δεν ανταποκρίνονται στη θέση που κατακτούν. Όταν δίνονται απλόχερα τέτοιες ευκαιρίες σε ανθρώπους με κλειστές νοοτροπίες, προσφέρεται μαζί και η δυνατότητα να αναπτυχθεί περαιτέρω ο εγωισμός που οι ίδιοι τρέφουν και η θρασύτητα που αποφέρει μια θέση ισχύος. Έτσι όμως, αντί να προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις κοινωνίες μας, καταφέρνουμε απλώς το αντίθετο.

Ο Άγγλος ποιητής Alfred Tennyson είχε δηλώσει: «αυτοσεβασμός, αυτογνωσία, αυτοκυριαρχία. Αυτά τα τρία μόνα τους οδηγούν τον άνθρωπο στην παντοδυναμία». Αν όμως ο άνθρωπος δεν προσπαθήσει, έστω και λίγο από μόνος του, για να κερδίσει αυτά που δικαιωματικά τού αξίζουν, τότε δεν θα κατανοήσει ποτέ ούτε τους άλλους που δουλεύουν προσπαθώντας να αποδείξουν την αξία τους, αλλά ούτε και τον ίδιο του τον εαυτό, αφού δεν θα έχει μάθει τις πραγματικές του ικανότητες και τα όριά του.

Όσο ισχύουν όλα αυτά για μια οποιαδήποτε εργασία, άλλο τόσο ισχύουν και για τα πολιτικά αξιώματα και δη τους εκπροσώπους των πολιτών. Μιλάμε συχνά για «τα τζάκια» που μας διοικούν, τις πολιτικές οικογένειες που ρίχνουν κάθε απόγονο στην αρένα της πολιτικής. Και έπειτα ακούμε για τους «αριστίνδην» υποψηφίους, οι οποίοι προσπαθούν να πείσουν πως βρίσκονται εκεί γιατί, όπως δηλώνει και το επίρρημα, εκλέχθηκαν ανάμεσα σε άριστους, με ιδιαίτερη προτίμηση λόγω αξίας. Ένας εν δυνάμει πολιτικός εκπρόσωπος, όμως, ιδανικά δεν θα χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια και τόσα άδεια λόγια για να πείσει τους ψηφοφόρους του πως αξίζει να τους εκπροσωπήσει.

Γιατί αντί να επικεντρώνεται στους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να τον ψηφίσουν «για την καρέκλα», θα έπρεπε -λογικά- να αποδείξει γιατί αυτός είναι ο άριστος μεταξύ αρίστων και τι προτείνει να κάνει προς όφελος των συμπολιτών του αν εκλεγεί. Ακόμη πιο ιδανικά, αν καταφέρει να εκλεγεί, θα τα κάνει όλα πράξη. Μα ο κόσμος που ζούμε κάθε άλλο παρά ιδανικός και λογικός είναι. Και τόσο οι λεγόμενοι ηγέτες -είτε κρατών, είτε επιχειρήσεων, οργανισμών κ.λπ.- όσο και οι πολιτικοί έχουν γίνει «ρήτορες», που γεμίζουν τα αφτιά των πολιτών με αερολογίες που σκάνε σαν φούσκες.

Πετάμε πλέον λόγια και λέξεις χωρίς να κατανοούμε ούτε τη σημασία τους, αλλά ούτε καν τη δύναμη που έχουν αν χρησιμοποιηθούν σωστά. Ίσως να φταίει και η απόλυτη πλέον εξάρτησή μας στην τεχνολογία. Γι’ αυτό ακόμη χρειαζόμαστε τα βιβλία, τις εφημερίδες, τον γραπτό λόγο γενικότερα. Για να μας υπενθυμίζουν όλα αυτά, που με την καινούργια τεχνολογία βεβιασμένα ξεχνάμε, τον πλούτο της δικής μας γλώσσας και την ομορφιά του να τη γνωρίζεις σωστά. Με το να επαναπαυόμαστε στο μεγαλείο των δικών μας αρχαίων Ελλήνων προγόνων δεν σημαίνει πως μπορούμε και να αναμετρηθούμε στο ύψος τους, ούτε είναι δεδομένες οι δικές μας ικανότητες. Αυτό είναι κάτι που όλοι μας θα πρέπει να αποδείξουμε. Με την αξία μας.

ΜΑΡΙΑ-ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΟΥΛΑΜΗ
Δημοσιογράφος με ειδικότητα σε ευρωπαϊκά, πολιτικά και κοινωνικά θέματα
(mcswhispers.wordpress.com)