Πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες γιατί βγήκαμε από το μνημόνιο, ενώ οι προνομιούχοι εργαζόμενοι ζητούν ακόμη περισσότερα προνόμια και απολαβές.

Οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις έχουν γονατίσει εδώ και χρόνια από το βάρος των άμεσων και έμμεσων φορολογιών που επέβαλαν πρώην και νυν κυβερνώντες και η Βουλή, καθώς και ένεκα των τοκογλυφικών πρακτικών που ανεξέλεγκτα οι τράπεζες χρησιμοποιούσαν. Η μείωση του κύκλου εργασιών λόγω της οικονομικής κρίσης επέφερε το τελειωτικό κτύπημα. Όσοι ακόμα δεν έβαλαν λουκέτο, γιατί είχαν κάποιο απόθεμα, βλέπουν τις ελπίδες για επιβίωση να εξανεμίζονται, αφού Κράτος και Βουλή σφυρίζουν αδιάφορα. Οι αυτοεργοδοτούμενοι τεχνίτες, καταστηματάρχες, γεωργοί, κτηνοτρόφοι κ.ά. είναι ουσιαστικά άνεργοι εδώ και καιρό χωρίς εισοδήματα και χωρίς κανένα δικαίωμα σε ανεργιακό επίδομα, εγκαταλειμμένοι στη μοίρα τους από κράτος και πολιτεία.

Κανένας πέραν από το ΣΥ.Μ.Ε.Α. (Συνασπισμός Μικρών Επιχειρήσεων και Αυτοεργοδοτουμένων) δεν ενδιαφέρεται να βοηθήσει ουσιαστικά αυτήν την πιο αδικημένη τάξη εργαζομένων του τόπου μας.

Οι τελευταίες απεργίες των νοσηλευτών αλλά και των εργαζομένων στο λιμάνι Λεμεσού, και πιθανώς άλλων εργαζομένων όπως της Α.Η.Κ., και ακραίες είναι και προκλητικές για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων με πολύ χαμηλούς μισθούς, που είναι κυρίως μεταξύ €400-800 μηνιαίως, αλλά και των μικροεπιχειρήσεων και αυτοεργοδοτουμένων, που εργάζονται χωρίς ουσιαστικά μισθό, γιατί δεν αντέχουν να δουν τους κόπους και μόχθους δεκαετιών να διαλύονται, και επιμένουν να ελπίζουν.

Σε παλιές εποχές, πιθανόν να μας εύρισκαν και συμπαραστάτες στα αιτήματά τους. Σήμερα όμως με τα χάλια της οικονομίας μας, με πέραν των εκατόν και πλέον χιλιάδες ανέργους, μας βρίσκουν κάθετα αντίθετους στον τρόπο και τον χρόνο που επέλεξαν. Ίσως έτσι είναι συνηθισμένοι, όταν πλησιάζουν οι εκλογές να εκμεταλλεύονται την αφροσύνη των κομματικών ηγεσιών, που στο κυνήγι των ψήφων παραδίδονται άνευ όρων στις απαιτήσεις οργανωμένων συνόλων.

Η ΠΑ.ΣΥ.Δ.Υ., που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την οικονομική καταστροφή της πατρίδας μας, ακόμη εξακολουθεί να προκαλεί. Διερωτήθηκαν άραγε από πού θα βρεθούν τα χρήματα για να πληρωθούν ακόμα και οι υφιστάμενες απολαβές και όχι οι αυξημένες; Ξεχνούν η ΠΑ.ΣΥ.Δ.Υ. και τα μέλη της ότι ο εργοδότης τους, το κράτος, χρωστά σ' εμάς τους μικροεπιχειρηματίες, τους υπαλλήλους μας και στους αυτοεργοδοτούμενους πέραν των €8 δίσ., χωρίς να υπολογίζονται τόκοι.

Εμείς εισηγούμαστε κλιμακωτή μείωση και όχι αύξηση στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ώστε να μας επιστραφούν σταδιακά αυτά που μας οφείλουν και που ουσιαστικά μας έκλεβαν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις, για να καλοπερνούν στις πλάτες μας άλλοι.

Το Κοινωνικό Κίνημα ΣΗΜΑΙΑ, βγαλμένο από τα σπλάχνα των μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων και αυτοεργοδοτουμένων, στεγάζοντας όλους τους αδικημένους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα που βλέπουν τις συντεχνίες, ιδιαίτερα τις μεγάλες, να αδιαφορούν για τα προβλήματα των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα ιδίως του οικοδομικού-κατασκευαστικού, αλλά και των βιοπαλαιστών αυτοεργοδοτουμένων, και αντιθέτως να στηρίζουν με πάθος τα παράλογα αιτήματα της ΠΑ.ΣΥ.Δ.Υ.

Διερωτήθηκαν ακόμα όλοι ανεξαιρέτως τι θα γίνει, αν απεργήσουμε όλοι εμείς οι αδικημένοι εργαζόμενοι, κηρύττοντας παθητική αντίσταση με στάση πληρωμών προς το κράτος, την τοπική αυτοδιοίκηση και τους ημικρατικούς οργανισμούς;

Η απάντηση είναι ότι θα καταρρεύσουν οικονομικά όλοι, κράτος, δήμοι, κοινότητες, ημικρατικοί οργανισμοί, δεν θα έχουν χρήματα για να πληρώσουν μισθούς. Τότε ίσως αντιληφθούν όλοι ότι χρειάζεται άμεσα δίκαιη ανακατανομή του εθνικού εισοδήματος και εξορθολογισμός μισθών και ωφελημάτων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Εμείς εισηγούμαστε να αναγνωρισθούν οι νοσηλευτές ως κατέχοντες πανεπιστημιακά προσόντα, με ταυτόχρονη μείωση μισθών σε όλες ανεξαιρέτως τις κλίμακες, κλιμακωτά από 10% μέχρι 50%, ώστε έτσι και το αίτημα των νοσηλευτών να ικανοποιηθεί και χρήματα να εξοικονομηθούν από αυτούς που αμείβονται με τους πιο ψηλούς μισθούς, και τα οποία να διοχετευθούν για την πρόσληψη όλων των ανέργων, για να εργασθούν σε κοινωφελή έργα που θα ανοίξει η Κυβέρνηση.

Προειδοποιούμε όλους ότι οδηγούμαστε σε κοινωνική σύγκρουση προνομιούχων και αδικημένων, κάτι που θα ζημιώσει τους πρώτους, αφού οι αδικημένοι δεν έχουν να χάσουν τίποτε από μια σύγκρουση εργαζομένων.

ΣΤΑΥΡΟΣ Ι. ΑΛΑΜΠΡΙΤΗΣ
Πρόεδρος Κοινωνικού Κινήματος ΣΗΜΑΙΑ και
Υποψήφιος Βουλευτής Λευκωσίας