Μετά την καλλιέργεια του φόβου και της τρομοκρατίας ακολουθεί η εκμετάλλευσή της. Αν δίπλα από τις φωτογραφίες των βομβιστών τα Μ.Μ.Ε. έβαζαν και μια λίστα από τα κράτη και τους ηγέτες που δημιούργησαν, εξόπλισαν και συνέβαλαν στο χάος που επικρατεί στη Μέση Ανατολή και επεκτείνεται στην Ευρώπη, τότε θα ήταν οφθαλμοφανής στον απλό πολίτη η μεγάλη εικόνα του σύγχρονου εγκλήματος έναντι της ανθρωπότητας.

Μετά την οικονομική τρομοκρατία, ακολούθησε η ψυχολογική αποσύνθεση των πολιτών, ώστε να καταλήξουν να παρακαλούν οι ίδιοι τη στέρηση κάθε ανθρώπινης ελευθερίας και προσωπικών δεδομένων, για μια υποτιθέμενη ασφάλεια.

Το «ισλαμικό κράτος» θα εκλείψει μόνο όταν δεν θα είναι χρήσιμο. Αυτήν τη στιγμή είναι το καλύτερο εργαλείο που μπορούσε να συλλάβει η ανθρώπινη εφευρετικότητα για να εξυπηρετήσει πάμπολλα συμφέροντα, να αλλοιώσει έννοιες χώρου και τόπου, μετατρέποντας το ανθρώπινο είδος σε αδιαμαρτύρητους επαίτες της νέας τάξης πραγμάτων, όπου οι πολίτες δεν θα απαιτούν αλλά θα εκλιπαρούν. Θα νιώθουν ελεύθεροι γιατί αυτοί θα ψηφίζουν τους ηγέτες τους. Το ερώτημα είναι ποιες θα είναι οι επιλογές που θα τους αφήνονται να έχουν.

Πολύ πριν από το «ισλαμικό κράτος» έπρεπε να εξευτελιστεί ο πολιτισμός, όλα μετονομάστηκαν σε τέχνη, όπως κοπριές σε εκθεσιακούς χώρους και ζώα σε φορμόλες. Η ποίηση μετατράπηκε σε ακατανόητες κραυγές και οι μεγάλοι συγγραφείς πέρασαν στα αζήτητα. Η μαζική πληροφόρηση και ψυχαγωγία μετατράπηκε σε εκπαίδευση ηλιθίων χωρίς διδάγματα, αξιοπρέπεια, βάθος, ηθική και προβληματισμό.

Οι διάφορες οθόνες, που μας αιχμαλωτίζουν το μυαλό, αφαίρεσαν κάθε ίχνος ιδανικών της ανθρώπινης ύπαρξης, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό, ώστε να εισχωρήσει ο τρόμος και ο φόβος σε διαφορετικές μορφές για τον καθένα, λειτουργώντας μηδενιστικά σε αξίες όπως η ελευθερία του ατόμου, του λόγου και της σκέψης. Οι διάφορες μορφές τρόμου και φόβου έπρεπε να βρουν το κατάλληλο έδαφος. Σε αυτό, ηθελημένα ή άθελα, λίγο ή πολύ, όλοι βάλαμε το λιθαράκι μας. Δεχτήκαμε συνειδητά τον απόλυτο έλεγχο και δώσαμε άνευ όρων την εξουσιοδότηση της κατάργησης των ελευθεριών μας.

Στο σύντομο μέλλον θα είμαστε ακόμα πιο ασφαλείς, πιο στρατοκρατούμενοι, χωρίς άποψη και ιδανικά. Θα μας καθοδηγούν, ελέγχουν και κυβερνούν μέσα από τις πάμπολλες οθόνες και δεν θα ευχόμαστε «λευτεριά», «δικαιοσύνη» ή «ευτυχία», αλλά «ασφάλεια».