και οι πολιτικοκοινωνικές κρίσεις προδίκαζαν το μέλλον της Ελλάδας (Μέρος Α)

Επ’ ευκαιρία της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου του 1821 θα ήταν χρήσιμο να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή των 200 χρόνων της νεότερης Ελλάδας, κατά τους οποίους αναπτύχθηκε με συγκεκριμένους γεωγραφικούς, ιστορικούς και πολιτικούς όρους, λαμβάνοντας υπόψη πως η χώρα είναι το σταυροδρόμι των τριών ηπείρων: - Ασίας, Αφρικής και Ευρώπης και η οποία είναι περίκλειστη από τις θάλασσες του Εύξεινου Πόντου και της Μεσογείου και παρόλα αυτά τα δεδομένα δεν έλυσε τα αναδυόμενα διαχρονικά της προβλήματα από το 1831 και τούτο οφείλεται στο εκτεταμένο αρχιπέλαγος με τις εκατοντάδες μικρά και μεσαία νησιά, την στενή ηπειρωτική έκταση και τα πανύψηλα όρη, που παρεμποδίζουν την ανάπτυξή της, τους ισχνούς πόρους με τον αραιό αγροτοποιμενικό πληθυσμό καθώς επίσης τη στενή λωρίδα άμυνας (Σπυρίδων Πλακούδης, ειδικός συνεργάτης και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας).

Με όλες αυτές τις αδυναμίες προστέθηκε και υιοθετήθηκε από το 1831 - 1974 η πολιτική της Μεγάλης Ιδέας για να ελεγχθούν οι δυο ακτές του Αιγαίου Πελάγους και να αυξήσει τα εδάφη της σε βάρος των εχθρών της (Σλάβους και Τούρκους). Παρόλο που υιοθέτησε την αναφερόμενη πολιτική, ζητούσε συνάμα και την προστασία της από τις Μεγάλες Δυνάμεις έναντι των εξωτερικών απειλών, ενώ η κοινή γνώμη και πολιτικοί της υιοθετούσαν διαφορετική πολιτική, ανάλογα με την επιρροή της Μεγάλης Δύναμης που τους επηρέαζε. Από το 1815 - 1945 η χώρα παρέμεινε υπό βρετανική κηδεμονία και επιρροή και μετά ήρθε η αμερικάνικη και το Σχέδιο Μάρσαλ, με αποκορύφωμα την υστερία του κομμουνισμού ως ενός από τους κυρίως εχθρούς της πατρίδας και θρησκείας.

Αξίζει να αναφέρουμε πως από το 1831 - 1922 το νεοσύστατο ελληνικό κράτος υιοθέτησε και ανέπτυξε τη Μεγάλη Ιδέα, την οποία αναβάθμισε σε συλλογική ταυτότητα του έθνους που ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν να χαραχθεί μια ακραία επεκτατική πολιτική έναντι των γειτόνων της, που στόχευε στην απελευθέρωση των αλύτρωτων Ελλήνων εκτός Ελλάδας με τις γνωστές τραγικές συνέπειες, ήττες, το βαρύ χρέος και την απώλεια εδαφών και τη μετακόμιση Ελλήνων από πάτρια εδάφη.

Παρά την ήττα του 1922 στη Μικρά Ασία, η Μεγάλη Ιδέα εξακολουθούσε να καλλιεργείται και να συγκινεί πολιτικούς και λαό μέχρι το 1974, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα που επισφραγίσθηκαν στην Κύπρο με το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, που έφεραν τα άνω κάτω στο νησί σε όλους τους τομείς, που είναι άγνωστο πότε θα έρθει η ρήξη σ’ αυτά. Παρόλα αυτά μερικοί δεν πήραν τα κατάλληλα πολιτικά διδάγματα από τη διαίρεση του νησιού και επιμένουν σε ανεφάρμοστες πολιτικές, που δεν συμμερίζεται η διεθνής κοινότητα και οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Η Μεγάλη Ιδέα εκκολάφθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων ένεκα των «πιστεύω» που έτρεφαν και ανέπτυξαν οι Έλληνες πως «πας μη Έλλην Βάρβαρος» και για το γεγονός πως η Ελλάδα αποτελεί τον ομφαλό της Γης και τη συνέχιση της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, καθώς επίσης πως αποτελεί τον νέο «περιούσιο λαό» του Θεού της Καινής Διαθήκης και πως τάχθηκε στην υπηρεσία του Χριστού να πολεμά μέχρις εσχάτων κατά των απίστων και να προστατεύει τη «Νέα Ιερουσαλήμ», δηλαδή την οικουμενική Ρωμαϊκή Χριστιανική Αυτοκρατορία (Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ: - Η Πολιτική Ιδεολογική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας).

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους εμπέδωσε στους Έλληνες τη μοιρολατρία και τον μεσσιανισμό και την ιδέα πως η υποδούλωση της Πόλης οφείλεται στα αμαρτήματα που διέπραξαν και πως ο Θεός θα τους συγχωρούσε και θα τους οδηγούσε στη «Γη της Επαγγελίας» και πως η Κωνσταντινούπολη, όπως και η Χριστιανοσύνη, θα αναγεννιόταν από τις στάχτες της. Επίσης ο θρησκευτικός μεσσιανισμός συνέβαλε στη διάδοση της πεποίθησης πως η απελευθέρωση των Ελλήνων θα γίνει από το ξανθό γένος των ομόδοξων Ρώσων, που ακόμη και στις μέρες μας συντηρείται αυτή η ιδέα με τις πολιτικές διαφορές Ρωσίας-Τουρκίας (Λευτέρης Σαββίδης, «Όταν το Ξανθό Γένος γύρισε την πλάτη στην Ορθόδοξη Ελλάδα»).

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί και σήμερα την ισχύ της και είναι ο ταγός της συντηρητικής και πατριαρχικής ελληνικής και κυπριακής κοινωνίας και προβάλλεται ως ο απόστολος του Ευαγγελίου στα έθνη των ειδωλολατρών και σαν ο θεματοφύλακας της Ορθόδοξης πίστης και της ρωμαίικης ταυτότητας έναντι της καθολικής Δύσης και Ισλαμικής Ανατολής (Steven Runciman: The Great Church in Captivity).