Ανοικτή επιστολή προς τον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ και τους ανά Κύπρο ΔΗΚΟϊκούς

Έντιμε κύριε Πρόεδρε, αγαπητοί ΔΗΚΟϊκοί,

Από καιρό θεωρούσα ότι έπρεπε να γράψω κάτι για τα τεκταινόμενα στο χώρο του ΔΗΚΟ. Βλέπετε, ο πατέρας μου ήταν από τους ιδρυτές του ΔΗΚΟ στο Παραλίμνι, σε μια εποχή που σίγουρα κάποιος θα έλεγε ότι μέσα στο Παραλίμνι ήταν «τρομακτικά» τα πράγματα για τους ΔΗΚΟϊκούς. Βίωσα μέσω της οικογένειάς μου, μέσω του πατέρα και της μητέρας μου, σχεδόν τα πάντα σε ό,τι αφορά το ΔΗΚΟ και τους τέσσερεις προέδρους του. Αυτό σίγουρα, κύριε Πρόεδρε και αγαπητοί φίλοι, μου δίνει κάθε δικαίωμα να εκφράσω αυτά που ακολουθούν.

Από καιρό ένιωθα ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά στον χώρο, με έντονη ανησυχία και δυσαρέσκεια για το τι συμβαίνει στο ΔΗΚΟ. (Η διαφορά του πατέρα και της μητέρας μου από τους υπόλοιπους ή και από αυτά που συμβαίνουν σήμερα ήταν ότι δεν ήταν του Σπύρου ή του Τάσου, δεν ήταν του Καρογιάν ή του Νικόλα… Είναι του ΔΗΚΟ… «Ψιλά γράμματα για κάποιους»).

Πριν από λίγα χρόνια, συγκεκριμένα στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, ο πατέρας μου μού ζήτησε να υποβάλω υποψηφιότητα για Δημοτικός Σύμβουλος στο Παραλίμνι. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουνα πολύ ενθουσιασμένος να υποβάλω υποψηφιότητα, λόγω του ότι δεν με εξέφραζε ο περίγυρος του τότε προέδρου κύριου Καρογιάν, όμως επειδή θα έβαζα υποψηφιότητα για το Παραλίμνι και στον Δήμο μου, αποδέχτηκα. Πίστευα πως μπορούσα να βοηθήσω την κοινότητά μου από τη θέση του Δημοτικού Συμβούλου. Το έκανα επίσης διότι μου το είχε ζητήσει ο πατέρας μου, ο πρόεδρος της τοπικής επιτροπής αλλά και ο πρόεδρος του κόμματος κύριος Καρογιάν. Στα μέσα της διαδικασίας αντιλήφθηκα ότι τα «δυνατά» στελέχη του ΔΗΚΟ που δεν ευνοούσαν τον περίγυρο του κύριου Καρογιάν δεν θα ψήφιζαν και δεν θα στήριζαν τους υποψηφίους του ΔΗΚΟ στο Παραλίμνι. Ήταν ξεκάθαρο ότι δεν θα υπήρχε στήριξη από το 50% του κόμματος, με απώτερο σκοπό να χάσει τις εκλογές ο κύριος Μάριος Καρογιάν.

Ήταν πλέον αργά για μένα για να αποσυρθώ αλλά διότι, αγαπητοί μου φίλοι, δεν είχα να χάσω κάτι και ούτε είμαι άνθρωπος που τα παρατάει, το πάλεψα τόσο για να στηρίξω τις δικές μου θέσεις και την υποψηφιότητα όσο και για να στηρίξω ένα χώρο για τον οποίο είχα κάποιες κρυφές ελπίδες. Παρόλο που πολλά μέλη της οικογένειάς μου ανήκαν στον Συναγερμό και με ψήφισαν, δεν κατάφερα να εκλεγώ, γιατί το ΔΗΚΟ και η «ΣΥΝΟΠΑΡΤΖΙΑ» του κυρίου Κουλία (ρωτάτε τον κύριο Κούτα αν διαφωνεί) ήθελαν να χάσει τις εκλογές ο Καρογιάν. Για μένα ήταν η εξέλιξη που ανέμενα.Συνέχισα να εργάζομαι για αυτά που θεωρώ ορθά για τα δικά μου ιδανικά, για τις δικές μου αρχές, με τις οποίες με γαλούχησαν ο Μάρκος και η Νίτσα Κουζαλή.

Κατάλαβα τι συμβαίνει από πρώτο χέρι, εξομολογήθηκα στον πατέρα μου και τον ευχαρίστησα για την εμπειρία που με βοήθησε να έχω. Την ίδια ώρα εξέφρασα αυτά που ένιωθα τότε και αυτά που σας εξιστορώ σήμερα.

Λίγους μήνες αργότερα, ο κύριος Κουλίας καταψήφισε τον δικό μας πρόεδρο (δεν με ενδιαφέρει το όνομά του, με ενδιαφέρει ότι ήταν ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ), έχασε το κόμμα την προεδρία της Βουλής, τη δεύτερη θέση στην Κυπριακή Δημοκρατία και οδηγήθηκε σε αυτή την κατάσταση την οποία βιώνουμε σήμερα.

Αργότερα, με την ηγεσία του νέου προέδρου (θα αποφύγω και πάλι το όνομα, γιατί για εμένα δεν έχει καμία σημασία) στις τοπικές εκλογές, που «κάποιοι» εύστοχα προγραμμάτισαν να είναι μόνο στην Λάρνακα και όχι στην επαρχία Αμμοχώστου, κανένας δεν μας θυμήθηκε ούτε με ρώτησε αν με ενδιέφερε κάποια θέση. (Εμάς τουλάχιστον, που δώσαμε μάχη για το ΔΗΚΟ στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές). Πιστέψετέ με, όχι μόνο δεν με ενδιέφερε και ευτυχώς που δεν ρωτήθηκα. Σημασία έχει, κύριε Πρόεδρε και αγαπητοί φίλοι του ΔΗΚΟ, ότι όλοι σας ξεχνάτε πολύ νωρίς και πολύ εύκολα, όταν δεν είναι για το προσωπικό σας συμφέρον. Και ούτε υπήρχε εκτίμηση στον κόσμο που πραγματικά αγωνίστηκε και αγωνίζεται στο χώρο του κέντρου… Αυτά και πάλι είναι ψιλά γράμματα για κάποιους. Δεν κάνω παράπονο, διότι δεν με ενδιαφέρει καμία θέση, ούτε στο ΔΗΚΟ ούτε στον πολιτικό χώρο, όμως με εκνευρίζει αφάνταστα που εσείς «εκεί ψηλά» ή και εσείς, στα πιο κοντινά, νομίζετε ότι ο κόσμος είναι αρνάκια για σφαγή.

Και συνεχίζω, αγαπητοί φίλοι του ΔΗΚΟ, δεν ήταν έκπληξη που άκουσα ότι το κατεστημένο του σημερινού προέδρου έφερε πίσω τον κύριο Ζαχαρία Κουλία για τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου (τονίζω και πάλι, τον άνθρωπο που συστηματικά εκθρονίζει και εκδιώχνει το κάθε καλό που μπορεί να γίνει στην επαρχία Αμμοχώστου, αλλά και στο ΔΗΚΟ γενικά).

Αγαπητέ φίλε Ζαχαρία Κουλία, φαίνεται ότι το έχετε κάνει επάγγελμα να κατέχετε μια θέση στη Βουλή, αλλά δεν σας αδικώ για το επίπεδο και την κατάντια που υπάρχει στο ΔΗΚΟ, φαίνεται ότι σας βγαίνει αρκετά καλά.

Διερωτώμαι, δεν έχετε κάποια ευθιξία ή κάποια αξιοπρέπεια για όλα αυτά που κάνετε; Διερωτώμαι γιατί ο σημερινός πρόεδρος και η ηγεσία του σημερινού ΔΗΚΟ να ευνοούν τέτοιες συμπεριφορές; Απαντάτε, κύριε Νικόλα, γιατί ο κύριος Κουλίας είναι υποψήφιος στο ΔΗΚΟ Αμμοχώστου;

Αγαπητοί φίλοι του ΔΗΚΟ, πραγματικά με εκπλήττει όχι μόνο η στάση σας αλλά και η απάθεια και πώς μπορεί κάποιος να ανέχεται αυτές τις καταστάσεις, πραγματικά λυπάμαι (όχι για τον δικό μου χρόνο, γιατί εμένα ήταν επιλογή μου και γνώριζα αυτά που επικρατούν), λυπάμαι τον πατέρα και τη μητέρα μου, ανθρώπους με αγνά ιδανικά που πίστεψαν σε κάτι… και αυτό το κάτι δεν υπάρχει. Ψιλά γράμματα, αγαπητέ Πρόεδρε!

Με την παρούσα επιστολή σάς λέω τη δική μου θέση και τοποθέτηση, τις δικές μου προσωπικές εμπειρίες. Εσείς στο ΔΗΚΟ ψηλά και χαμηλά είναι καιρός να αναλογιστείτε και να αναλάβετε τις ευθύνες σας.

Με εκτίμηση,

Τζιοβάνης Κουζαλής