Πολύς ο λόγος που προέκυψε από την πρόσφατη δουλοπρεπή συμπεριφορά της Ευρώπης, απέναντι στην ασύστολη (τριών δισεκατομμυρίων ευρώ…) βουλιμία της Τουρκίας, όπως ασύστολα τη διατύπωσε ο μειδιών κύριος Νταβούτογλου. Πολύς μεν ο λόγος και η γκρίνια, πλην όμως ανιστόρητα. Διότι ούτε περί ευρωπαϊκής δουλοπρέπειας, ούτε περί «χαριστικής» συμπεριφοράς της πρόκειται. Αλλά για μοιραία συνέπεια, μακράς και κατ’ εξακολούθησιν ανήθικης υστεροβουλίας των τότε ευρωπαϊκών δυνάμεων, της οποίας τους πικρούς καρπούς γεύεται τώρα ο κόσμος. Ως κράτος, αλλά και ως λαός, όντως λάθρα επιβιώνει η Τουρκία! Και είναι αυτό, πρώτον, έργο ευρωπαϊκής κουτοπονηριάς πολλών αιώνων και, δεύτερον, πάρεργο ελληνικής κουταμάδας, όπως την έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός, άλλως εθνικής κουταμάρας.

Και εξηγούμαι: Το, τριών σχεδόν αιώνων ακμής, Οσμανικό Χαλιφάτο* των Τουρκομάνων της Προύσας**, εξέλιπε ως δύναμη το 1683 έξω από την πολιορκημένη Βιένη, όπου ολοκληρωτική υπέστη την πανωλεθρία***. Έκτοτε η φυσική εξάλειψή του από τον χάρτη ήταν μόνο θέμα χρονικής διαδικασίας. Πλην, όμως, όχι μόνο επιβίωσε τελικά, αλλά επιβιώσασα εκβιάζει τώρα την ίδια τη Δύση. Η εξήγηση είναι απλή, αλλά και ανήθικη: Βλέποντας ότι μετά την πανωλεθρία εκείνη η Τουρκία είναι αμετάκλητα ετοιμοθάνατη, οι Ευρωπαίοι, επιδιώκοντας ο καθένας να καρπωθεί μόνος εκείνος τα εδάφη τού «Μεγάλου Ασθενούς», τη συντηρούσαν στη ζωή «μηχανικά», μέχρι να δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία, ποιος, στήνοντας τρικλοποδιά στους υπόλοιπους, θα προηγηθεί στο πλιάτσικο… Μέχρι δε να έλθει εκείνη η στιγμή, ανταγωνίζονταν μόνο, ποιος «αποδοτικότερα» θα την θωπεύσει. Άθλημα που κορυφώθηκε, ειρήσθω, στον αιώνα της Ελληνικής Επανάστασης.

Σημείωση: Απ’ εκείνες τις «θωπείες» προέρχεται και η διάσημη γελοιογραφία του κειμένου, όπου παριστάνεται ο Άγγλος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη «γλύφων» τα σουλτανικά οπίσθια, προς ικανοποίηση φυσικά του εποπτεύοντος το «άθλημα», γραμματέα του Μέτερνιχ, η οποία και κυκλοφόρησε στην Αυστρία μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχη****.

Έκτοτε, για επιβίωση της Τουρκίας, τη δράση ανέλαβε τον επόμενο αιώνα η δική μας κουταμάρα, κάνοντας το παν, να βοηθήσει την Ευρώπη στη διαιώνιση της ενοχής της! Κατέστησε, δηλ., τελικά την Τουρκία αποκλειστική κάτοχο «γωνιακού» (έκφραση Γεώργιου Παπανδρέου) οικοπέδου, συνεπώς πολλαπλώς «αναγκαία» (και ως εκ τούτου μονίμως εκβιάζουσα) σύμμαχο της Ευρώπης. Κουταμάρα, μάλιστα, που, σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις, εμπόδισε την Ελλάδα να αποκτήσει ζωτικό έδαφος στην Ανατολή, ώστε να υποβιβάσει έτσι την τουρκική αποκλειστικότητα:

* ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΡΩΤΗ, το 1922: Ως φάσμα του Βασιλιά Κωνσταντίνου, διά παντός εξοστράκισε για την Ελλάδα το μικρασιατικό έδαφος.
* ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ, το 1945: Ως φάσμα του Νίκου Ζαχαριάδη, εξοστράκισε τη δυνατότητα (νικήτρια πολέμου) η Ελλάδα να διεκδικήσει πολεμικά λάφυρα, δηλ. την Κύπρο! (Το μόνο εναπομείναν έδαφός της στην Ανατολή…)
* ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΡΙΤΗ, το 1964: Ως δίδυμο τώρα φάσμα, Ανδρέα Παπανδρέου-Μακαρίου, παγίδευσε τον επίπονο αγώνα του Γεώργιου Παπανδρέου, αγώνα ελληνικής «ανάκτησης» Κύπρου! Με επικρεμάμενο τώρα το φάσμα, τουρκικής ανάκτησής-της…

Δεν είναι λοιπόν γκρίνια, για χαριστική έστω συμπεριφορά της Ευρώπης στην Τουρκία, που μας χρειάζεται. Μετάνοια και ανάνηψη, από τη χρόνια εθνική μας «κουταμάδα», μας χρειάζεται. Καιρός, έστω και απελπιστικά ελάχιστος, παραμένει ακόμα…

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ

Σημειώσεις:
* Το οποίο η ευρωπαϊκή υποκρισία ανήγαγε σε «Οθωμανική Αυτοκρατορία», και χάνοι εμείς το χάψαμε!
** Καμιά σχέση βέβαια με τους Σελτζούκους Τούρκους (Εκείνοι είχαν κάποια στοιχειώδη «καλλιέργεια»).
*** Ως κατακτητική, είχε ήδη σβήσει το 1571, με ολοσχερή καταστροφή του στόλου της! (Ναυμαχία της Ναυπάκτου).
****Εκτενής περιγραφή της, στην «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος» του Ακαδημαϊκού Διονυσίου Κόκκινου (Τομ.1, σελ. 201).