Οι μεταλλάξεις στην πολιτική είναι συχνό φαινόμενο. Άλλωστε, ποιος να θυμάται σήμερα τι στήριζε καθένας μας πριν από… δέκα χρόνια! Για παράδειγμα, τώρα με τις ενταξιακές της Τουρκίας προέκυψαν πολλές μεταλλαγές. Το 2005, παρότρυνα και δημόσια τον τότε Πρόεδρο να μην παραχωρήσει ενταξιακό καθεστώς στην Τουρκία. Ο ίδιος, αξιολογώντας διάφορα, έκρινε διαφορετικά. Τότε, πρωτοκλασάτοι από ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ επέμεναν στην παραχώρηση καθεστώτος ενταξιακών στην Τουρκία, στο πλαίσιο της πολιτικής του Ελσίνκι. Σήμερα, εμφανίζονται επικριτές τής τότε απόφασης, θεωρώντας ότι λόγω αμνησίας της κοινής γνώμης, δεν θα γίνει αντιληπτή η μετάλλαξη.

Άλλο περιστατικό αφορά τον κ. Αβ. Νεοφύτου, στην ίδια περίπου χρονιά, να «σκίζεται» για το καλάθι της οικοκυράς που γινόταν πανάκριβο και άλλα κακά της οικονομίας. Τις προάλλες, επέκρινε την κυβέρνηση Χριστόφια επειδή παρέλαβε μια νοικοκυρεμένη οικονομία (δεν ανέφερε όμως από ποιον παρέλαβε), με χαμηλή ανεργία και πληθωρισμό που η κυβέρνηση Χριστόφια εκτόξευσε. Όση ανοχή και να επιδείξει κάποιος για μεταλλάξεις, όταν το θέατρο αφορά θέματα που θεωρούνται εθνικά κεφάλαια, σε πνίγει ένα αίσθημα αγανάκτησης. Οι διαφορές είναι θεμιτές, αλλά ενοχλεί που κάποιοι αλλάζουν μάσκες τόσο συχνά και η κοινωνία ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές.

Επανερχόμενος στις ενταξιακές της Τουρκίας, η κυπριακή κυβέρνηση κατάφερε το 2004 την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ με όλη της την επικράτεια, περιλαμβανομένων των κατεχομένων, πράγμα που παραμένει μέγα επίτευγμα με την απόρριψη του Σχ. Ανάν. Ένα χρόνο αργότερα, η Κύπρος παραχώρησε ενταξιακές στην Τουρκία, με την προσδοκία της σωστής επίλυσης του Κυπριακού. Αναπόσπαστο μέρος εκείνης της στρατηγικής υπήρξε εξαρχής η ετοιμότητα για άσκηση βέτο. Χωρίς αυτό, η στρατηγική θα ήταν αέρας κουπανιστός. Έτσι, παραχωρήθηκε έναρξη ενταξιακών στην Τουρκία, με αρχικό πάγωμα 8 κεφαλαίων, κατόπιν ομόφωνης απόφασης όλων των κρατών μελών της ΕΕ. Στην πορεία, το 2009, η Κύπρος πάγωσε μονομερώς άλλα 6 κεφάλαια. Το να ακούς σήμερα ότι η Κύπρος δεν πήρε τίποτα και ειδικά από εκείνους που τότε επέμεναν να παραχωρήσουμε ενταξιακό καθεστώς στην Τουρκία, είναι όντως μεγάλο θέατρο.

Επί της ουσίας των ενταξιακών της Τουρκίας, όμως, η θέση μας πρέπει να είναι πεντακάθαρη και ο Πρόεδρος θα μας έχει μαζί του. Δεν κερδίζει ένας στη διεθνή πολιτική (ούτε του χαρίζουν), όταν υποχωρεί κάθε φορά που πιέζεται. Ο Πρόεδρος θα έχει τη στήριξή μας, εάν αυτήν τη φορά κρατήσει με σθένος τη γραμμή, απαιτώντας να εφαρμόσει η Τουρκία κατ' αρχήν όλα όσα έχει δεσμευτεί στην ΕΕ για την Κύπρο, με αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, προτού μιλήσουμε για άνοιγμα νέου κεφαλαίου. Όσοι έχουν άλλη προσέγγιση, ας την αντιπροτείνουν. Όσοι επένδυσαν στον Ερντογάν και στον Ακιντζί, και ειδικά οι αρχηγοί του ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, που επέμεναν ότι με την πειθώ θα εξηγήσουν στον Ερντογάν τα συμφέροντα της Τουρκίας, καλό θα ήταν να εξηγήσουν τώρα τι προτείνουν.

Είμαστε σε μια κρίσιμη εποχή με ρευστότητα, με την Τουρκία ενώπιον βουνού προβλημάτων. Με τις συμμαχίες που θεμελιώνονται γύρω από το φυσικό αέριο, έχουμε προχωρήσει προς τη σωστή κατεύθυνση. Ωστόσο, όλα εξαρτώνται από τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Μια «λύση-διάλυση», που θα επαναφέρει την Τουρκία στην Αν. Μεσόγειο όπως αναζητά εναγωνίως ο Ερντογάν και δυστυχώς ο Ακιντζί προσαρμόζεται, θα ήταν το τέλος για το Κυπριακό και το φυσικό αέριο.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)