Στην εποχή που νομιμοποιούνται τα Σύμφωνα Συμβίωσης και το δικαίωμα του κάθε πολίτη να διαλέγει τον τρόπο ζωής του, θεωρούμε πλέον ως δεδομένο γεγονός την ισότητα μεταξύ φύλων. Πόσο αληθεύει όμως αυτό;

Στο σύνολο εκλεγμένων βουλευτών, οι γυναίκες εκπρόσωποι των πολιτών είναι συνήθως πολύ λίγες, φτάνοντας μόλις το 10%. Παγκοσμίως, υπάρχει μια κίνηση ώστε να ενταχθούν περισσότερες γυναίκες στην πολιτική ζωή. Η κοινωνία αρχίζει να αποδέχεται πλέον πως οι γυναίκες διαθέτουν τα προσόντα και τις ικανότητες για υψηλόβαθμες θέσεις, με το κατ’ αρχήν «αδύναμο φύλο» να ανεβαίνει σε ισχυρές θέσεις τόσο σε επιχειρήσεις και εταιρείες, όσο και στον διπλωματικό και πολιτικό κλάδο.

Παρ' όλα αυτά όμως, η φυλετική ισότητα η οποία θα επιφέρει στις γυναίκες τα ίδια δικαιώματα και προνόμια που ήδη απολαμβάνει το «ισχυρότερο φύλο» ακόμα αργεί. Γιατί έρευνες αποδεικνύουν πως ακόμα και στον 21ο αιώνα οι γυναίκες λαμβάνουν απολαβές οι οποίες είναι 20% χαμηλότερες από αυτές με τις οποίες αποζημιώνεται ένας άντρας, για την ίδια δουλειά. Ως εκ τούτου, διάφοροι οργανισμοί, και δη τα ευρωπαϊκά όργανα, παροτρύνουν την εισαγωγή ποσόστωσης φύλων ώστε να κινητοποιηθούν περισσότερες γυναίκες σε διοικητικές θέσεις.

Αυτό όμως στην ουσία σημαίνει πως σε αρκετές περιπτώσεις, οι γυναίκες υποψήφιες θα προτιμώνται αντί των αντρών υποψηφίων «λόγω ποσόστωσης φύλου», επειδή ακριβώς είναι γυναίκες, και όχι αναγκαστικά επειδή είναι άξιες για την εν λόγω θέση. Αυτό δεν υποτιμάει όμως τις ίδιες τις γυναίκες; Δε θα έπρεπε οι ίδιες να επιδιώκουν την καταξίωση λόγω ικανοτήτων και δυνατοτήτων παρά λόγω ποσόστωσης φύλου; Αυτό δεν είναι και το σημάδι εξέλιξης μιας δημοκρατικής, κατά τα άλλα, κοινωνίας; Πως οι άνθρωποι κατέχουν τις θέσεις στις οποίες βρίσκονται γιατί τις αξίζουν και όχι γιατί έχουν οποιοδήποτε μέσο;

Σε μια περίοδο κατά την οποία οργανώνονται συχνά συλλαλητήρια συμπαράστασης και διεκδίκησης για τα δικαιώματα γυναικών σε εξελισσόμενες κοινωνίες, είναι παράλογο να πιστεύουμε πως στις δικές μας εξελιγμένες χώρες, οι γυναίκες έχουν κατακτήσει την ισότητα. Το πρόβλημα όμως υφίσταται στο γεγονός ότι συχνά οι ίδιες οι γυναίκες ανέχονται την υποτίμηση και τον υποβιβασμό και δεν προσπαθούν να αποδείξουν το αντίθετο. Αν οι ίδιες όμως δεν πάρουν την απόφαση να συγκρουστούν με τα κατεστημένα και να ανατρέψουν την κατάσταση, δεν πρόκειται να το κάνουν άλλοι για αυτές, και απλώς θα συναινούν πως βρίσκονται εκεί που είναι λόγω ποσόστωσης και όχι λόγω αξίας.

ΜΑΡΙΑ-ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΟΥΛΑΜΗ
Δημοσιογράφος με ειδικότητα σε ευρωπαϊκά, πολιτικά και κοινωνικά θέματα (mcswhispers.wordpress.com)