Επιτυχία η έξοδος από το Μνημόνιο ό,τι και να λέγει η αντιπολίτευση. Πλέον δεν θα έχουμε τις ταπεινωτικές αξιολογήσεις κάθε τρίμηνο και το εκβιαστικό «αν δεν γίνει το τάδε» δεν έχει επόμενη δόση. Αυτή η τραυματική εμπειρία έφθασε στο τέλος της. Όμως, ενώπιον των μικρομεγάλων του Eurogroup κάποιος έπρεπε να σταθεί όρθιος και να τους υποδείξει τα ακόλουθα:

1. Έχουν να κάνουν με ανθρώπους και όχι νεκρές μονάδες. Συνεπώς, πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τον ανθρώπινο πόνο και να διερωτούνται αν ό,τι επιβάλλουν στους άλλους θα το επέβαλλαν και στους δικούς τους πολίτες.

2. Έπεσαν έξω στους υπολογισμούς τους για την Κύπρο κατά 30% και το χρέος μας ουδέποτε έφθασε το 126% που υπολόγιζαν, αλλά το 107%! Αν έκαναν σωστά τη δουλειά τους δεν θα χρειαζόταν να κλείσει η Λαϊκή, η 2η μεγαλύτερη τράπεζα της Κύπρου, ούτε να παραλύσουν την Τράπεζα Κύπρου.

3. Θα αποφεύγετο το κούρεμα και η λεηλασία του πλούτου των Κυπρίων, που κάποιοι τα υπολογίζουν στα €40 δις, εκ των οποίων τα €20 δις μετρητά. Μας έδωσαν €7 δις και μας κατέστρεψαν €40 δις.

4. Στο όνομα της ανταγωνιστικότητας έπεσαν οι μισθοί, τετραπλασιάστηκε η ανεργία, η υψηλότερη αύξηση στη Ε.Ε., και μειώθηκαν οι αξίες των μετοχών και των ακινήτων, ενώ οι υποχρεώσεις έμειναν αναλλοίωτες. Φτώχυναν την Κύπρο και οδήγησαν τον κόσμο στην ξενιτειά. Το κόστος του αδύνατου, της υποτίμησης δηλ. το κόστος του «ξένου» νομίσματος.

5. Η διάρθρωση των προϋπολογισμών έτσι ώστε να υπάρχουν λεφτά για την αποπληρωμή των δανεικών, ανεξαρτήτως των συνεπειών, αγνοεί το γεγονός ότι άνθρωποι κατοικούν τη χώρα. Με την αναμενόμενη από τους ισοζυγισμένους προϋπολογισμούς ετησίως 2% αύξηση του εθνικού εισοδήματος δεν θα πάμε μπροστά ούτε μετά από 50 χρόνια.

6. Το Eurogroup έπρεπε να ενδιαφέρεται και για την ταχεία επούλωση των πληγών που αφήνει η Τρόικα όπου πάει. Δηλ. τη γρήγορη μείωση της ανεργίας πρωτίστως. Η αδιαφορία του για τις συνέπειες των πολιτικών του ομοιάζει με το ενδιαφέρον του βιαστή για το θύμα του.

7. Η πολιτική της επιβαλλόμενης στέρησης και όχι λιτότητας, όπως την ονομάζουν οι πολιτικοί μας (λιτά περνούν και οι πλούσιοι), προκαλεί φτώχια και ανέχεια, απόγνωση και φυγή του ντόπιου πληθυσμού για άλλες χώρες. Όταν μειώνεται η ιδιωτική κατανάλωση, πρέπει να αυξάνεται η κρατική για να συγκρατηθεί η οικονομική δραστηριότητα. Και όταν έλθει η ανάπτυξη, να αυξάνονται οι φόροι για να αποπληρώνονται τα δανεικά.

Όταν αυτό δεν είναι επιθυμητό, άρα δεν γίνεται, τότε η μετανάστευση είναι η μοναδική εναλλακτική επιλογή για την αποφυγή της φτώχιας ή της πείνας, όπως τόσο εύστοχα αναφέρει σε μελέτη του, που έγραψε στις 08/10/1992, ο Άγγλος καθηγητής του Cambridge και πρώην Υπουργός Wynne Godley.

Αυτό που επείγει τώρα είναι η χώρα μας να αντλήσει χρήματα από την ντόπια αγορά ή και το εξωτερικό και να χρηματοδοτήσει αποκλειστικά έργα υποδομής, όπως δρόμους, μαρίνες, γέφυρες, φωτοβολταϊκά κ.ά. με άμεση έναρξη, για να σταματήσει η αιμορραγία προς το εξωτερικό του κόσμου μας και να ενδυναμωθεί η ανεμική ανάπτυξη της οικονομίας. Ο κρατικός αυτός παρεμβατισμός θα οδηγήσει και στην ιδιωτική επενδυτική πρωτοβουλία, με αποτέλεσμα να πάρει μπρος η οικονομία. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας και στα παιδιά μας. Βέβαια δεν είναι εύκολο. Αλλά πότε το σωστό ήταν εύκολο στην Κύπρο; Ουδέποτε όμως φοβηθήκαμε να το προσπαθήσουμε. Γι' αυτό είμαστε εδώ, ριζωμένοι 3.000 χρόνια.