Κυβέρνηση, Βουλή και συνδικαλιστικό κίνημα θα πρέπει να αναζητούν έγκαιρα και αποφασιστικά άλλους τρόπους να λύσουν τις διαφορές

Η κάθε εργατική τάξη έχει αναφαίρετο δικαίωμα να αντιδρά, να διεκδικεί κι αν χρειαστεί να λαμβάνει δραστικά μέτρα όταν νιώθει ότι αδικείται από τις οποιεσδήποτε αποφάσεις ή ενέργειες. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα έχουν δικαίωμα να απεργούν, όταν θεωρούν ότι με αυτό τον τρόπο θα ασκήσουν πίεση προς τα κέντρα αποφάσεων για να πετύχουν τον στόχο τους.

Θα αποφύγω σκόπιμα να αγγίξω την ουσία της διαφωνίας των κυβερνητικών γιατρών σχετικά με την αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης. Ούτε θα σταθώ στα επιχειρήματα της μιας πλευράς ή τα αντεπιχειρήματα της άλλης. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που μια συνδικαλιστική διαφορά οδηγείται στα άκρα. Η συγκεκριμένη, όμως, περίπτωση έχει κάποιες σημαντικές ιδιαιτερότητες. Η πρώτη και η πιο βασική είναι το γεγονός ότι η ένταση και η αντιπαράθεση, κατά το τελευταίο διάστημα, προκάλεσαν αναταραχή στην παροχή υπηρεσιών δημόσιας υγείας. Οι επιπτώσεις ήταν αλυσιδωτές και τα προβλήματα άμεσα. Δεν έφταναν οι καθημερινές ουρές και οι ατέλειωτες λίστες αναμονής, τώρα προέκυψαν και τα ραντεβού που αναβλήθηκαν και οι εξειδικευμένες εξετάσεις που μεταφέρθηκαν για αργότερα.

Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι θα γίνονταν διευθετήσεις, όλοι ήξεραν πως τα προβλήματα δεν θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Άλλωστε το όλο ζήτημα αφορά τον ευαίσθητο τομέα της δημόσιας υγείας, όπου προχειρότητες και απροσεξίες είναι δυνατόν να στοιχίσουν ζωές. Όλοι παρακολουθήσαμε τις τελευταίες μέρες τους πολίτες να εκφράζουν παράπονα και αγωνία για την κατάσταση. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι διαχρονικά και άλλα προβλήματα στα κρατικά νοσηλευτήρια επανέρχονται επιτακτικά στο προσκήνιο, διευρύνοντας ακόμη περισσότερο τον προβληματισμό.

Το ζήτημα δεν είναι αν έχουν δικαίωμα οι γιατροί και οι νοσηλευτές να απεργούν. Ασφαλώς και δικαιούνται να διεκδικούν και ασφαλώς η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία μπορούν να τοποθετούνται αρνητικά ή θετικά. Το πραγματικό, όμως, πρόβλημα είναι ότι αυτές τις αντιπαραθέσεις τις πληρώνει ο απλός πολίτης και κυρίως όσοι δεν έχουν ίσως την οικονομική ευχέρεια να επισκεφτούν κάποιο ιδιωτικό νοσηλευτήριο. Το κράτος οφείλει να παρέχει στους πολίτες του υπηρεσίες νοσηλείας και γενικότερα υγείας. Αυτό το αγαθό πρέπει να είναι κατοχυρωμένο και σε καμία περίπτωση να μην θυσιάζεται στον βωμό της οποιασδήποτε συνδικαλιστικής ή άλλης αντιπαράθεσης. Εν ολίγοις, δεν μπορούμε να «παίζουμε» με την υγεία.

Δεν είναι η ώρα για εκατέρωθεν επίρριψη ευθυνών. Είναι η ώρα της ανάληψης ευθυνών από τους εμπλεκομένους. Κυβέρνηση, Βουλή και συνδικαλιστικό κίνημα θα πρέπει να αναζητούν έγκαιρα και αποφασιστικά άλλους τρόπους να λύσουν τις διαφορές και να μην την πληρώνει η κοινωνία. Ας βάλουν νερό στο κρασί τους και ας αντιμετωπίζουν τα προβλήματα πριν φτάσουν στα άκρα. Μόνο έτσι θα γίνουν πειστικοί και σωστοί, κερδίζοντας την κοινή γνώμη. Ας προσπαθήσουμε όλοι, πριν και πάνω απ’ όλα, να είμαστε ανθρώπινοι και ευαίσθητοι σε ζητήματα που αφορούν άμεσα τις ζωές των ανθρώπων.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΥ
Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου ΔΗΚΟ - Υπεύθυνος Επιτροπής Θεσμών, Δημοτικός Σύμβουλος Στροβόλου