Παρευρέθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου του κ. Χατζηκωστή, με τίτλο «Έξι προεδρικά πορτραίτα», που επιχειρεί να σκιαγραφήσει μέσα από τις σελίδες του το ποιόν των εκάστοτε προέδρων της δοτής Κυπριακής Δημοκρατίας. Άκουσα με προσοχή τους ομιλητές, που προσπάθησαν ο κάθε ένας να δώσει τη δική του άποψη για τη συγγραφή του βιβλίου. Στο τέλος των ομιλιών, όταν δόθηκε βήμα στους παρευρισκομένους, λόγω έλλειψης χρόνου δεν είχα την ευκαιρία να παρέμβω.

Γι' αυτό και θα ήθελα να θέσω κάποιες ερωτήσεις και απόψεις μέσω αυτού του άρθρου, το οποίο ευελπιστώ να απαντηθεί και να μην προτιμηθεί για ακόμα μια φορά η οδός της σιωπής. Μετά λύπης μου αντιλήφθηκα ότι κάποιοι εκ των ομιλητών φαίνεται πως δεν μπήκαν στον κόπο να μελετήσουν το βιβλίο για το οποίο γινόταν η εκδήλωση ή αν έκαναν τον κόπο να το διαβάσουν, σταμάτησαν στον επίλογο και δεν προχώρησαν στα παραρτήματα που ακολουθούν μετά, και πιο συγκεκριμένα στις σελίδες 285-300, στο σχέδιο του Νιχάτ Ερίμ που εκπονήθηκε το 1956.

Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την επιμονή του Στέφανου Στεφάνου, που φαίνεται να ονειροβατεί επικίνδυνα, λέγοντας ότι «απαιτεί πολιτικό θάρρος η αποδοχή της ΔΔΟ», την οποία μάλιστα την αποκάλεσε αυτολεξεί «πράξη διορατικότητας». Θα ήταν καλό ο κ. Στεφάνου να ανέτρεχε ξανά πίσω στο βιβλίο, στις σελίδες που προανέφερα και πέρα από τις κομματικές προπαγανδιστικές φυλλάδες, να μελετούσε λίγο το συγκεκριμένο σχέδιο που θα τον προσγείωνε στην πικρή πραγματικότητα. Ή έστω, πέρα από το ψάρι στον Βόσπορο και τον καφέ με τον «φίλο» Νταβούτογλου, δόκιμο θα ήταν να μελετούσατε το Στρατηγικό του Βάθος. Είναι πραγματικά τραγικό για τον τόπο, άνθρωποι που διαχειρίζονται το μέλλον του να μην έχουν τη στοιχειώδη αντίληψη των επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας και να μην αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο που παραμονεύει ανά πάσα στιγμή.

Φυσικά, δεν προσμένω και ριζική αλλαγή στη θέση του, όταν μας προέβαλε σαν ρεαλιστική πρόταση την «αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου». Μια θέση για να είναι ρεαλιστική, κ. Στεφάνου, πρέπει να βασίζεται στην πραγματοσύνη των θέσεων που τη διαπνέουν και να έχει βάσιμα, τεκμηριωμένα επιχειρήματα. Σκεφτήκατε ποτέ την Κύπρο αποστρατιωτικοποιημένη, σε μια κυριολεκτικά «ηφαιστειογενή» περιοχή, όπως τη δική μας, που φλέγεται από συγκρούσεις, με τους τζιχαντιστές να θεριεύουν γειτονικά από το νησί μας και την Τουρκία πάνοπλη να βρίσκεται κατ’ ουσία μια ανάσα από μας; Ένα πραγματικά εφιαλτικό σενάριο, που δεν χρειάζεται να έχει ιδιαίτερες γνώσεις για να αντιληφθεί κανείς.

Επανερχόμενος όμως πίσω στα του Κυπριακού, κανένας οδυνηρός συμβιβασμός δεν αποτελεί λύση του προβλήματός μας και είναι καλό να το αντιληφθούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα οι πολιτικοί μας, πριν θρηνήσουμε και νέες χαμένες πατρίδες.

Για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε τα δίκαιά μας πρέπει να αναβαθμίσουμε και να ενισχύσουμε τη θέση μας. Μόνο από θέση ισχύος μπορούμε να απαιτήσουμε μια πραγματική λύση για την πατρίδα και τον λαό μας, που θα μας απαλλάσσει οριστικά από την κατοχή, τους εποίκους και τα τουρκικά στρατεύματα, δηλαδή, με απλά ελληνικά, η λέξη που σας φοβίζει έστω και να την ψελλίσετε, η Απελευθέρωση. Θα σας παραπέμψω στην περίφημη ρήση του Θουκυδίδη που σκιαγραφεί την όλη αλήθεια, την οποία πρέπει να έχετε το σθένος να αποδεχθείτε. Η διαπραγμάτευση οδηγεί πάντα στην ήττα του αδυνάτου.

Ρεαλισμός, κ. Στεφάνου, είναι να αντιληφθούμε το ποιος κατέχει αυτή τη στιγμή τη θέση του δυνατού και ποιος του αδυνάτου μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας, έτσι ώστε να κατανοήσουμε τους αληθινούς κινδύνους που ελλοχεύουν. Είναι όμως καιρός που πρέπει να εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες που μας δίνονται και να αναβαθμίσουμε τη θέση της Κύπρου, γεγονός που θα αποτελέσει δύναμη αποτροπής και έτσι από θέση ισχύος να ζητήσουμε τα όσα δικαιωματικά μάς ανήκουν. Όπως έλεγε και ο «αγαπημένος» σας, Martin Louther King, «Κανείς δεν μπορεί να ανέβει στην πλάτη σου, αν δεν σκύψεις», έτσι αν συνεχίσουμε να ακολουθούμε υποτακτικές πολιτικές, το μέλλον του κυπριακού Ελληνισμού προβλέπεται ζοφερό και δυσοίωνο.

Για να συμβούν όμως όλα αυτά πρέπει, κ. Στεφάνου, εσείς και οι όμοιοί σας να ξεφύγετε από τις κομματικές αγκυλώσεις και τις αοριστολογίες που εκστομίζετε με κάθε ευκαιρία, που είναι στενά προσκολλημένες στις κομματικές σας ιδεοληψίες τόσο όσον αφορά στους υπαίτιους για τα γεγονότα του 1974 όσο και στη γνωστή σας στείρα, αναμασημένη συνθηματολογία.

Να σας θυμίσω μόνο, ότι το κόμμα σας ήταν στην εξουσία του τόπου για πέντε θλιβερά χρόνια, πέραν από τα χρόνια που ήσασταν συγκυβέρνηση, αλλά ο φάκελος της Κύπρου παρέμεινε ερμητικά κλειστός. Γιατί, κ. Στεφάνου, αφού είστε σίγουρος για τους υπαιτίους, εσείς και το κόμμα σας δεν ανοίξατε τον φάκελο της Κύπρου; Μήπως γιατί δεν συμφέρει κομματικά και εκλογικά; Ή μήπως επειδή οι μύθοι και οι συνθηματολογίες που αναπτύξατε προς συσπείρωση του λαού σας, δεν σας συμφέρει να καταρριφθούν διά παντός, αλλά σε αντίθετη περίπτωση σάς βολεύει να τους συντηρείτε ακμαίους;

Όπως αναφέρθηκα δε και σε παλαιότερο άρθρο μου, με αποδέκτες προς όλες τις κατευθύνσεις, θα πρέπει να ανοίξετε τον φάκελο της Κύπρου, για να μάθουμε επιτέλους άπαντες ποιοι είναι οι προδότες, οπότε αφήστε πλέον τα κούφια λόγια και τις αναμασημένες καραμέλες. Ο λαός σάς έχει πραγματικά βαρεθεί.

Όσο για τις εξελίξεις στο μείζον εθνικό μας πρόβλημα, όσο και αν υπάρχουν κάποιοι που δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο που πηγάζει εξ ανατολών, υπάρχουν και κάποιοι ανυπότακτοι Έλληνες που το αντιλαμβάνονται και δεν θα επιτρέψουν ποτέ να παραδοθεί έστω και ένα χιλιοστό ελληνικής γης, που είναι ακριβά «αγορασμένο» με το αίμα των Αθανάτων Γιγάντων Ηρώων μας!

Υ.Γ.: Όσο για τις φαιδρές τοποθετήσεις του κ. Περιστιάνη, θα τις αφήσω στην κρίση των όσων παρευρέθηκαν και στις έντονες αποδοκιμασίες προς το πρόσωπό του. Είναι ανάξιες σχολιασμού.

ΓΕΑΔΗΣ ΓΕΑΔΗ
Εκπρόσωπος Τύπου Ε.ΛΑ.Μ.