Είναι με πόνο ψυχής και πολλή περίσκεψη που εκφράζω τους προβληματισμούς μου για την πορεία του εθνικού μας θέματος, που πιστεύω εκφράζουν τον μέσο Kύπριο πολίτη που συλλογιέται ελεύθερα, πέρα από κομματικές πειθαρχίες και παρωπίδες, για την πορεία του εθνικού θέματος του περήφανου αυτού λαού - ως παρόν, παρελθόν και μέλλον - ως άτομο, ως οικογένεια και εθνική οντότητα. Κι όλα αυτά σε μια δεινή φάση, κατά την οποία οι πάντες, λίγο - πολύ, ζούμε στο πετσί μας τις συνέπειες του κουρέματος, της βαριάς οικονομικής κρίσης, της εξαθλίωσης χιλιάδων συμπατριωτών μας με την εμβαθυνόμενη ρήξη του κοινωνικού ιστού και την εξόφθαλμη εθνική ταπείνωση, καθιστώντας μας διαχειρίσιμους για την αποδοχή της όποιας λύσης, κατά πάγια τακτική ξένων δυνάμεων και κέντρων λήψης αποφάσεων - Η.Π.Α., Ε.Ε. ακόμη και των Η.Ε. με τους κατά καιρούς Γ.Γ. και εκπροσώπους τους - που εκτελούν διατεταγμένη αποστολή.
Όλοι αυτοί μπροστά στις κάμερες σφίγγουν το χέρι, εναγκαλίζονται τον Πρόεδρό μας, ο οποίος συγκινείται και ίσως «γοητεύεται» για την αναγνώριση, τη «μεγάλη στήριξη και τη θερμή φιλία», και στο τέλος άνθρακες ο θησαυρός, με ό,τι αυτό σημαίνει, π.χ. εξίσωση του Προέδρου με τον εκπρόσωπο της Τ/κ κοινότητας και μοιραία την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκλέξαμε Πρόεδρο - στον οποίο επενδύσαμε πολλά - και πολύ φοβάμαι, με τα όσα μεθοδευμένα βλέπουμε να εκτυλίσσονται και να εμπεδώνονται - γιατί όχι μόνο τα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα αλλά και τα επιβραβεύουμε βαφτίζοντάς τα «δώρα» «εθνικές επιτυχίες», μοιραία θα μείνουμε με «κοινοτάρχη», κατά την κοινή «μουκτάρη», όσο παραμένουμε παθητικοί δέκτες της τουρκικής βουλιμίας, «γοητευμένοι» από τον Ακιντζί.
Αλλιώς δεν εξηγείται το καλλιεργούμενο κλίμα απάθειας, χαλαρότητας, νωθρότητας και μάλιστα επενδυμένο με έπαρση για τα δρομολογούμενα, που αποτελούν αποθέωση του ραγιαδισμού, τον μανδύα του όψιμου «πραγματισμού», που μας οδηγεί στον εθνικό ευνουχισμό και την ταπείνωση… Πιστοί στο ολέθριο και ιστορικά εγκληματικό δόγμα «Όλα για την επανένωση». Κι είναι πολλαπλά θλιβερό και λογικά ανεξήγητο να επαγγέλλονται αυτήν την «ευφάνταστη πολιτική» οι ηγήτορες της πάλαι ποτέ εθνικόφρονος παράταξης.
Πρόθεσή μου δεν είναι να αμφισβητήσω τον πατριωτισμό κανενός, πόσω μάλλον του Προέδρου, όμως ως πολίτες αυτής της χώρας, ο υποφαινόμενος όπως και χιλιάδες άλλοι «παροπλισμένοι» και πικραμένοι κομματικά - γέννημα και θρέμμα αυτής της περήφανης γαλάζιας παράταξης - αρνούμαστε τη μετατροπή μας σε αρνιά, γιατί έχουμε το δικαίωμα αλλά και το χρέος να κάνουμε χρήση της ελευθέρας κρίσης, με στήριγμα την ίδια την ιστορική πραγματικότητα, που είναι ο αδιάψευστος κριτής. Με τα όσα συμφωνήθηκαν και τα όσα κατά πλειοδοσία εδόθησαν από την πλευρά μας, διανθισμένα με αμίμητες παραινέσεις, στον βωμό του «Μη χαλάσουμε το κλίμα», οι προαγωγοί τη «επανένωσης» στρώνουν το κόκκινο χαλί στην Άγκυρα.
Ονειροπαρμένοι και παγιδευμένοι σε ένα κλίμα ψευδαισθήσεων παίζουν το παιχνίδι της Άγκυρας, με δόλωμα τον Ακιντζί και το «κοινό Όραμα»… Άλλο κι αυτό!!! Τι θαύμα κι αυτό «υψηλής πολιτικής»… Ούτε σε νήπια δεν συγχωρείται. Κραυγαλέα δείγματα η παρουσία του Τ/κ ηγέτη (συμπρόεδρος) στο φόρουμ του Νταβός και του Τ/κ διαπραγματευτή στα ευρωπαϊκά σαλόνια και όχι μόνο… Με τις «ευφάνταστες» ιδέες οι κυβερνώντες μας λειτουργούν ως ταπεινοί ακόλουθοι της πολιτικής» Χριστόφια, ο οποίος έκανε τεράστιο θόρυβο στον Γλ. Κληρίδη για την αποδοχή τού «όλα στο τραπέζι» - που θα τον θυμόμαστε για τα τόσα καλά που μας κληροδότησε - «το Κυπριακό υπόθεση των Κυπρίων», μακριά από μητέρες πατρίδες, συγκλίσεις - και εμπλούτισε ο Πρόεδρος κ. Αναστασιάδης με τις διασταυρούμενες/χιαστί επισκέψεις των διαπραγματευτών σε Αθήνα και Άγκυρα…
Μέσα σ’ αυτό το «ευφάνταστο» πνεύμα κατάφεραν τα ακατόρθωτα. Έβγαλαν τον κατακτητή/Τουρκία από το κάδρο λύσης του Κυπριακού - η οποία ανενόχλητη κάνει τα παιχνίδια της στη Συρία, το Αιγαίο με την κλιμάκωση των παραβιάσεων και τα όσα προκλητικά εφαρμόζει στο προσφυγικό σε βάρος της Ελλάδας και των ευρωπαϊκών της δεσμεύσεων - σε σημείο που όχι μόνο να απεκδύεται των τεράστιων ευθυνών και ασήκωτων υποχρεώσεών της, αλλά και να προβάλει παράλογες αξιώσεις, μέχρι και εξίσωσής της με την Ελλάδα. Κι είναι μέγιστη πρόκληση οι κάθε λογής διαμεσολαβητές να αμαυρώνουν κάθε έννοια δικαίου, να επιβραβεύουν αυτή την αναξιόπιστη και πολλαπλά επικίνδυνη για τη διεθνή ασφάλεια χώρα, εξισώνοντας την Τουρκία με την Ελλάδα ως προς τις ευθύνες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον εν εξελίξει διάλογο.
Είναι γι' αυτό που δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρασιωπάται και πολύ περισσότερο να υποβαθμίζεται η στάση των καλοθελητών/απρόσκλητων ξένων, οι οποίοι στον βωμό των συμφερόντων τους εξισώνουν τον θύτη με το θύμα, παραβιάζοντας κάθε αρχή του διεθνούς δικαίου, επιβραβεύουν το δίκαιο του ισχυρού. Για 10ετίες υπήρξαμε θύματα αυτής της απαράδεκτης πολιτικής και πρόσφατα των αποφάσεων των «φίλων» Ευρωπαίων εταίρων, που εν μιά νυκτί μας ισοπέδωσαν, ρίχνοντάς μας στα τάρταρα… Εύχομαι να μην επαληθευθούν οι πιο πάνω κρίσεις και να αποφύγουμε την ανώμαλη προσγείωση ακόμη μια φορά στη σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα, θύματα του τουρκικού μαξιμαλισμού και αδιαλλαξίας και του δικού μας ευσεβοποθισμού.
