Ο ήλιος έχει κιόλας ανατείλει για τα καλά την ώρα που σύρονται τούτες οι γραμμές, πολυαγαπημένε μας Νίκο! Εκείνο που θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο μέσα στη μνήμη μας ήταν το θάρρος σου, ο πηγαίος αυθορμητισμός σου, μα πάνω απ’ όλα η ειλικρίνεια και η αστείρευτη αγνότητα της ψυχής σου! Ποτέ μα ποτέ δεν κρύφτηκες πίσω από το δάκτυλό σου. Πάντοτε είχες την τόλμη και το τσαγανό να λες τα πράγματα με το όνομά τους. Χωρίς δεύτερη σκέψη και ανεξαρτήτως οποιουδήποτε κόστους!

Με λίγα λόγια, πάντοτε ήσουν αληθινός! Και να θυμάσαι εκεί ψηλά στα ουράνια όπου βρίσκεσαι, περιτριγυρισμένος από αγγέλους όπως ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Πετράκης Γιάλλουρος, οι τέσσερεις του Αχυρώνα όλοι εκεί ψηλά μαζεμένοι, σαν μια παρέα από ελληνολεβέντες όπως τον παλιό καλό καιρό, όλοι ανεξαιρέτως περιμένετε να έρθει η ευλογημένη κείνη ώρα να πατήσετε την πύλη του παραδείσου όπως σας αρμόζει, με πρώτο και καλύτερο εσένα, λατρευτέ Νίκο μας! Πολυαγαπημένε και ελληνόψυχε Νίκο Σαμψών, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι έφυγες από τούτη τη ρημάδα τη ζωή με το αίσθημα του πικραμένου, του απογοητευμένου, του αδικημένου, αλλά προπάντων του εγκαταλελειμμένου από τους πολλούς κυρίως άσπονδους φίλους.

Βλέπεις η ταπεινή και αθώα σου ψυχούλα δεν άντεξε αυτόν τον επώδυνο και μακροχρόνιο κατατρεγμό. Δεν άντεξες άλλο πια τη ρετσινιά του προδότη και του πραξικοπηματία, που σου κόλλησαν κάποια μικρόψυχα ανθρωπάκια(!). Και σε χάσαμε νωρίς, Νίκο Σαμψών. Όμως ταυτόχρονα μην ξεχνάς εκεί που βρίσκεσαι ότι εμείς οι λιγοστοί, που παραμείναμε στο προσκέφαλό σου μέχρι και την τελευταία πνοή, σου δίνουμε την εξής υπόσχεση, που συν τω χρόνω αποτελούσε και διακαή σου πόθο, ότι θα ανατείλει κάποια μέρα που θα υψώσουμε τη γαλανόλευκη στην Κωνσταντινούπολη και τον δικέφαλο αετό στην Αγία Σοφία.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΩΚΑΣ