Το κράτος χρειάζεται να εγκύψει με μεγαλύτερη προσοχή και να δώσει σημασία στις προσφυγικές κοινότητες και δήμους

Τα τραγικά γεγονότα του 1974, το προδοτικό πραξικόπημα και η βάρβαρη τουρκική εισβολή άφησαν βαριά τραυματισμένη την κυπριακή κοινωνία. Σαράντα τοις εκατόν του κυπριακού πληθυσμού αναγκάστηκαν να προσφυγοποιηθούν και να απομακρυνθούν από τις πατρογονικές τους εστίες και μέχρι σήμερα να βρίσκονται μακριά τους.

Όταν τον Δεκέβρη του 2006 αποφασίστηκε η διεξαγωγή εκλογών για τα αιρετά συμβούλια των κατεχόμενων περιοχών, αναζωοπυρώθηκε η ελπίδα πως επιτέλους θα δοθεί η ευκαιρία σε νέους ανθρώπους να πάρουν τη σκυτάλη από τους παλιούς και να μετουσιώσουν τα οράματά τους σε πράξη. Η σωστή αυτή απόφαση έδωσε την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους να επιδείξουν ενδιαφέρον και να συμμετάσχουν στη νέα εκλογική διαδικασία, για την ανάδειξη των νέων κοινοτικών συμβουλίων και δήμων. Αρκετοί νέοι άνθρωποι απέδειξαν τις οργανωτικές τους ικανότητες και πήραν πρωτοβουλίες, αναδεικνύοντας τις ιδιαιτερότητες των κοινοτήτων τους, καθώς και τις πολιτιστικές αξίες που η καθεμιά διατηρούσε, παρά τη βίαιη τουρκική εισβολή, που ανέκοψε την ανάπτυξή τους.

Από τότε μέχρι σήμερα είναι πραγματικά αξιοσημείωτες οι φιλόπονες προσπάθειες που καταβάλλουν οι νέοι αυτοί άνθρωποι, για να αναδείξουν τα ήθη και έθιμα των κοινοτήτων τους, αλλά και να κρατήσουν άσβεστη τη φλόγα της επιστροφής στις πατρογονικές εστίες. Ωστόσο το μεν πνεύμαν πρόθυμον, οι δε ανάγκες πολλές. Και χωρίς την κινητήριο δύναμη των οικονομικών πόρων, πολύ λίγα μπορούν να φέρουν σε πέρας, καθότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κατεχόμενες κοινότητες στην προσφυγιά είναι πολλά.

Ένα από τα βασικά θέματα που αντιμετωπίζουν οι δήμοι και κοινότητες γενικά είναι ότι τα μέλη τους βρίσκονται διασκορπισμένα σε ολόκληρη την Κύπρο, πράγμα που κάνει τις συνεδρίες πρακτικά δύσκολες. Οι δε λιγοστοί οικονομικοί πόροι που διαθέτουν δυσκολεύει αφάνταστα το έργο τους, ενώ αρκετά ακόμα συμβούλια δεν έχουν τον δικό τους ιδιόκτητο χώρο.

Χάρη στις προσπάθειες των αιρετών δήμων και συμβουλίων επιδιορθώθηκαν κάποιες εκκλησίες, μοναστήρια και κοιμητήρια, όχι όμως στον επιθυμητό βαθμό, επειδή προσκρούουν στις αντιδράσεις του κατοχικού στρατού.

Το κράτος χρειάζεται να εγκύψει με μεγαλύτερη προσοχή και να δώσει σημασία στις προσφυγικές κοινότητες και δήμους. Η καθεμιά από αυτές κρύβει έναν πλούτο της δικής του κουλτούρας και της δικής του γεωγραφικής περιοχής. Να στηριχθούν οικονομικά με μεγαλύτερες χορηγίες (σήμερα δίνονται χίλια ευρώ ετησίως), ώστε οι συναντήσεις τους να γίνονται με ευκολία και όχι με χίλια δύο εμπόδια.

Βασικό αίτημα που έπρεπε μέχρι σήμερα να υλοποιηθεί είναι να δημιουργηθούν ενιαίοι χώροι στις ελεύθερες πόλεις, όπου θα φιλοξενούνται όλες οι κατεχόμενες κοινότητες της Κερύνειας. Ένα σχολείο, ένα κτήριο με ξεχωριστές αίθουσες για τις κοινότητες ή/και συμπλέγματα κοινοτήτων κατά γεωγραφική περιοχή, όπου θα υπάρχουν κοινές υπηρεσίες και γραφειακό προσωπικό για να τους διευκολύνουν στην προσπάθεια επίτευξης των στόχων τους. Επίσης να υπάρχουν κοινοί χώροι συνεδριάσεων και εκδηλώσεων, και μια κοινή καφετερία για να συναντώνται οι Κερυνειώτες και συνεπαρχιώτες.

Σήμερα βλέπουμε να γίνονται σπασμωδικές κινήσεις, με τις εκάστοτε κυβερνήσεις να προσπαθούν να εξεύρουν μια αίθουσα σε ένα συνοικισμό, ένα τουρκοκυπριακό σπίτι να επιδιορθώσουν ή ένα οικόπεδο να δώσουν σε κάποιες προσφυγικές κοινότητες. Αυτά όμως δεν είναι αρκετά.

Η ύπαρξη μιας ενιαίας πολιτικής είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε. Το «Σπίτι της Κερύνειας», της «Αμμοχώστου», και της κατεχόμενης «Λευκωσίας» τα φανταζόμαστε ως επιτεύγματα της όποιας κυβέρνησης τα υλοποιήσει. Να είναι οι χώροι συναπάντησης των Κερυνειωτών, Αμμοχωστιανών και Λευκωσιατών προσφύγων. Οι χώροι που θα μπορούσαν με ευκολία να εξασκήσουν τα ήθη και έθιμά τους, να ενδυναμώσουν μαζί τη θέλησή τους για επιστροφή. Μέχρι την ευλογημένη μέρα που αυτό θα γίνει πραγματικότητα.

ΚΛΑΥΔΙΟΣ ΜΑΥΡΟΧΑΝΝΑΣ
Υποψήφιος Βουλευτής Κερύνειας ΑΚΕΛ