Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις το επιβεβαιώνουν: οι πολίτες τελούν υπό σύγχυση. Δηλώνουν πως προτιμούν τον «κανέναν» και αδιαφορούν για τις επερχόμενες εκλογές. Και όχι άδικα. Τα μέλη της απερχόμενης Βουλής, παρά το γεγονός ότι κλήθηκαν να διαχειριστούν την πιο κρίσιμη οικονομικά περίοδο του τόπου, απέτυχαν -ίσως- στο πιο σημαντικό και ουσιώδες ζητούμενο της αποστολής τους: αυτό της καλλιέργειας και ύπαρξης εμπιστοσύνης στο πρόσωπό τους από τους πολίτες.

Αναμφίβολα, σε μια κοινωνία στην οποία απουσιάζει η εμπιστοσύνη, επικρατεί η καχυποψία και η ανασφάλεια, και επομένως κυριαρχεί η διαπλοκή και η αδιαφάνεια. Η δημοκρατία και οι θεσμοί δεν λειτουργούν σωστά, δίκαια και αποτελεσματικά. Και οι πολίτες νιώθουν αποστασιοποιημένοι από τα κοινά.

Αφού λοιπόν κανένα σύστημα δικαίου δεν προβλέπει κάποιον «περί εμπιστοσύνης νόμο», η αποκατάσταση της σχέσης πολιτών και πολιτικών απαιτεί πολλή δουλειά, αρκετά έμπρακτα παραδείγματα από αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, αλλά και τομές που θα επιβεβαιώνουν στην πράξη όσα διακηρύττονται με ωραία συνθήματα και λόγια.

Θα μπορέσουν οι 56 υποψήφιοι βουλευτές κάθε κόμματος να πείσουν και να αντιστρέψουν την κατάσταση αυτή;

Δυστυχώς, προβλέπω πως όχι. Κι αυτό καθώς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες αρκετών υποψήφιων, η τρέχουσα κομματική λογική που επικρατεί φαίνεται να στέκει αδύναμη να αντιληφθεί το σήμερα και να σηκώσει το βάρος της ευθύνης των αλλαγών που της αναλογεί. Γι’ αυτό και αναμένεται πως τα αποτελέσματα των επερχόμενων εκλογών θα αποτελέσουν ακόμη μιαν απόδειξη της μακράς και σταδιακής πορείας φθοράς του παλαιοκομματικού κατεστημένου της πατρίδας μας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Σε αυτό το καταθλιπτικό σκηνικό, δυστυχώς οι κομματικές ηγεσίες δείχνουν να έχουν χάσει τον βηματισμό τους. Λειτουργούν με τακτικισμούς και ασχολούνται με μικροπολιτικές προσεγγίσεις και με προσυνεννοημένα παιχνίδια, αντί να προσπαθούν να αφουγκραστούν τις απαιτήσεις της κοινωνίας. Το κομματικό κατεστημένο επιβεβαιώνει πως παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες και θεωρίες περί του αντιθέτου, πολιτεύεται με μιαν αναχρονιστική και παλαιοκομματική αντίληψη. Κι όμως! Η λύση δεν μπορεί να είναι «απολιτίκ»!

Αν και είναι της μόδας να προωθούνται τεχνοκράτες, τηλεοπτικοί αστέρες και από μηχανής… υποψήφιοι με προσεγγίσεις χωρίς ιδεολογική βάση, θεωρώ πως τώρα είναι η ώρα της πραγματικής πολιτικής. Ο παλαιοκομματικός Μεσαίωνας που διανύει η Κύπρος θα σταματήσει, όταν έρθει η ώρα της «πολιτικής στην πράξη». Όταν, δηλαδή, η συζήτηση θα πάψει να αφορά τα συνθήματα, τις ποδοσφαιρικές μετεγγραφές και τις κλίκες, και θα αφορά τις ιδεολογίες, τις θέσεις και τις προσεγγίσεις. Με τον τρόπο αυτό θα καλλιεργηθεί και η ζητούμενη σχέση εμπιστοσύνης, αλληλοσεβασμού και ειλικρινούς επικοινωνίας μεταξύ πολιτών και πολιτικών, αλλά και απλών μελών ενός κόμματος και της ηγεσίας του.

Η εμπιστοσύνη κατακτάται. Δεν κερδίζεται. Και γίνεται πια ξεκάθαρο πως το κομματικό κατεστημένο ούτε θέλει, ούτε και μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, προκειμένου να κερδίσει την εμπιστοσύνη που απώλεσε. Προσωπικά, θέλω να είμαι αισιόδοξος πως οι καλύτερες μέρες δεν θα αργήσουν να ξημερώσουν. Αν και τα διάφορα κατεστημένα δείχνουν να σφυρίζουν αδιάφορα και να μην αναλαμβάνουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες που έχει ανάγκη ο τόπος, το πιο δημιουργικό κομμάτι της πατρίδας μας αποδεικνύει καθημερινά ότι αντιλαμβάνεται την κατάσταση και πως η οποιαδήποτε αποστασιοποίησή του από τα κομματικά παιχνίδια και το πολιτικό γίγνεσθαι δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως αδιαφορία για το μέλλον μας. Άλλωστε, όπως πολύ σωστά έχει λεχθεί, «Η πιο σκοτεινή στιγμή της νύχτας, είναι λίγο πριν ξημερώσει!»

ΜΑΡΙΝΟΣ ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ
Δημοτικός Σύμβουλος ΔΗΚΟ Αγλαντζιάς