«Το τέλος της ουτοπίας και η περιπέτεια ενός πειράματος», έτσι τιτλοφορεί την πρόσφατη (όγδοη στη σειρά) έκδοσή του ο Χάρης Φεραίος, που ευγενικά μου πρόσφερε πρόσφατα. Πρόκειται, συγκεκριμένα, για μια σειρά από άρθρα του δημοσιευμένα σε κυπριακή εφημερίδα και εκδομένα με επιμέλεια Βάσου Φτωχόπουλου από τις εκδόσεις «Αιγαίον».

Ο συγγραφέας με μια καταπληκτική αναδίφηση αξιολογεί με επιχειρηματολογία αμάχητη την πρόσφατη πολυώδυνη ιστορική περιδίνηση της Κύπρου και κατ’ εξοχήν από το μοιραίον 1964 και εντεύθεν, όταν με βάση τα προσφάτως δημοσιευμένα επίσημα, αποχαρακτηρισθέντα, αμερικανικά έγγραφα (βλ. το πολύ σημαντικό βιβλίο Άντη Ροδίτη: «Κάνε κουράγιο, Πηνελόπη») αποκαλύπτονται και τα ημέτερα ολισθηρά στρατηγικά ατοπήματα, που επέφεραν την απώλεια της μισής Κύπρου, με προφανέστατο τον κίνδυνο της ολοσχερούς της τουρκοποίησης.

Εγκρατέστατος της ιστορικής διαδρομής της πατρίδας (αρχαίας, βυζαντινής, και δη της νεότατης), ο σ. υποβάλλει μια σειρά από εισηγήσεις για διασφάλιση όχι μόνο της χειμαζόμενης Κύπρου αλλά και του αυτοβυθιζόμενου μείζονος Ελληνισμού, προτείνων λύσεις που και θα τον καταξιώσουν, κατασώζοντάς τον από την προϊούσα, σταθερή αυτοβύθιση και αυτοεξαφάνισή του.

Ο κίνδυνος, συγκεκριμένα, της δημογραφικής υπερφαλάγγισης από τον αδίστακτο τουρκικό κατακτητικό βόα συσφιγκτήρα με τον μη δυνάμενο ν’ ανακοπεί με τον δρομολογηθέντα και σταθερά διεξαγόμενο τουρκικό εποικισμό -τα τραγικά παραδείγματα της Αλεξανδρέττας και της Ίμβρου, ως τα πιο πρόσφατα, για να μην ανατρέξουμε στην πορεία του τουρκικού επεκτατισμού από το β’ μισό του 13ου μ.Χ. αι.- μάς δίνουν και το στίγμα πλεύσης που συνίσταται στην εδραίωση του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο -μετά την τραγική απώλεια του μικρασιατικού ελληνικού χώρου-, συνιστά για τον συγγραφέα, και ορθά ασφαλώς, τον ακρογωνιαίο λίθο της εθνολογικής του επιβίωσης.

ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ