Η Κυβέρνηση απαξιώνει το έργο μας και υποβιβάζει την ιδιαιτερότητα του επαγγέλματός μας
Ξημέρωσε… Άλλη μια βραδινή υπηρεσία ολοκληρώθηκε. Θα ακολουθήσει ταξίδι από Λευκωσία για την πόλη κατοικίας μου τη Λεμεσό. 3,5 χρόνια η ίδια διαδικασία, όχι από επιλογή μου η καθημερινή μετακίνηση Λευκωσία-Λεμεσό και πίσω, μετά από ξενύκτι. Αύριο πρωινή υπηρεσία, η εναλλαγή ωραρίου αποτελεί δύσκολη ρουτίνα στον χώρο των νοσηλευτών. Τα Χριστούγεννα. Το Πάσχα, όταν όλοι εσείς απολαμβάνεται τα γιορτινά τραπέζια, τις κυριακάτικες εξορμήσεις με τις οικογένειές σας, οι νοσηλευτές είναι εκεί! Παλεύουν, αγωνίζονται να σώσουν ζωές… Θυσιάζουν τον ποιοτικό χρόνο με την οικογένειά τους και την προσωπική τους ανάπαυση, προκειμένου να σταθούν παρόντες στις ανάγκες για παροχή υγείας στον συμπολίτη μας. Η εξουθένωση είναι η πραγματικότητά μου, όπως και πολλών συναδέλφων μου.
Καθημερινά σε ένα στρεσογόνο περιβάλλον, με έκθεση σε διάφορους κινδύνους. Χαρακτηριστικά θυμάμαι όταν συνάδελφος κατά την τελευταία ώρα της βραδινής υπηρεσίας, κατά την αιμοληψία ενός ασθενούς, λόγω της αϋπνίας και της σωματικής και ψυχικής εξουθένωσης, αφαιρέθηκε για μια στιγμή και τρυπήθηκε με μολυσμένη βελόνα. Τόσο χρειάζεται, μια στιγμή, ένα μικρό σφάλμα μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την υγεία του νοσηλευτή. Χρειάστηκε να παραμείνει στο Νοσοκομείο για να του χορηγηθεί προφυλακτική αγωγή. Ευτυχώς δεν παρουσίασε κάποια αναφυλακτική αντίδραση στην αγωγή. Στην προσπάθειά του να σώσει μια ζωή, ίσως έχανε τη δική του. Στην προσπάθεια να σωθεί η ζωή της μητέρα σας, του πατέρα σας, του αδελφού σας, της γιαγιάς σας, του παππού σας, του συζύγου σας, του φίλου σας ή οποιουδήποτε συνανθρώπου μας χρειάζεται ένα νοσηλευτή δίπλα του.
Οι απαιτήσεις για την πρόσληψή μου στην υπηρεσία ήταν πτυχίο πανεπιστημιακού επιπέδου και απαίτηση συνεχούς ενημέρωσης και εκπαίδευσης για σύγχρονες τεχνικές και μεθόδους που αφορούν θεραπείες, για την παροχή βέλτιστης ποιότητας υγειονομικής περίθαλψης. Καθώς ήμουν στους πρώτους απόφοιτους του τμήματος Νοσηλευτικής του ΤΕΠΑΚ το 2011, μερίμνησα για την περαιτέρω διεύρυνση των επαγγελματικών μου ικανοτήτων και γνώσεών μου με μεταπτυχιακές σπουδές και εξασφάλιση πιστοποιητικού προηγμένης φροντίδας (Advance Life Support), πάντα με προσωπικά έξοδα και χρόνο. Στο τελευταίο δε, ALS, μου προτάθηκε να συνεχίσω ως εκπαιδεύτρια, εθελοντικά, στον προσωπικό μου χρόνο το οποίο και αποδέχτηκα.
Η Κυβέρνηση απαξιώνει το έργο μας και υποβιβάζει την ιδιαιτερότητα του επαγγέλματός μας. Το κράτος δεν αναγνωρίζει την επιστημονικότητα που το ίδιο μας προσφέρει σε σπουδές στις δικές του ακαδημαϊκές δομές.
Παρ' όλ' αυτά, σε οξύμωρο ρόλο σε καιρό κρίσης οι ίδιοι απολαμβάνουν ανέσεις λιμουζινών και λαμβάνουν οδοιπορικά, όπως αναφέρθηκε συγκεκριμένα από πολιτικό πρόσωπο. Οι περικοπές των αποζημιώσεων βάρδιας δεν περικόπηκαν αναλογικά, αλλά επιλεκτικά σε μια μερίδα δημοσίων υπαλλήλων, που εργάζονται με σύστημα βάρδιας, με πρόσχημα την κρίση.
Ο βασικός μισθός ενός έκτακτου νοσηλευτή είναι 907 ευρώ για του λόγου το ασφαλές. Όσο για οδοιπορικά… δεν θα αναφερθώ καν…
Αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη στα αιτήματα των νοσηλευτών, έχουμε κάθε δικαίωμα να διερωτόμαστε αν πράγματι το κράτος μας είναι Δημοκρατικό…
ΘΑΛΕΙΑ ΓΙΑΚΟΥΜΗ
BSc, MSc, ALS instructor, RN
Απογοητευμένη νοσηλεύτρια από τον τρόπο που αντιμετωπίζεται από το κράτος και την κοινωνία
