Αυτοδικαίωση της Κυβέρνησης;

Αν η Κυβέρνηση θεωρεί ότι η δικαίωση της πολιτικής της είναι τα «παλαμάκια» και μόνο της Τρόικας, τότε «μπράβο»

Σε πρόσφατη ομιλία του ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ (πρώην διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) είπε, και όχι για πρώτη φορά, ότι «…η ύφεση στην οποία έχει οδηγηθεί η Ευρώπη τα τελευταία 7 χρόνια χωρίς να έχει μπορέσει ακόμη να εξέλθει από αυτήν οφείλεται στο ιδιωτικό χρέος που δημιουργήθηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και το οποίο, διασχίζοντας και φτάνοντας στην Ευρώπη, μετατράπηκε σε δημόσιο». Δεν είναι εξάλλου μυστικό ότι η δημοσιοοικονομική κρίση, ανά το παγκόσμιο, οφείλεται στο φαινόμενο του ντόμινο (domino effect), το οποίο άρχισε με τις πρώτες πτωχεύσεις τραπεζών στην Αμερική, οι οποίες δάνεισαν σε αναξιόχρεους πελάτες (ιδιώτες) και οι οποίες αργότερα, μέσω μιας απορρυθμισμένης χρηματοοικονομικής αγοράς, μετέτρεψαν τα κακά δάνεια που είχαν συνάψει σε πακέτα που παρουσίασαν ως νέα προϊόντα και τα πώλησαν σε τράπεζες στην Ευρώπη με υψηλές αποδόσεις, για να είναι ελκυστικά στους αξιωματούχους που λαμβάνουν τα σχετικά μπόνους (bonus). Η χρηματοοικονομική κρίση, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη, επιταχύνθηκε αμέσως μετά την κατάρρευση μιας από τις μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες στον κόσμο, της Lehman Brothers.

Στην Κύπρο, κάποιοι αντίστοιχοι τραπεζίτες, με έναν ανύπαρκτο στην ουσία Κεντρικό Τραπεζίτη και με ένα «Καπετάνιο» τότε στο πηδάλιο που, αντί να οδηγήσει το καράβι της Κύπρου που έμπαζε, έγκαιρα, σε ξέβαθα νερά (βλέπε προσφυγή στον Μηχανισμό Στήριξης το 2011) για να σωθεί και να μην βουλιάξει ολοκληρωτικά, μας οδήγησε σε νερά ακόμη βαθύτερα, με αποτέλεσμα να βρεθούμε σήμερα, τρία χρόνια μετά το κούρεμα και πέντε από τα πρώτα παγώματα μισθών, να πληρώνουμε το κόστος της απληστίας και της διαφθοράς ορισμένων, είτε χάνοντας τις δουλειές μας (για όσους είναι στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και για μερικούς στο δημόσιο), είτε χάνοντας ένα σεβαστό μέρος του μισθού μας.

Ο λόγος που θυμίζουμε τα όσα έχουν επανειλημμένα γραφτεί και ειπωθεί είναι για να μην ξεχνιούνται αλλά προπαντός για να μην μπορούν κάποιοι, εκμεταλλευόμενοι τον χρόνο και τη λήθη της μνήμης, να αλλοιώνουν την αλήθεια και να παραποιούν την πραγματικότητα που μας οδήγησε στην κατάρρευση. Γι’ αυτό θα το πούμε και θα το επαναλάβουμε όσες φορές χρειαστεί: Δεν είναι ούτε ο δήθεν «υπερβολικός κρατισμός», δεν είναι ούτε το κρατικό μισθολόγιο, δεν είναι ούτε οι αδυναμίες της Δημόσιας Υπηρεσίας αλλά ούτε και το προσωπικό που υπηρετεί σε αυτήν που οδήγησαν την οικονομία και την κοινωνία στο βάραθρο από το οποίο προσπαθεί να αναδυθεί. Εκεί, που για να σωθεί απαιτήθηκαν θυσίες από τους εργαζόμενους και τους απλούς πολίτες, την οικονομία την πέταξαν, δεν την έριξαν απλώς, κάποιοι που εργάζονταν ιδιωτικά για τα δικά τους και μόνο συμφέροντα! Κάποιοι που βρήκαν πλάτες από πολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους οι οποίοι, αντί να προστατεύσουν το δημόσιο συμφέρον ως ήταν ταγμένοι, το ξέσκισαν και το πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων για να δουν απλώς μια μέρα να φουσκώνει ο δικός τους και μόνο τραπεζικός λογαριασμός.

Όλα αυτά τα γράφουμε αναλογιζόμενοι τις εμμονές, γιατί μόνο ως τέτοιες μπορούν πλέον να χαρακτηριστούν, που διακατέχουν την Κυβέρνηση· πρώτον, με τα νομοσχέδια που προωθεί για τις ιδιωτικοποιήσεις των ημικρατικών οργανισμών και ειδικά της Cyta και της ΑΗΚ και δεύτερον, με τα νομοσχέδια που έχει καταθέσει για τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Υπηρεσίας και το κρατικό μισθολόγιο. Βασικό επιχείρημα, σύμφωνα με την Κυβέρνηση, είναι ότι με την ψήφιση αυτών των νομοσχεδίων θα μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε με επιτυχία το πρόγραμμα του μνημονίου που έχει συμφωνηθεί με την Τρόικα, ώστε να εκταμιευθεί και η τελευταία δόση του δανείου των 10 περίπου δις.

Εδώ και τρία χρόνια η Τρόικα και το πρόγραμμά της αποτελούν για την Κυβέρνηση το τέλειο άλλοθι για ό,τι επιλεκτικά θέλει να προωθήσει και το οποίο, από ό,τι φαίνεται, δεν είναι άλλο από τα στενά και στυγνά συμφέροντα του ιδιωτικού κεφαλαίου. Μιλά η Κυβέρνηση συνεχώς για στρεβλώσεις στην αγορά όπου δραστηριοποιούνται οι πιο πάνω ημικρατικοί οργανισμοί, Cyta και ΑΗΚ, λόγω του καθεστώτος αλλά και του μεγέθους τους και με κάθε ευκαιρία τονίζει τις στρεβλώσεις του κρατικού μισθολογίου επιλέγοντας, όμως, επιμελώς να παραγνωρίζει ότι είναι τα ευτελή ιδιωτικά συμφέροντα που μας έχουν οδηγήσει εδώ που είμαστε σήμερα.

Τη στιγμή που ο μέσος μισθός στο δημόσιο έχει μειωθεί εδώ και τέσσερα χρόνια κατά 20% και παραμένει καθηλωμένος χωρίς καμία αλλαγή, παρότι όλες οι άλλες υποχρεώσεις (αυξήσεις σε αγαθά και υπηρεσίες, δάνεια, ανάγκες των παιδιών που μεγαλώνουν κ.λπ.) «τρέχουν» καθημερινά, η Κυβέρνηση (και μαζί της οι οργανώσεις των εργοδοτών) επικαλείται τη μεγάλη ανεργία για να μην δώσει πίσω τίποτε από όσα πήρε μέσα από την τσέπη μας και τα οποία, ενώ αρχικά θα ήταν προσωρινά, τώρα μετατράπηκαν σε μόνιμα! Λες και πρέπει να επικρατήσει η λογική ότι «όσο υπάρχουν άνεργοι, οι υπόλοιποι να παίρνουν όσα παίρνουν και να μην λένε τίποτα! Μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους τους εργοδοτούν, τους "ανέχονται" και τους πληρώνουν»! Με αυτές τις αντιλήψεις φαίνεται πως, από εδώ και εμπρός, κάποιοι θέλουν να βαδίζουν. Ξέχασαν μόνο να διευκρινίσουν αν είναι προς την Ευρώπη του 2016 που προχωρούν ή προς την Ευρώπη του Μεσαίωνα.

Εμείς οι εργαζόμενοι, λοιπόν, ιδιωτικοί και δημόσιοι, που δεν κλέψαμε, δεν εξαπατήσαμε, δεν είπαμε ψέματα, δεν σπαταλήσαμε άσκοπα και αχρείαστα τα λεφτά μας, δεν φοροδιαφύγαμε, δεν φοροκλέψαμε το κράτος, αντιθέτως, το δανείσαμε για να ορθοποδήσει και να μην καταρρεύσει και μαζί να καταρρεύσουμε ως κοινωνία, δεν πρόκειται να σιωπήσουμε. Ζητούμε και θέλουμε να γνωρίζουμε πότε το κράτος θα αρχίσει να μας αποπληρώνει. Θέλουμε να ξέρουμε πότε θα αρχίσει να αποκαθιστά, τουλάχιστον σταδιακά, μια τεράστια αδικία που έχει γίνει σε βάρος ενός ολόκληρου λαού αλλά και κάθε τάξης εργαζομένων ξεχωριστά, αντί να σφυρίζει αδιάφορα και με απίστευτη υπεροψία να μας προκαλεί λέγοντάς μας να τα ξεχάσουμε.

Οι στρεβλώσεις και κατ’ επέκτασιν οι διορθώσεις για τις οποίες θα πρέπει να μιλήσουμε και που πρέπει να γίνουν δεν αφορούν τις ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών και την αποψίλωση του δημοσίου μέσω αμφιβόλου ποιότητας και ουσίας προτάσεων εκσυγχρονισμού. Οι στρεβλώσεις που πρέπει πρώτα και κύρια να αναγνωριστούν και να διορθωθούν αφορούν στο πώς λειτουργεί αυτό το κράτος, που τρία χρόνια μετά την οικονομική του κατάρρευση ανέχεται ακόμη τη φοροδιαφυγή. Το κράτος που αφήνει λογιστές να ζητούν διευκολύνσεις για καταβολή του ΦΠΑ που οφείλουν, χωρίς ταυτόχρονα και αυτόματα να ελέγχει ότι το συγκεκριμένο άτομο έχει δέκα χρόνια να υποβάλει δήλωση εισοδήματος στο Τμήμα Φορολογίας.

Το κράτος που, λόγω βραδύτητας των διαδικασιών που ακολουθεί, συμβιβάζει εξωδικαστικά απάτες φοροδιαφυγής για ευτελή ποσά. Το κράτος που ακόμη αγκομαχεί και δεν έχει ενοποιήσει όλα τα μηχανογραφικά του συστήματα, ώστε ένας ο οποίος αγοράζει κότερο, αυτοκίνητο πολυτελείας, ακίνητο μεγάλης αξίας να ελέγχεται για το αν έχει δηλώσει τα εισοδήματά του, και τι ποσά. Το κράτος που ακόμη δεν απαιτεί από όσους υποβάλλουν για τα έργα του προσφορές και τους συνεργάτες τους να έχουν διευθετημένες, όχι μόνο όλες τις φορολογικές και άλλες εκκρεμότητές τους έναντί του, αλλά και να έχουν υπογραμμένες Συλλογικές Συμβάσεις, ώστε να βεβαιώνεται ότι για τις υπηρεσίες που πληρώνει, κάποιοι μεροκαματιάρηδες εργαζόμενοι δεν τυγχάνουν εκμετάλλευσης. Το κράτος που ακόμη συντηρεί διαδικασίες και νομοθεσίες που αντί να εξυπηρετούν τον πολίτη, τον ταλαιπωρούν και τον εξοργίζουν.

Αν η Κυβέρνηση θεωρεί ότι η δικαίωση της πολιτικής της είναι τα «παλαμάκια» και μόνο της Τρόικας, τότε «μπράβο» για το ρηχό του κριτηρίου και της πολιτικής της σκέψης. Και αλίμονο σε μας τους υπόλοιπους που θα υποστούμε τις συνέπειες από τα λάθη που φαίνεται ότι είναι έτοιμη να διαπράξει για μιαν ακόμη φορά. Ελπίζουμε η Βουλή τουλάχιστον να μην τα επιτρέψει!

ΚΩΣΤΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Γραμματέας Ανεξάρτητης Συντεχνίας Δημοσίων Υπαλλήλων (ΑΣΔΥΚ)