Το προσφυγικό εξελίσσεται σε Ερινύα για την Ε.Ε. Χώρες και λαοί που για αιώνες υπήρξαν αποικίες των γνωστών αποικιοκρατικών δυνάμεων -Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Ισπανίας, Βελγίου, Πορτογαλίας, Ολλανδίας, Ιαπωνίας- υποφέρουν και πάλι σήμερα τα πάνδεινα. Σήμερα είναι θύματα και δικών τους λαθών ή και εγκλημάτων, αλλά πρώτα και κύρια θύματα του νεοφιλελευθερισμού και ουσιαστικά νεοαποικισμού. Απλώς άλλαξε ελαφρά η σύνθεση των νεοαποικιοκρατικών δυνάμεων. Προστέθηκαν ή αφαιρέθηκαν κράτη, όπως π.χ. προστέθηκαν στην προνομιούχα θέση οι ΗΠΑ και πέρασαν στον κατάλογο της εσωτερικής «αποικίας» χώρες όπως η Πορτογαλία.
Η πιο ουσιαστική όμως αλλαγή στη σύνθεση των αποικιοκρατικών δυνάμεων συνίσταται στην παρουσία αντί των κρατών, τεράστιων υπερεθνικών εταιρειών. Η οικονομική υπερεκμετάλλευση, σε συνδυασμό με τους πολέμους που προκλήθηκαν με την ευγενή πρωτοβουλία των νέων αποικιοκρατών, αλλά και των σαθρών καθεστώτων που κυβέρνησαν σειρά χωρών, οδήγησαν στην απίστευτή ροή προσφύγων προς την Ευρώπη αλλά και τη Βόρεια Αμερική. Μια ροή που συγκρίνεται μόνο με τις ροές ανθρώπων προς τις μητροπόλεις του καπιταλισμού και της αποικιοκρατίας τη χρυσή εποχή του αποικιοκρατικού ιμπεριαλισμού. Με μια διαφορά. Τότε τους ήθελαν, τους επιζητούσαν τους «πρόσφυγες», όμως όχι ως πρόσφυγες, αλλά ως φτηνό εργατικό δυναμικό. Στη συνέχεια επιζητούσαν να τους εισαγάγουν σε μεγάλα κέντρα -ΗΠΑ, Αγγλία κλπ- ως μυαλά.
Σήμερα η ροή προσφύγων είναι το αποτέλεσμα, όπως ήδη προανέφερα, της νέας επέλασης των μεγάλων καπιταλιστικών οικονομικών μητροπόλεων και των πολέμων σε σειρά χωρών στις πρώην αποικίες. Αυτή η έξοδος, κατά συνέπεια, των προσφύγων αυτών των χωρών, δικαιολογημένα μπορεί να την αποκαλέσουμε Ερινύα. Τιμωρό και εκδικητή δηλαδή της απάνθρωπης και παράλογης στάσης απέναντι σ' αυτούς τους λαούς. Αφού λοιπόν τους οδήγησαν και οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο ζωής, αποφασίζουν με κίνδυνο της ζωής τους να τραβήξουν τον δρόμο της εξόδου προς την γην της Επαγγελίας, όπως κάποτε οι εβραίοι εξήλθαν από τη Αίγυπτο προς τη σημερινή περιοχή όπου κατοικούν.
Και η Ευρώπη, φοβισμένη και αμήχανη μπροστά στο φοβερό πρόβλημα που δημιουργήθηκε και με δική της ευθύνη, προσπαθεί με σπασμωδικές αντιδράσεις να αντιμετωπίσει το τσουνάμι των προσφύγων. Αντιδράσεις που κυμαίνονται μεταξύ της ανθρωπιάς που πρέπει να επιδειχθεί και που για αρκετούς είναι θέμα συνείδησης και γι' άλλους θέμα τύψεων συνείδησης, και του εθνικισμού και προστατευτισμού από τη άλλη. Και η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα πιο πολύ, από το γεγονός ότι το μεγάλο κεφάλαιο σ’ αυτές τις χώρες θέλει πρόσφυγες, αλλά τους θέλει ως σκλάβους εργασίας και τους θέλει ανά χώρα με βάση διάφορα κριτήρια - εθνοτικά, θρησκευτικά και άλλα.
Κι όμως, μια είναι η λύση τους προσφυγικού. Να βοηθηθούν οι χώρες και κοινωνίες προέλευσής τους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους επιτόπου. Κανένας δεν θέλει να εγκαταλείπει την πατρίδα του. Χρειάζονται όμως ορισμένες προϋποθέσεις. Ασφάλεια, ειρήνη, εργασία. Αυτά μπορεί να εξασφαλισθούν, αν αυτοί που λυμαίνονται και καρπούνται τον παγκόσμιο πλούτο βάλουν λίγο νερό στην ακόρεστη δίψα τους για χρήμα και δύναμη, και για το δικό τους καλό.
Σήμερα όμως, δυστυχώς, η μητρόπολη των αποικιοκρατικών δυνάμεων, η Γηραιά Ήπειρος, στο πρόσωπο της Ε.Ε. παίζει εντελώς αμυντικά. Αντί πραγματικών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών πρωτοβουλιών, οχυρώνεται πίσω από εμπόδια και περιορισμούς, και αφορισμούς και τείχη. Και ως να μην έφτανε αυτή η αμήχανη και χωρίς προοπτική αντίδραση, έχουμε και την έξαρση του εθνικισμού και νεοναζισμού, απ' αφορμή το προσφυγικό και την απειλή της ίδιας της συνοχής της ευρωπαϊκής οικογένειας. Δυστυχώς για εμάς, χαρακτηριστικό παράδειγμα η στάση των εταίρων απέναντι στην Ελλάδα. Η Ελλάδα βρίσκεται τώρα μεταξύ της ανεξέλεγκτης ροής προσφύγων από την Τουρκία προς τη χώρα, και τα εμπόδια και τείχη που ανυψώνουν τα γειτονικά προς την Αθήνα κράτη της Ε.Ε., με αποτέλεσμα να εγκλωβίζονται οι πρόσφυγες εντός της ελληνικής επικράτειας. Αμαρτίαι μεγάλων παιδεύουσι μικρούς!
