Εξισώνει τον νόμιμο ιδιοκτήτη με τον χρήστη-σφετεριστή, νομιμοποιώντας έτσι την εισβολή και την κατοχή

1. Οι στρατηγικές συμμαχίες που η Κυβέρνηση Αναστασιάδη έχει συνάψει με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Ελλάδα είναι πράξεις εξαιρετικής σπουδαιότητας. Αυτές οι συμμαχίες εξελίσσονται σε πρωταγωνιστικό παίκτη στην ανατολική Μεσόγειο τόσο για την ασφάλεια των υδρογονανθράκων της περιοχής όσο και για το ασφαλές γενικό θαλάσσιο εμπόριο από την Ανατολή μέσω Σουέζ προς την Ευρώπη. Περιττό να λεχθεί ότι αν και εφ' όσον αυτή η πολιτική συνεχιστεί, με συνέπεια και προσήλωση στους στόχους, αφενός ενισχύει σε μεγάλο βαθμό τη θέση και τον ρόλο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφετέρου αποτελεί αντίβαρο στους στόχους της Τουρκίας για την Κύπρο και την περιοχή της αν. Μεσογείου. Αυτές οι συμμαχίες ευρίσκονται σε πλήρη αντίθεση και σύγκρουση με τις επιδιώξεις της Τουρκίας για τη διζωνική ομοσπονδία.

2. Η ενεργότερη ανάμειξη της ΕΕ στη διαδικασία των συνομιλιών και μάλιστα στο υψηλό επίπεδο του προέδρου της Κομισιόν είναι μια εξέλιξη που δυνάμει ευνοεί την Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν υπάρχει περίπτωση οι διάφορες αξιώσεις και απαιτήσεις της Τουρκίας να κριθούν συμβατές με το ευρωπαϊκό κεκτημένο αν εμείς δεν συγκατατεθούμε.

3. Η ενεργότερη ανάμειξη στο Κυπριακό όλων των μονίμων μελών του Σ.Α., ιδιαίτερα της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Κίνας, είναι επίσης μεγάλης σημασίας, ιδιαίτερα για την πτυχή του Κυπριακού και του στάτους που θα έχει η Κύπρος με τη λύση.

Αν εμείς δεν δεχτούμε διάλυση της Κ.Δ. δεν υπάρχει περίπτωση να συγκατανεύσει σε τέτοια εξέλιξη το Σ.Α. του ΟΗΕ. Κοντολογίς, ο Πρόεδρος έχει επιτύχει δυνητικά μια θωράκιση της Κ.Δ. έναντι των πάγιων βλέψεων της Τουρκίας για διάλυσή της. Όλα αυτά θα έπρεπε να οδηγούν λογικά στο συμπέρασμα ότι ο κ. Αναστασιάδης δεν πρόκειται να δεχτεί τις τουρκικές απαιτήσεις, όπως αυτές προβάλλονται μέσα από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Παρά ταύτα. Δεν μπορούμε πρώτα απ' όλα να μη θυμόμαστε το παρελθόν. Το σχέδιο Ανάν, την καταγγελία στο Συμβούλιο της Ευρώπης ενάντια στην Κ.Δ., ότι είναι μία χώρα αντιδημοκρατική που φιμώνει τις αντίθετες απόψεις, τον πόλεμο κατά του απορριπτικού Τάσσου που ζητούσε διζωνική με το σωστό περιεχόμενο.

Αλλά και το παρόν. Τη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου 2014, που αποτελεί αυτή τη στιγμή το εφαλτήριο των απαιτήσεων της Τουρκίας, την «αδιάφορη ανοχή» του στην πλήρη εξίσωσή του με τον κατοχικό ηγέτη, τη σκόπιμα καλλιεργούμενη εντύπωση δύο ισότιμων καθεστώτων στον βορρά και στον νότο, και των δύο ισότιμων Προέδρων τους, τα δικαιώματα του χρήστη που εξισώνεται ή ακόμα υπερτερεί του νόμιμου ιδιοκτήτη, την αποφυγή σχολιασμού, έστω επίσημων δηλώσεων, των Τούρκων ηγετών που μιλούν για μόνιμες παρεκκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, για αποδοχή παραβίασης ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, για παρθενογένεση, για ισότητα των κοινοτήτων και όχι των πολιτών, για συνεταιρισμό 50-50 και για άλλα πολλά. Το σχόλιό τους στις παρατηρήσεις για όλα αυτά είναι ότι σημασία έχει το τι λέγεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Για αυτό αποφεύγει να ενημερώνει τον λαό. Ο οποίος πληροφορείται ή παραπληροφορείται από τους Τούρκους κι όχι από τον Πρόεδρό του. Αν κανείς προσπαθήσει να σχηματίσει εικόνα της πορείας του Κυπριακού μόνο από τις συνομιλίες και από τις δηλώσεις δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι βαδίζουμε ολοταχώς προς τη διζωνική. Η αντιφατική πολιτική του Προέδρου δεν βοηθά τον λαό να κατανοήσει τι γίνεται και πού πάμε. Και λαός που δεν γνωρίζει δεν έχει θωράκιση.

Παρ’ όλα αυτά ο λαός ξέρει τι θέλει και τι δεν θέλει:
*Δεν θέλει διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
*Δεν θέλει εκπτώσεις στα ανθρώπινα και πολιτικά του δικαιώματα.
*Θέλει πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σ' όλη την επικράτεια της Κύπρου.
*Δεν θέλει διχοτόμηση κι εκχώρηση ενός τμήματος της πατρίδας μας στην Τουρκία.
*Δεν θέλει διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.
*Θέλει λύση δημοκρατική.
*Θέλει να απαλλαχτεί από την κατοχή και από τις εγγυήσεις της Τουρκίας.
*Θέλει τερματισμό του εποικισμού.

Ο Πρόεδρος ακολουθεί μιαν αμφίσημη πολιτική. Στη σημειολογία και στις συνομιλίες η πολιτική του σε μεγάλο βαθμό ικανοποιεί την Τουρκία. Τη βγάζει από την εικόνα του Κυπριακού, ως να μην είναι το κύριο στοιχείο του προβλήματος. Την αποενοχοποιεί και διευκολύνει τις δυτικές χώρες και να την επαινούν και να την ανταμείβουν. Διευκολύνει την Τουρκία να διαπράττει τα φρικτά εγκλήματά της τόσο ενάντια στους Κούρδους όσο και ενάντια στη Συρία. Έχει δεχτεί τη διζωνική κι αυτό που απομένει είναι ο καθορισμός «ουσιωδών λεπτομερειών». Αφήνει εντυπώσεις ότι όλα πάνε καλά όταν μιλά για το κόστος της λύσης, δηλαδή τις υποχρεωτικές αποζημιώσεις στους Ε/κ πρόσφυγες. Εξισώνει τον νόμιμο ιδιοκτήτη με τον χρήστη-σφετεριστή, νομιμοποιώντας έτσι την εισβολή και την κατοχή.
Από την άλλη όμως συνάπτει πολύ σημαντικές συμφωνίες στρατηγικού περιεχομένου, που «δυνάμει» απομακρύνουν την Τουρκία από τους διακηρυγμένους στόχους της. Και μάλιστα με χώρες όπως η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Ελλάδα, που έχουν κάθε συμφέρον να μην επιτρέψουν την υλοποίηση των τουρκικών στόχων. Εύχομαι οι κινήσεις αυτές να μην είναι στάχτη στα μάτια μας για να κάνουν τη διζωνική αποδεκτή από τον λαό.

ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρώην Βουλευτής, πρώην Υπ. Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξης και ιστορικό στέλεχος της ΕΔΕΚ