Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση κατά των συντεχνιών εκ μέρους κομματικών ηγετών και ηγετίσκων, αλλά και από εκπροσώπους φορέων της κοινωνικοοικονομικής ζωής. Στις πλείστες των περιπτώσεων η επίθεση αυτή είναι άδικη και αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση κομματικών, οικονομικών και άλλων ιδιοτελών συμφερόντων. Τραντακτό παράδειγμα αποτελεί η άστοχη, ανεδαφική και ατυχής αναφορά κάποιων πολιτικών και πολιτειακών αξιωματούχων στην πρόσφατη απεργία των εργαζομένων στα λεωφορεία «Ζήνων», οι οποίοι λίγο-πολύ επιχείρησαν να στήσουν στον τοίχο τις συντεχνίες γιατί αποτόλμησαν να διεκδικήσουν επαναφορά των μισθών που κουτσουρεύοντο από το 2014 στο πλαίσιο εφαρμογής της σχετικής συμφωνίας, η οποία υπεγράφη προκειμένου να υποβοηθηθούν οι επιχειρήσεις και γενικότερα η οικονομία μεσούσης της κρίσης.

Κάποιοι κομματικοί αξιωματούχοι, σε ένα αντισυντεχνιακό παραλήρημα, υπενθύμισαν στην κοινή γνώμη ότι ο φορολογούμενος πληρώνει αρκετά εκατομμύρια στις εταιρείες συγκοινωνιών, εξού και οι διεκδικήσεις των εργαζομένων είναι αδικαιολόγητες. Αυτό που συνάγεται ξεκάθαρα είναι ότι εκείνοι που κάνουν τέτοιες δηλώσεις είτε δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα γύρω από τα συνδικαλιστικά θέματα, είτε παραπλανώνται από τους συμβουλάτορές τους, είτε σκόπιμα θέλουν να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη και κατ' επέκταση να πλήξουν το κύρος και την υπόσταση του συνδικαλιστικού κινήματος. Στο σημείο αυτό γεννιούνται σοβαρά ερωτήματα, τα οποία καλούνται οι εμπλεκόμενοι κομματικοί ηγέτες να απαντήσουν.

-Είναι οι εργαζόμενοι και οι συντεχνίες που κατηγορούνται για πρωτοφανή κακοδιαχείριση και κραυγαλέες λαμογιές στις επιχορηγούμενες από το κράτος εταιρείες συγκοινωνιών.

- Ενώ οι καταγγελίες εναντίον των εταιρειών ή εταιρείας συγκοινωνιών, για μαφιόζικο διαμοιρασμό των εκατομμυρίων του φορολογούμενου πολίτη, είναι συγκεκριμένες, δεν είδαμε κανέναν κομματικό ή πολιτειακό αξιωματούχο να παρέμβει καταλυτικά για εξιχνίαση του θέματος και προσαγωγή των ενόχων ενώπιον της δικαιοσύνης. Τουναντίον εμβρόντητοι παρακολουθούμε έναν πρωτόγνωρο πολιτικό οίστρο εναντίον των μεροκαματιάρηδων και χαμηλόμισθων εργαζομένων στα λεωφορεία, γιατί είχαν, άκουσον άκουσον, το θράσος να απαιτήσουν μέσω απεργίας τις πενιχρές απολαβές που δικαιούνται.

Φρονούμεν ότι, οι πολιτικοί, κομματικοί και πολιτειακοί ταγοί, αντί να κτυπούν τις συντεχνίες και τους εργαζόμενους που παλεύουν για αξιοπρεπή μισθό, καλό θα ήταν να σταματήσουν να καλύπτουν τις παρανομίες και τις διαπλεκόμενες πρακτικές επιτήδειων εργοδοτών και κεφαλαιοκρατών, όχι μόνο του τομέα των συγκοινωνιών αλλά και των άλλων τομέων της οικονομίας. Ασφαλώς αναφέρομαι πρωτίστως στους ξενοδόχους, οι οποίοι με τις πλάτες της πολιτείας και κάποιων πολιτικών κομμάτων μετέτρεψαν την ξενοδοχειακή βιομηχανία σε σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, όπου οι μισθοί και τα ωφελήματα κατακρεουργούνται αλύπητα, ενώ η αξιοπρέπεια στην εργασία καρατομείται. Προκειμένου να προλάβω αντιδράσεις με κακές διαθέσεις για τα γραφόμενά μου ερωτώ ευθέως, ζητώντας απάντηση, ακόμη και διάλογο. -Είναι οι συντεχνίες που έσυραν την οικονομία στην άβυσσο; -Ποιοι ευθύνονται για το κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων;

-Ποιοι ευθύνονται για την τραγωδία στο Μαρί, που κόστισε πέραν των δύο δις στην οικονομία και 13 ζωές;

-Ποιοι ευθύνονται για το ατέλειωτο φαγοπότι με το δημόσιο χρήμα;

-Ποιοι διορίζουν τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών, στους οποίους επικρατούν μονίμως συνθήκες διασπάθισης δημοσίου χρήματος; -Ποιων την κάλυψη έχουν οι οικονομικοί κερδοσκόποι, που ρημάζουν αδιαλείπτως την οικονομία, φτωχοποιώντας τον λαό;

Πριν αποπειραθούν να απαντήσουν, ας κοιτάξουν πρώτα τη φάτσα τους στον καθρέπτη. Εμείς πάντως ένα έχουμε να υποδείξουμε σ' αυτούς που είναι ένοχοι ή συνένοχοι στην οικονομική τραγωδία της Κύπρου. Μετά το μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα μόνη διέξοδος είναι το χαρακίρι*.

*Χαρακίρι ονομάζεται ο ιαπωνικός τελετουργικός τρόπος αυτοκτονίας.

ΞΕΝΗΣ Χ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
[email protected]
Δημοσιογράφος