Τελικά ο πόλεμος μεταφέρθηκε και στις κεντρικές πόλεις της Τουρκίας. Είτε είναι γνήσιες επιθέσεις αντιπάλων του τουρκικού καθεστώτος, είτε είναι στημένες επιθέσεις από ημέτερες δυνάμεις του καθεστώτος, το κόστος σε ανθρώπινες ζωές είναι εκεί. Είναι άλλωστε μάθημα της Ιστορίας ότι η επίθεση προκαλεί κατά κανόνα αντεπίθεση. Ο τούρκικος επεκτατικός τυχοδιωκτισμός ήταν κατά συνέπεια θέμα χρόνου να οδηγήσει σε αυτό που οδήγησε. Είναι όμως ακόμα πιο επικίνδυνος σε σχέση με την παγκόσμια ειρήνη.
Αν δεν παρεμποδισθεί, αν δεν χαλιναγωγηθεί εγκαίρως από εκείνους που δύνανται να το πράξουν, δηλαδή τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, θα οδηγήσει σε φοβερά μονοπάτια. Θα οδηγήσει στο χείλος ενός νέου παγκοσμίου πολέμου. Η ευθύνη, κατά συνέπεια, ΝΑΤΟ και ΗΠΑ είναι καταλυτική. Και είναι ιστορική. Γιατί ο κύριος λόγος της νέας ιμπεριαλιστικής συμπεριφοράς του φασίζοντος ισλαμικού καθεστώτος στην Άγκυρα είναι ο επαπειλούμενος σχηματισμός Κουρδικού Κράτους.
Ενός κράτους που αποτελεί τον διακαή πόθο των Κούρδων αιώνες τώρα, αλλά πλέον αποτελεί και αμερικανικό σχεδιασμό εδώ και κάποια χρόνια. Ένα ενδεχόμενο που η Τουρκία το βλέπει να λαμβάνει σάρκα και οστά, με τον έλεγχο που ήδη έχουν οι Κούρδοι στο Βόρειο Ιράκ και τον έλεγχο που σιγά-σίγα αποκτούν οι Κούρδοι στη Βόρεια Συρία. Άρα η λογική υπαγορεύει ότι κινδυνεύει και γεωγραφικό τμήμα στην ιδία την Τουρκία. Γενικότερα, βέβαια, η ύπαρξη Κουρδικού Κράτους θα δημιουργήσει πολλαπλά προβλήματα στην Τουρκία και ειδικά στο καθεστώς Ερντογάν.
Και τίθεται βέβαια ενώπιον όλων μας ένα ερώτημα. Πόσο σοβαρή αναμένεται να είναι η ενασχόληση της τουρκικής κυβέρνησης με οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα, πλην του Κουρδικού-Συριακού; Κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικά δύσκολο. Γιατί η Τουρκία αυτή τη στιγμή δεν μπορεί παρά να ιεραρχεί ως κυρίαρχα προβλήματα για τη ίδια τα ακόλουθα. Κουρδικό, Συριακό και συνακόλουθα σχέσεις με Ρωσία και ΗΠΑ. Και κατά δεύτερο λόγο το προσφυγικό, άρα κατ' επέκταση οι σχέσεις με την Ε.Ε.
Από αυτό το πλέγμα των κρίσιμων προβλημάτων προκύπτει και ένα τρίτο πλέγμα εσωτερικών προβλημάτων, με πρώτιστο την ασφάλεια και την εντός Τουρκίας ένοπλη σύγκρουση με τους Κούρδους. Από αυτό το ζήτημα όμως, όπως και τα αλλά που έχω προαναφέρει, προκύπτουν αρκετά θέματα για την τουρκική οικονομία, όπως π.χ. τουρισμός, αυξημένες αμυντικές δαπάνες, εμπορικές και ευρύτερα οικονομικές σχέσεις με αλλά κράτη, θέματα προμήθειας ενεργειακών πόρων και άλλα.
Συνεπώς, είναι λίγο δύσκολο να ασχοληθεί αυτήν τη στιγμή στα σοβαρά και κυρίως με καλή πρόθεση το τουρκικό καθεστώς με το Κυπριακό. Μάλλον θα καταφύγει σε σκληρή ρητορική και σκλήρυνση των θέσεών της για ευνόητους λόγους. Άλλωστε, αυτό διαφαίνεται και από τις τοποθετήσεις Έσταγαν, προς την «πρόεδρο» της ψευδοβουλής, οι οποίες είναι από τη μια στη βάση πληροφοριών, αλλά από την άλλη μετά από τόσες μέρες δεν έχουν διαψευσθεί ούτε από την κ. Σιμπέρ, ούτε από το γραφείο του Τούρκου Πρωθυπουργού. Μόνο αν υποχρεωθεί από τις εξελίξεις και αν αυτές την οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι η στείρα άρνηση στο Κυπριακό της δημιουργεί ζημιές, ενώ μια λύση, σωστή βέβαια, της δημιουργεί όφελος.
