Ως Γυμνασιάρχης πάλεψε με τολμηρές εισηγήσεις για ποιοτική βελτίωση της εκπαίδευσης
«Κάποτε, κάποιοι άνθρωποι, κάποτε, τούτος ο τόπος, πρέπει να σηκωθούν πάνω, πριν είναι αργά…ή μήπως είναι;». Αληθινός επαναστάτης, κεραυνός για όποιον ήθελε να περιορίσει την ελευθερία του ατόμου, καταπέλτης για την πολιτική ηγεσία. Αρνιέται να ψηφίσει, το 1991, όταν η αποχή ήταν αδίκημα που επέσειε ποινική δίωξη. «Ας με πάρουν φυλακή. Δεν δέχομαι να μου μειώνουν τα πολιτικά μου δικαιώματα τέσσερεις-πέντε κομματάρχες. Να ψηφίσω, αλλά όποιους θέλω εγώ, απ’ όπου θέλω εγώ. Αρνούμαι να υποκύψω σε κόμμα. Ούτε δέχομαι το λευκό ψηφοδέλτιο να πηγαίνει στα άκυρα, γιατί το λευκό είναι πολιτική πράξη». Είκοσι πέντε χρόνια από τότε, η αποχή αποποινικοποιήθηκε, η συλλογιστική του Φρίξου Πετρίδη στέκει ακέραιη - και ανεφάρμοστη. Σχόλια;
Τελευταία μας συνάντηση, παλιό Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, θα ’ταν ’96-’97. Σε μια γωνιά, ανάμεσα σε δεκάδες, περιμένει τη σειρά του. Αυτός, που πέρασε από θώκους και αξιώματα. Αυτός, που τον είπαν «Δάσκαλο του Γένους». Δάσκαλο, απλώς ήθελε και ο ίδιος να τον λένε. Μεταδότης γνώσεων; Όχι! Εμπνευστής ιδεών! Με πηγή τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Σωκρατικός στη διαλεκτική μέθοδο, Σωκρατικός στην ειρωνεία, Σωκρατικός στη στάση ζωής. Έντιμος, ακέραιος, πνευματώδης με «ατάκες» (κι ας μην ήταν γνωστός ο όρος τότε) που γράφτηκαν στην ιστορία.
Φίλος μοναδικός για όσους αξιώθηκαν τη φιλία του, ανήσυχος, δημιουργικός, ελεύθερος σε καιρούς υποκρισίας και συντηρητισμού, κουβαλούσε τη λατρεία την προγονική των αξιών και της ανθρωπιάς. Βάθος σκέψης, ζωντάνια, χιούμορ, ανανεωτικές ιδέες, αγάπη, κατανόηση, αμεσότητα, αξιολόγηση, ανάλυση ιδεών, χαρακτήρων και προθέσεων, ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά της διδασκαλίας του. Στην ιστορία δε, οι αναλύσεις του ήταν μοναδικές.
Ως Γυμνασιάρχης πάλεψε με τολμηρές εισηγήσεις για ποιοτική βελτίωση της εκπαίδευσης. Την Ελλάδα έδειχνε ως προσανατολισμό, πάντα όμως με προσαρμογές και αλλαγές κοντά στις ανάγκες της κυπριακής κοινωνίας όπως διαμορφωνόταν ως νεοσύστατο κράτος. Οραματιστής για την παιδεία και ως Υπουργός, οραματιστής και για τον τουρισμό ως Πρόεδρος του ΚΟΤ, έβαλε παντού τη σφραγίδα της ανανέωσης, της ανέλιξης. Καυστικός, δεν δίσταζε να διαφωνεί και ν’ αντιτίθεται ακόμα και στον Μακάριο, «σπορ» επικίνδυνο για την εποχή.
«Πώς πάει το ΡΙΚ κοκόνα μου;» ρωτά μ’ εκείνο το ζεστό χαμόγελο και φέρνεις στον νου τα δέκα χρόνια προεδρίας του που έκαναν την κυπριακή δημόσια ραδιοτηλεόραση φάρο και για τον ελλαδικό χώρο, με καινοτομίες και ιδέες ανατρεπτικές για την εποχή. Κι όταν, με τη σπιρτάδα και το πνεύμα του, κέντριζε δεκάδες παιδιά να κονταροχτυπηθούν στις δύο ομάδες, τον Ονήσιλο και τον Ευαγόρα και χιλιάδες να παρακολουθούν το παιγνίδι γνώσεων «Απαντήστε παιδιά», ήταν δάσκαλος και παιδί μαζί, σ’ ένα πανηγύρι χαράς για τα σχολιαρόπαιδα της εποχής.
Βόμβα μεγατόνων έσκασε στον φαρισσαϊκό καθωσπρεπισμό της κοινωνίας όταν αυτός, ο άτρωτος από τα βέλη για δεκαετίες, σε ηλικία προχωρημένη για τα κοινά μέτρα, ζει τον έρωτα με νεότερη, κάτι λιγότερο από κόρη του στα χρόνια. Θα τον χαρεί, αγνοώντας τις κακεντρέχειες, αναγνωρίζοντας στον εαυτό του το δικαίωμα της όψιμης πατρότητας στο πρόσωπο του γιου του που λάτρεψε. «Η ζωή δίνει τις κατευθύνσεις, ακολούθα τις, ζήσε τη δική σου αλήθεια», μοιάζει να ’ναι το μήνυμα που άφησε με τη ζωή του.
Φεβρουάριος, 18 χρόνια αυτές τις μέρες από τότε που ο Φρίξος Πετρίδης ανηφόρησε για τα λιβάδια με τους ασφόδελους αντικρίζοντας αντρίκια το τέλος. Θαρραλέος, αποχαιρέτισε τη ζωή που τη ρουφούσε αχόρταγα με κάθε πόρο του και τη σκορπούσε απλόχερα και με το τελευταίο κύτταρό του, ακόμα και όταν ξεσήκωνε θύελλες.
