Τα κόμματα θα πρέπει να ξαναγίνουν μηχανές παραγωγής πραγματικής πολιτικής
Τα τελευταία χρόνια ζούμε την εποχή της αποπολιτικοποίησης, που διαρκώς εντείνεται, καθώς και την απαξίωση των πολιτικών και της πολιτικής ως απόρροια της ανικανότητας των κομμάτων αλλά και του ίδιου του σάπιου συστήματος να απαντήσουν αποτελεσματικά στα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα και λόγω της αδυναμίας που αυτά αντιμετωπίζουν στο να εκφράσουν και να διαφυλάξουν το συλλογικό συμφέρον του λαού. Βέβαια, αυτή η κατάσταση δεν εμφανίστηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Ξεκίνησε από έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στους πολιτικούς και στα κόμματα και εξελίχθηκε σε γενικευμένη απαξίωση για όλο το πολιτικό σύστημα. Αυτή η απαξίωση από πλευράς του κόσμου είναι απόλυτα δικαιολογημένη.
Η αποπολιτικοποίηση αυτή έχει την ίδια ώρα επιφέρει και ένα φαινόμενο γενικευμένης αποστασιοποίησης των πολιτών από τα κοινά. Το αποτέλεσμα που ζούμε ειπώθηκε από τον Πλάτωνα πριν από κάποιες χιλιάδες χρόνια. «Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με τα κοινά είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν άνθρωποι πολύ κατώτεροί σου». Το φαινόμενο, όμως, της αποστασιοποίησης από σημαντική μερίδα πολιτών ενισχύεται από συμπεριφορές πολιτικών που «δεσμεύονται» και «αποδεσμεύονται» με μεγάλη ευκολία.
Η ασυνέπεια έργων και λόγων, τα σκάνδαλα, η διαφθορά και η διαπλοκή, η ιδεολογική σύγχυση αλλά και το κλίμα της εποχής (ανηθικότητα, ωφελιμισμός, ατομικό συμφέρον) επιτείνουν το φαινόμενο της αποστροφής της κοινωνίας και ιδιαίτερα των νέων από την πολιτική, γιατί όταν οι άριστοι και ικανοί στο ήθος νέοι δεν μετέχουν στα κοινά, είναι φυσικό να αφήνουν το ελεύθερο στους μη άριστους και ανίκανους να αναδεικνύονται σε αξιώματα, πράγμα που συντελεί στον φαύλο κύκλο της πολιτικής ανηθικότητας.
Κατά την άποψή μου, πάντως, η απαξίωση αυτή του κόσμου δεν έχει να κάνει με την έννοια και τη φύση της πολιτικής γενικά, αλλά με την πολιτική που οι ίδιοι οι πολίτες βιώνουν συγκεκριμένα. Ο κόσμος, δηλαδή, δεν αποστρέφεται την πολιτική ως λειτουργία, αλλά την πολιτική η οποία ασκείται αυτήν τη στιγμή και προφανώς και τους πολιτικούς που την ασκούν. Συνεπώς, είναι αυτήν την πολιτική που πρέπει να αλλάξουμε, που πρέπει να αντικαταστήσουμε.
Τα κόμματα θα πρέπει να ξαναγίνουν μηχανές παραγωγής πραγματικής πολιτικής κι όχι παραγωγής αναξιοκρατίας, αδικίας, σκανδάλων και γενικότερης διαφθοράς και διαπλοκής.
Δεν βρήκαμε άνοιξη. Την άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις. Η λύση στην απαξίωση είναι η ανάληψη ευθυνών από την κοινωνία των πολιτών και τον καθένα ξεχωριστά και η απομόνωση των «μολυσμένων» μυαλών μέσω της συμμετοχής και η παραχώρηση ρόλων σε νέους αμόλυντους ανθρώπους. Η ελπίδα υπάρχει. Οι ικανοί νέοι έχουν όνειρα, ιδανικά, αρχές και αξίες, ήταν πάντα το «φρέσκο» αίμα που αναζωογονούσε την Πολιτική δίνοντας λύσεις, γιατί ο πολιτικοποιημένος νέος θα γίνει ιδανικός πολίτης, αφού θα υπακούει στους νόμους και θα συμμετέχει στη σύνταξή τους.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ
Αντιπρόεδρος Νεολαίας ΔΗΚΟ Πάφου
