Η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων προς τους Τ/κ έχει ουσιαστικά συντελεστεί το 2004

Το τελευταίο διάστημα, το εσωτερικό μέτωπο μοιάζει σαν βομβαρδισμένο τοπίο. Οι πρόσφατες αντιπαραθέσεις αφορούσαν στην τριμερή συνάντηση του Νταβός, μεταξύ Γ.Γ. του ΟΗΕ, του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Τ/κ ηγέτη. Συγκεκριμένα κόμματα ισχυρίζονται πως με τη συνάντηση αυτή υπήρξε αναβάθμιση του ψευδοκράτους και υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Εάν για χάρη της συζήτησης δεχθεί κάποιος τον πιο πάνω ισχυρισμό περί αναβάθμισης του ψευδοκράτους, θα πρέπει κατ’ ανάλογο τρόπο να κριθούν παρόμοιες ενέργειες ή περιπτώσεις, ώστε με τεκμηριωμένο τρόπο να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα.

Αν, λοιπόν, η τριμερής συνάντηση στο Νταβός συνιστά αναβάθμιση του ψευδοκράτους, μήπως ανάλογη ή ενδεχομένως και πραγματική αναγνώριση του ψευδοκράτους έγινε στις 29 Απριλίου 2004, όταν για πρώτη φορά από την τ/κ ανταρσία του 1964, οι Τ/κ αποκτούν δικαίωμα (έγκριση από την Ε.Ε. του Κανονισμού για το εμπόριο μέσω της Πράσινης Γραμμής) να εμπορεύονται τα προϊόντα τους από το ψευδοκράτος προς τις ελεύθερες περιοχές, με πιστοποιητικά του τουρκοκυπριακού εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου;

Αν υπάρχει παραδοχή περί αναγνώρισης του ψευδοκράτους στο Νταβός, τότε μήπως η αναβάθμιση του ψευδοκράτους να έχει προηγηθεί, όταν στις 5 Μαΐου 2005, για πρώτη φορά ανώτατος αξιωματούχος των ΗΠΑ συνάντησε τον κατοχικό ηγέτη, και συγκεκριμένα ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ, ή όταν σε παρόμοια συνάντηση που έγινε στις 28 Οκτωβρίου 2005, όταν ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ συνάντησε στην Ουάσιγκτον τη νέα ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις και τρεις ημέρες αργότερα έδωσε διάλεξη στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ;

Εάν για τα πιο πάνω ισχύσει η απάντηση της τότε κυβέρνησης του Τάσσου Παπαδόπουλου, ότι δηλαδή «η πρόσκληση απευθυνόταν προς ηγέτη κοινότητας», άρα δεν τίθεται θέμα αναβάθμισης - ένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος θα μπορούσε κάλλιστα να ισχυριστεί πως το ίδιο ισχύει και για τη συνάντηση του Νταβός.
Εάν για τα πιο πάνω οι απόψεις διίστανται ή ισχύουν ανάλογα με το τι συμφέρει ή ποια συμφέροντα και σχεδιασμοί εξυπηρετούνται, σίγουρα, κανένας δεν μπορεί να αμφιβάλλει πως πραγματική αναβάθμιση του κατοχικού καθεστώτος επιτελέστηκε στις 23 Απριλίου 2003, όταν ο Ραούφ Ντενκτάς, με κίνηση ματ, προχώρησε αίφνης στη διάνοιξη των οδοφραγμάτων.

Το τραγικό της όλης κατάστασης είναι πως η αναβάθμιση, για να μην πω αναγνώριση του ψευδοκράτους, δεν έγινε από τους ξένους. Έγινε από εμάς τους Ελληνοκύπριους. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του γνωστού δημοσιογράφου της εφημερίδας «ΣΗΜΕΡΙΝΗ», Σάββα Ιακωβίδη, ο οποίος περιγράφει την τότε κατάσταση με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο:

«Θυμούνται όλοι τι συνέβη, μόλις το κατοχικό καθεστώς ανακοίνωσε ότι θα επιτρέπει τη διέλευση προς τα κατεχόμενα. Η μεν κυβέρνηση Τάσσου κατελήφθη εξαπίνης, οι δε πολίτες κατά χιλιάδες συνωθούντο στο οδόφραγμα, εκλιπαρούντες γλοιωδώς το κατοχικό ψευδοκράτος να τους αφήσει να περάσουν. Αλλά πώς; Με την απαίτηση να επιδεικνύουν διαβατήριο, δηλ. κρατικό έγγραφο της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας, σε παράνομες "Αρχές". Ουδείς ενοχλήθηκε! Ο Γεν. Εισαγγελέας έλεγε, τότε, ότι οι πολίτες δεν αναγνωρίζουν κράτη.

Σωστά. Κράτη αναγνωρίζουν κράτη. Όμως, το καθεστώς Ντενκτάς και σήμερα ο Ταλάτ και η Τουρκία, τι πέτυχαν; Πρώτον, οι Ε/κ εξευτελίζονται επιδεικνύοντες διαβατήρια και ταυτότητες σε παράνομη οντότητα! Δεύτερον, αναγνωρίζουν έμμεσα τις κατοχικές "Αρχές". Τρίτον, αναγνωρίζουν ότι στα κατεχόμενα λειτουργεί ένα καθεστώς με "νόμους" και "εξουσία", που υποχρεούνται να σέβονται, διαφορετικά συλλαμβάνονται, διώκονται και τιμωρούνται»

Ολοκληρώνοντας το σκεπτικό μου, δεν θα μπορούσα, φυσικά, να αγνοήσω την τοποθέτηση του Προέδρου του ΔΗΚΟ κ. Νικόλα Παπαδόπουλου περί δημοψηφισμάτων. Και ο λόγος είναι ουσιαστικός.

Αν αποδεχθώ την τοποθέτηση του Νικόλα Παπαδόπουλου, όπως αυτή καταγράφεται στην επιστολή του ημερ. 6/2/2014 προς τον ΠτΔ Νίκο Αναστασιάδη, ότι δηλαδή η παραπομπή του σχεδίου για έγκριση σε ξεχωριστά δημοψηφίσματα συνιστά εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στους Τ/κ, τότε η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων προς τους Τ/κ έχει ουσιαστικά συντελεστεί το 2004, όταν ο αείμνηστος πατέρας του Τάσσος Παπαδόπουλος παρέπεμψε το σχέδιο Ανάν σε δημοψήφισμα.

Το παιδαριώδες, επιτρέψτε μου να πω αυτό ολίσθημα του Νικόλα Παπαδόπουλου, το οποίο συνιστά μεγάλη προσβολή για τον ίδιο τον πατέρα του, μας οδηγεί ουσιαστικά και στο τελικό συμπέρασμα. Ότι, δηλαδή, το Κυπριακό είναι εθνικό θέμα και δεν συνίσταται να γίνεται αρένα προσωπικών συγκρούσεων ή για εξυπηρέτηση προσωπικών σχεδιασμών.

Εν τοιαύτη περιπτώσει, η συμπεριφορά ορισμένων μοιάζει σαν μια παράφωνη χορωδία που δίνει παράσταση σε ένα ωδείο μικρό και άδειο από θεατές. Και, δυστυχώς, αυτές οι συμπεριφορές έχουν κουράσει. Και οι Κύπριοι, αλλά και οι ξένοι έχουν κουραστεί από την πολυγλωσσία και το μικροπολιτικό παιγνίδι που παίζεται γύρω από το εθνικό μας θέμα.
Σ' εμάς εναπόκειται αν θελήσουμε να προχωρήσουμε προς το μέλλον ή αν θα παραμείνουμε κολλημένοι στο παρελθόν.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Ακαδημαϊκός