Η αυτοκριτική χρειάζεται θάρρος και ειλικρίνεια
Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας βλέπουμε να μοιράζεται μια σημαδεμένη τράπουλα με οδηγό παλαιοκομματικά παιχνίδια. Δούναι και λαβείν σε ένα θέατρο του παραλόγου, όπου ο πολίτης συμμετέχει ως κομπάρσος ηθελημένα σε αυτόν τον θίασο και όχι σαν πρωταγωνιστής.
Τεχνητές, ψεύτικες και γελοίες αντιπαραθέσεις μεταξύ αοράτων ιδεολογιών σε λεκτικό επίπεδο, συμφωνίες και συμπορεύσεις στην ουσία πάντοτε στο παρασκήνιο. Κόμματα πελατειακών σχέσεων που αυτοσυντηρούνται εδώ και δεκαετίες μέσα από την αφέλεια αλλά ταυτόχρονα από την αλλοτρίωση του πονηρού τους πελατολογίου. Προπαγανδιστικές μέθοδοι, οικονομικά κίνητρα αλλά η πίτα θα πρέπει πάντοτε να μοιράζεται ισόποσα για να εκτρέφει το σύστημα. Αυτό που είναι δομημένο με φθαρμένα υλικά και που ανακυκλώνεται.
Κάποτε ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης, αυτός ο σπουδαίος διανοούμενος και συγγραφέας, είπε πως οι παρωπίδες προσφέρουν ασφαλή προορισμό και πως ο διεφθαρμένος πολιτικός είναι το αντεστραμμένο είδωλο του αλλοτριωμένου ψηφοφόρου. Πόσο, στ' αλήθεια, δίκαιο έχει! Οι πολίτες που κρατούν την τύχη τους στα χέρια τους παραδίδονται στο σύστημα, το οποίο γεννά σκόπιμα ματαιοδοξία.
«Όλοι το ίδιο είναι, βρε αδελφέ μου», επαναλαμβάνουν στον ίδιο τόνο όλοι αυτοί που δεν θέλουν να χάσουν τα ιδιοτελή κεκτημένα τους. Τσουβαλιάζουν στο ίδιο σακούλι όλους, νομίζοντας πως με αυτόν τον τρόπο αναδύεται η αποενοχοποίησή τους και επέρχεται συσκοτισμός. Τα σκάνδαλα, οικονομικά και μη, έρχονται στο φως για να αποτελέσουν αντικείμενο πολιτικού κανιβαλισμού, κιτρινισμού και όχι για να ξεθαμπώσουν αυτόν τον καθρέφτη, που λέει πάντα την αλήθεια. Δυστυχώς, λίγοι έχουν το κίνητρο και την ικανότητα να τον κοιτάξουν κατάματα. Η αυτοκριτική χρειάζεται θάρρος και ειλικρίνεια.
Τι ωραία που θα ήταν ο καθένας μας να υπερασπίζεται την αλήθεια του, έχοντας το θάρρος της γνώμης του. Να την λέει φωναχτά και να μην την αποσιωπά κρυβόμενος πίσω από ενοχές και συμφέροντα. Πότε θα μάθουμε να σεβόμαστε τη γνώμη του άλλου χωρίς να τη δαιμονοποιούμε; Ποιος ορίζει τις αξίες και αρχές του σήμερα; Διαχρονικές αξίες, όπως Πατρίδα, Ελευθερία, Ειρήνη, Δικαιοσύνη συμπυκνώνονται σε ένα ευθυγραμμισμένο λεξικό με τα άστρα από αυτούς που αποκτούν επίπλαστα την έξωθεν καλή μαρτυρία και δικαιούνται να κρατάνε το μικρόφωνο, τους γνωστούς σε όλους μας γνωμηγέτες. Η ετυμολογία των πιο πάνω λέξεων έχει υποστεί τραυματική και ίσως μη αναστρέψιμη διαστρέβλωση για να εξυπηρετήσει οτιδήποτε άλλο εκτός από τα δίκαια ενός λαού σε ημικατεχόμενη πατρίδα. Αυτούς που τολμούν να πουν τα αυτονόητα, τους κολλούν τη ρετσινιά του λαϊκιστή, γιατί η αλήθεια τρομάζει και δεν εξυπηρετεί τους μεγάλους στόχους ενός αποπροσανατολισμένου λαού.
Οι ιδέες κυκλοφορούν ελεύθερες. Δεν έχουν κηδεμόνα και ούτε χρειάζονται ιδιοκτήτη μιας χρήσης. Φτάνει πια η εκπόρνευσή τους μέσα από την καπήλευση. Ο απλός ενεργός πολίτης δεν έχει τίποτα να χωρίσει με κανέναν. Στις δύσκολες ώρες συσπειρώνεται και δίνει μάχη για την επιβίωσή του. Την κρίσιμη ώρα βλέπει ξάστερα και καθαρά αντιλαμβανόμενος την ισχύ του. Βλέπει όλα αυτά που τον ενώνουν με τους συμπατριώτες του, την ασφάλεια και το μέλλον των παιδιών του. Τα βαρίδια του παλαιοκομματισμού αργά και σταθερά αποκόπτονται. Δεν μπορούν πλέον να τον καθοδηγούν. Φτάνει να αναμετρηθεί με τον εαυτό του και με το μπόι του, δηλαδή τη συνείδησή του. Εξάλλου η συνέπεια στην όποια διεκδίκηση είναι στάση ζωής. Οι τακτικισμοί του παλαιοκομματισμού εδραιώνουν την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής με ό,τι αυτό και αν συνεπάγεται.
Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός. Το σύστημα δεδομένο. Η προσπάθεια και μόνο να μη συμβιβαστείς με αυτό είναι μια αχτίδα φωτός. Κάνε τη φωνή σου πράξη, λοιπόν. Συμμάχησε με τη συνείδησή σου, με ανθρώπους ελεύθερους από ιδεολογικές αγκυλώσεις, μακριά από αλαζονικά σύνδρομα. Εξάλλου, πρέπει να θυμόμαστε πως υπεύθυνοι είμαστε όχι μόνο γι' αυτά που κάνουμε, αλλά πρωτίστως γι' αυτά που δεν κάνουμε…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗΣ
Αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου και Μέλος της Πολιτικής Συγκλήτου της Συμμαχίας Πολιτών
