Είναι φορές που ξυπνώ και έχω την εντύπωση ότι χρειάζομαι να πάω σε τρελάδικο να παλαντζάρω την ψυχική μου ανισορροπία, φτιάχνω καφέ, κοιτάζω από το μπαλκόνι μου το σύμβολο που σημαδεύει την κατοχή στον πενταδάκτυλο, ανοίγω την παλάμη και τα δάχτυλα του ενός χεριού και ρίχνω την πρωινή μου «χαιρετούρα». Συνεχίζω με δεύτερο καφέ στο καθιστικό μπροστά στην τηλεόραση για ενημέρωση και σιγουρεύω ότι δεν χρειάζεται να πάω πουθενά, γιατί ήδη ζω σε τρελάδικο.

Μετά τη χονδρική καταμέτρηση πόσοι πνίγηκαν στο Αιγαίο, πόσοι σκοτώθηκαν σε διάφορες εκρήξεις και βομβαρδισμούς που οδηγούν νέες ορδές προσφύγων στα καραβάνια της αθλιότητας και της προσφυγιάς, κάτι δεκάδες χιλιάδες παιδιά που προγραμματίζονται να πεθάνουν από λιμοκτονία, καταλήγω στα δικά μας.

Αν και το ίδιο το «πάρε-δώσε» στις συνομιλίες διχοτομεί από μόνο του, και το πού θα εξουσιάζουν οι Τουρκοκύπριοι και πού οι Ελληνοκύπριοι ρατσιστικά διαχωρίζει τον λαό των Κυπρίων, ακούγοντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στην ομιλία του σε έκτακτη ειδική συνεδρία της Ολομέλειας της Βουλής των Αντιπροσώπων, την οποία ενημέρωσε για το Κυπριακό, θεώρησα καλό για την ψυχική μου γαλήνη να κλείσω μάτια και αφτιά, και να ακούω μόνο Νίκο Αναστασιάδη.

Θα πιστεύω πλέον στη «συναντίληψη» μεταξύ των δύο πλευρών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όπως αναφέρθηκε ο Πρόεδρος, και δεν υπάρχει λόγος να αγχώνομαι για το τι φέρεται να είπε ο Ταγίπ Ερντογάν, ο Νταβούτογλου ή ο Τούρκος Υπουργός ΕΕ Βολκάν Μποζκίρ. Ο Μουσταφάς φαίνεται να έχει και αυτός μια συναντίληψη, που με τις δηλώσεις του χαρακτηρίζεται λίγο διαφορετική, δημιουργώντας έτσι περισσότερο άγχος στον ήδη αγχωμένο Έιντε, που αυτός έχει μια τελείως δική του αντίληψη.

Ας αφήσουν τα κόμματα και οι βουλευτές εκτός προεκλογικού αγώνα το Κυπριακό, τα Μ.Μ.Ε. ας μην ασχολούνται με δηλώσεις του κάθε «σουλτάνου», βοηθώντας έτσι στην επανάκτηση, έστω και για λίγο, της ψυχική μας ηρεμίας.

Όσο για την ερώτηση που μου υπέβαλε ένας γέροντας 93 ετών προχθές, αν ήταν καλύτερα να μέναμε αποικία των Άγγλων, από τη μια ξαφνιάστηκα με το ερώτημα και από την άλλη δεν είχα απάντηση, μια και δεν μπορούσα να γνωρίζω την εξέλιξη αυτού του σεναρίου σήμερα και να συγκρίνω. Έτσι και αλλιώς η ιστορία γράφεται μόνο μια φορά και η κριτική έρχεται μετά, ανάλογα με τις επιπτώσεις της. Σήμερα οι «πρωταγωνιστές» συντάσσουν την αυριανή ιστορία του τόπου. Αν καταλήξουν, τότε ο κάθε πολίτης της Δημοκρατίας θα «υπογράψει» διά της ψήφου του, με ένα «ναι» ή ένα «όχι», το μέλλον των μελλοντικών γενιών.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι, αν θα είμαστε ποτέ έτοιμοι να αποφασίσουμε το ορθό χωρίς αμφιβολίες.