Η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι κάτι αυτονόητο

Αφού αποδεχτούμε ότι τα δυο απαραίτητα συστατικά βιωσιμότητας του όποιου ομοσπονδιακού μοντέλου, αφοσίωση και συνοχή, εξασφαλίζονται από εμάς με κάποιον τρόπο, τότε θα πρέπει να επιζητήσουμε και άλλα εξίσου σημαντικά στοιχεία για την επιτυχή έκβαση του μοντέλου λύσης που αναζητούμε.

Το πρώτο είναι η μία και αδιαίρετη κυριαρχία, η οποία και πρέπει να θεωρείται αυτονόητη. Τα κρατίδια (είπαμε ζώνες, περιφέρειες ή ό,τι άλλο, αναφέρονται μόνο στον διοικητικό γεωγραφικό καθορισμό) έχουν εξουσίες και αρμοδιότητες, τις οποίες τους δανείζει, τους εκχωρεί το κεντρικό κράτος, που είναι η μόνη και απόλυτη πηγή εξουσίας με ένα ομοσπονδιακό σύνταγμα και όποια εξουσία έχουν τα κρατίδια, προκύπτει και πηγάζει από αυτήν την κεντρική πηγή και όχι το ανάποδο. Αυτό πρέπει να εννοούμε όταν μιλάμε για μία και αδιαίρετη κυριαρχία και όχι τον εποικοδομητικώς ασαφή προσδιορισμό του κοινού ανακοινωθέντος της 11ης Φεβρουαρίου 2014.

Δεύτερο, μία διεθνής οντότητα, δηλαδή η ενιαία Κυπριακή Δημοκρατία ή όπως αυτή μετεξελιχθεί, θα μπορεί να εκπροσωπείται και να προβαίνει σε σύναψη διεθνών σχέσεων ή να υπογράφει διεθνείς συμβάσεις ή διεθνείς συνθήκες. Τα ομόσπονδα κρατίδια δεν μπορούν να έχουν διεθνείς σχέσεις δεσμευτικού χαρακτήρα, ούτε να χαράσσουν εξωτερική πολιτική.

Τρίτο, η υπηκοότητα που απαραιτήτως θα είναι μία και θα χορηγείται μόνο από το ομόσπονδο επίπεδο. Εδώ οφείλω να κάνω μια παρένθεση, διευκρινίζοντας ότι σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα είναι απολύτως σύνηθες και λογικό να συνοδεύεται η ομοσπονδιακή, η μία και κρατική υπηκοότητα, από την υπηκοότητα που υπάρχει λόγω του ότι κάποιος ανήκει σε μία πολιτεία του ομόσπονδου κράτους. Για παράδειγμα, ένας πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών κατέχει την αμερικανική υπηκοότητα που του εκχωρείται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα έχει και την ιδιότητα του κατοίκου / πολίτη π.χ. της Καλιφόρνια, του Τέξας κ.ο.κ. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι επιδρά αρνητικά στην ύπαρξη της μίας διεθνώς αναγνωρισμένης υπηκοότητας, φτάνει να είναι ξεκάθαρα διατυπωμένο.

Απλά και ξεκάθαρα το διαβατήριό μας πρέπει να το εκδίδει η ομοσπονδιακή εξουσία σε ομοσπονδιακό επίπεδο, αυτό πρέπει να εννοούμε με τη μία υπηκοότητα. Εμείς επιτρέψαμε να παρεισφρήσει η ασάφεια στη διατύπωση, με αποτέλεσμα να συγχέουμε την παράλληλη ύπαρξη μιας δεύτερης ιδιότητας, σαν να έχει την ίδια βαρύτητα. Εμείς θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε την ύπαρξη αυτής της δεύτερης ιδιότητας, ως επίσημο κρατικό έγγραφο, αλλά μόνο εντός Κύπρου. Εκτός Κύπρου θα μπορεί να ταξιδέψει κάποιος μόνο με την ομοσπονδιακή ταυτότητα και διαβατήριο.

Τέλος, πρέπει το ομοσπονδιακό επίπεδο να είναι αρμόδιο για την άμυνα και ασφάλεια (χωρίς φυσικά κηδεμόνες), για τις εξωτερικές σχέσεις, για τη νομισματική και οικονομική πολιτική, για τον καθορισμό του φορολογικού πλαισίου και κάτι το οποίο πλέον είναι πολύ σημαντικό για την Κύπρο, για τη διαχείριση των φυσικών πόρων. Αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ομοσπονδιακή αρμοδιότητα. Εάν αυτού του είδους αρμοδιότητες δοθούν αποκλειστικά ή κατά τρόπο που θα απαιτούν την εμπλοκή των κρατιδίων, τότε απομακρυνόμαστε από αυτό το οποίο αναμένουμε ότι θα είναι η ομόσπονδη Κύπρος.

Η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι κάτι αυτονόητο, όμως πρέπει απαραιτήτως να υπάρχει ρύθμιση για το τι γίνεται όταν προκύπτει μια σύγκρουση ή μια διαφωνία. Για παράδειγμα, έχω έναν ομοσπονδιακό νόμο, ο οποίος συγκρούεται με έναν νόμο του ελληνοκυπριακού κρατιδίου. Πώς επιλύεται η διαφορά; Η διαφορά θα πρέπει να επιλύεται υπέρ του ομοσπονδιακού επιπέδου, θα πρέπει δηλαδή να έχει προτεραιότητα το ομοσπονδιακό επίπεδο σε τέτοιου είδους νομικές συγκρούσεις.

Αυτά είναι κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να είναι εκεί, σε συνδυασμό με αυτά τα οποία αναφέρθηκαν περί αφοσίωσης και συνοχής, για να μπορούμε να προσδώσουμε βιωσιμότητα σε βάθος χρόνου στο ομοσπονδιακό μοντέλο που επεξεργαζόμαστε.

Συνέχεια στο επόμενο άρθρο…. «Δ.Δ.Ο. Νο. 7».

ΔΡ ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α’ Αντιπρόεδρος Συμμαχίας Πολιτών