Η λανθασμένη προσέγγιση στη διαπραγμάτευση οδηγεί στην αναβάθμιση της τουρκικής μειονότητας σε λαό
Τώρα που η Τουρκία και ο εγκάθετος του κατοχικού καθεστώτος έχουν πει καθαρά πώς ερμηνεύουν τη «νέα δομή», τη «νέα κυπριακή ομοσπονδία», αναμένουμε εξηγήσεις. Πρέπει να μας εξηγήσουν οι δεξιοί κυβερνώντες και οι «ελληνόφρονες» φουστανελοφόροι του ΔΗ.ΣΥ., καθώς επίσης και η συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση της Αριστεράς του ΑΚΕΛ, γιατί μας κοροϊδεύουν ότι υπάρχει πρόοδος, ότι η λύση είναι κοντά; «Εντός του 2016» και μετά «μέχρι τη λήξη της θητείας μου», μας είπε ο Νίκαρος. «Τώρα ξέρουμε τι θέλει η Τουρκία», «η Τουρκία θέλει λύση», μας είπε ο Άντρος.
Εκτός και εάν, βέβαια, αυτή είναι η λύση που θέλουν και συζητούν. Δύο κράτη. Αυτά είναι τα κοινά οράματα; Έχουν δίκαιο οι Τούρκοι, ερμηνεύουν τις συμφωνίες Χριστόφια - Ταλάτ και Αναστασιάδη - Έρογλου - Ακιντζί σαν λύση δύο κρατών. Έτσι είναι. Εμάς, μας τα λένε διαφορετικά οι δικοί μας. Πώς μπορεί οι Τούρκοι να δεχθούν συνέχεια, μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού δεν την αναγνωρίζουν από το 1963 και συνεχίζουν να μας το θυμίζουν συστηματικά και σε κάθε ευκαιρία;
Παρά το ότι, από το 1964 με την Τουρκοανταρσία, το 1974 με την εισβολή, το 1983 με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και το 2004 με την ένταξή μας στην Ε.Ε., η διεθνής κοινότητα μάς αναγνώρισε σαν το μόνο κυρίαρχο κράτος επί ολόκληρης της νήσου Κύπρου, με ή χωρίς τη συμμετοχή των Τούρκων συμπατριωτών μας (εμάς την Κυπριακή Δημοκρατία, όχι εμάς τους Έλληνες που κατέχουν τα αξιώματα στην Κυπριακή Δημοκρατία), εμείς επιμένουμε να διαπραγματευόμαστε σαν ελληνική κοινότητα. Όχι σαν κυβέρνηση, σαν Κυπριακή Δημοκρατία.
Αυτό υποβαθμίζει το Κυπριακό σε «διακοινοτικό» πρόβλημα (δηλαδή πρόβλημα δύο κοινοτήτων) και όχι «ενδοκρατικό» (δηλαδή εσωτερικό πρόβλημα ενός κράτους). Πράγμα το οποίο επιτρέπει την εμπλοκή τρίτων και άσκηση διεθνών πιέσεων, ώστε να λυθεί το πρόβλημα όπως απαιτεί η Τουρκία και όχι σαν πρόβλημα που πρέπει να λύσει εσωτερικά από μόνη της η Κυπριακή Δημοκρατία. Μετακινεί επίσης το διεθνές ενδιαφέρον και προσοχή, από την εισβολή και κατοχή (που είναι ένα εντελώς διαφορετικό πρόβλημα) στη δήθεν διακοινοτική διαφορά, απενοχοποιώντας έτσι την Τουρκία και παρουσιάζοντάς την έως μέρος της λύσης και όχι σαν μέρος του εγκλήματος.
Η λανθασμένη αυτή προσέγγιση στη διαπραγμάτευση οδηγεί στην αναβάθμιση της τουρκικής μειονότητας σε λαό, στην αναγνώριση των κατεχομένων σε κράτος με τουρκική πλειοψηφία πληθυσμού και ιδιοκτησίας γης, στη δημογραφική αλλαγή με τον εποικισμό, την οποία θα εξαργυρώσει η Τουρκία σε βάθος χρόνου, όταν θα είναι πλέον πλειοψηφία και στον Βορρά και στον Νότο. Τότε δικαιωματικά, σαν κυρίαρχος λαός, θα ζητήσει δημοψήφισμα για την «Ένωση» της «Μικρής Πατρίδας» με τη «Μητέρα Τουρκία» (βλέπε εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ, 1956).
Όλα αυτά θα σφραγιστούν με τη δική μας υπογραφή και ψήφο εάν πούμε ΝΑΙ στο νέο σχέδιο Ανάν, που δεσμεύτηκε προεκλογικά ότι δεν θα μας ξαναφέρει ο Νίκαρος. ΝΑΙ, άρα και «ντε γιούρε», διεθνής και ανεπιστρεπτί αναγνώριση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής, αναγνώριση του κατοχικού καθεστώτος σε κυρίαρχο κράτος, διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και καταγωγή της σε ελληνική συνιστώσα πολιτεία, υπό την κηδεμονία της Τουρκίας, μέσω του Διζωνικού Δικοινοτικού Ευνουχισμού, της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Βάσει του Ανάν, χρειάζονται ξεχωριστές πλειοψηφίες για να παρθούν ουσιώδεις αποφάσεις σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Δηλαδή, το δήθεν κοινό ομόσπονδο κράτος θα εκβιάζεται και χειραγωγείται από την Τουρκία. Αυτό είναι η «πολιτική ισότητα» και τα «ίσου καθεστώτος, ισότιμα συνιστώντα κρατίδια» .
Ελπίζουμε να έχει γίνει αντιληπτό ότι λόγω της ανακάλυψης των υδρογονανθράκων στον Νότο, ο πόθος του «ΤΑΞΙΜ», της διχοτόμησης δηλαδή στην τουρκική, έχει πλέον σβήσει. «Διχοτόμηση Συν» θέλουν οι Τούρκοι. Διχοτόμηση με πλήρη κυριαρχία στον Βορρά και Συγκυριαρχία στον Νότο.
ΑΝΤΩΝΗΣ Κ. ΣΙΒΙΤΑΝΙΔΗΣ
M.Sc. B.Sc., Εκπρόσωπος Τύπου, Ε.Ε. ΔΗ.ΚΟ. Πάφου
