Η αναφορά στις τρεις βασικές ελευθερίες έχει να κάνει με τη λειτουργικότητα του ίδιου του κράτους

Στο προηγούμενο άρθρο αξιολογήσαμε την κρισιμότητα της εννοιολογίας που η κάθε πλευρά προσάπτει στη διζωνικότητα και δικοινοτικότητα, των δύο αυτών συνοδευτικών όρων του ομοσπονδιακού μοντέλου που επεξεργάζεται η Κυβέρνησή μας για λύση του εθνικού μας προβλήματος. Καταλήξαμε ότι στο πλαίσιο της ΔΔΟ, όταν μιλάμε για δικοινοτισμό (στον οποίο στηρίζεται και το σύνταγμα του 60’) πρέπει απαραιτήτως να επικρατήσει η δική μας ερμηνεία, που αφορά την αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στο ομόσπονδο επίπεδο και όχι η τουρκική αξίωση για ίση συμμετοχή και εκπροσώπηση σε όλα τα ομόσπονδα όργανα του κράτους.

Τώρα όσον αφορά την ερμηνεία της διζωνικότητας, και δεδομένου του ότι δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τον όρο, πρέπει απαραιτήτως να περιοριστεί στην περιγραφική του πεδίου πάνω στο οποίο θα ασκείται η διοίκηση, στο πλαίσιο της οποίας ο κάθε πολίτης θα έχει τη δυνατότητα να απολαμβάνει τις τρεις βασικές ελευθερίες, ελευθερία διακίνησης, εγκατάστασης και περιουσίας, χωρίς περιορισμούς, γιατί το να επικρατήσει η ερμηνεία της τουρκικής πλευράς, περί ύπαρξης δύο χωριστών ζωνών με εθνική ομοιογένεια και πλειοψηφία, τότε τα πράγματα είναι άκρως επικίνδυνα.

Στον βωμό του πολιτικού πολιτισμού είμαι έτοιμος να συζητήσω το γεγονός ότι η διζωνικότητα από μόνη της δεν είναι κατά ανάγκη κάτι απαράδεχτο, υπό την προϋπόθεση ότι υιοθετείται η δική μας ερμηνεία όπως εκφράστηκε πιο πάνω, αλλά από τη στιγμή που υπάρχουν οι δύο αυτές αναγωνιστικές έννοιες και ερμηνείες, η εμμονή στον συγκεκριμένο όρο είναι πολύ προβληματική και συνεπώς οτιδήποτε δομηθεί πάνω σ' αυτή θα είναι θνησιγενές.

Εδώ θεωρώ ότι θα πρέπει απαραιτήτως να κάνουμε μια αποσαφήνιση που αφορά τις τρεις βασικές ελευθερίες που μόλις αναφέραμε και τις τέσσερεις βασικές ελευθερίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί αυτοί που τις χρησιμοποιούν στην επιχειρηματολογία τους τις συγχέουν (με ή χωρίς πρόθεση, αυτό το αφήνω να το κρίνετε εσείς). Οι τέσσερεις βασικές ελευθερίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η ελεύθερη διακίνηση αγαθών, κεφαλαίων, προσώπων και εγκατάστασης. Αυτές οι τέσσερεις με τις τρεις βασικές ελευθερίες, που αφορούν τη διακίνηση, εγκατάσταση και την απόκτηση περιουσίας, δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Οι τέσσερεις βασικές ελευθερίες της ένωσης αφορούν ή αποσκοπούν στη βελτιστοποίηση της ευρωπαϊκής αγοράς. Εμάς η αναφορά στις τρεις βασικές ελευθερίες έχει να κάνει με τη λειτουργικότητα του ίδιου του κράτους. Πολλές φορές διάφοροι κάνουν αναφορά στα 2 ως σαν να είναι το ίδιο πράγμα, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Το να το εξισώνεις στην ουσία αποδυναμώνεις τη δική μας θέση, εμείς θέλουμε και τα δύο, εμείς ζητούμε και τα δύο, η τουρκική πλευρά απορρίπτει και τα δύο, θέλει μόνο τις παρεκκλίσεις από τις τέσσερεις ελευθερίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θέλει εγγυημένες πλειοψηφίες που καταργούν τις τρεις βασικές ελευθερίες. Εάν εμείς πούμε ότι αυτά τα δύο είναι το ίδιο πράγμα, χάνουμε ένα πολύ μεγάλο μέρος από αυτά τα οποία ζητούμε από άποψη ορολογίας, για αυτό όταν επιχειρηματολογούν οι κυβερνώντες και οι χειροκροτητές τους πρέπει να είναι πολύ προσεχτικοί, ως προς το ποιο από τα δύο εννοούν.

Αναφερθήκαμε στην έννοια της διζωνικότητας και πώς η δική μας πλευρά πρέπει να την ερμηνεύει, σε αντίθεση με την ανταγωνιστική έννοια που αποδίδεται από την άλλη πλευρά. Δυστυχώς όμως με εξελικτικά απαράδεκτο τρόπο έχουν συνδράμει σε αυτή τη σύγχυση και διάσταση των δύο πλευρών και τα Ηνωμένα Έθνη. Οι προκαταρκτικές ιδέες Γκάλι του 1992 υιοθέτησαν ξεκάθαρα την τουρκική ερμηνεία περί χωριστών εγγυημένων πλειοψηφιών, έγινε η δική μας πλευρά έξαλλη, διαμαρτυρήθηκε και στο τελικό σχέδιο Γκάλι αφαιρέθηκε αυτή η αρνητική αρχική αναφορά.

Μετέπειτα από το Συμβούλιο Ασφαλείας αλλά και στα ψηφίσματα και σε όλα τα έγγραφα γίνεται αναφορά στη διορθωμένη εκδοχή. Η τουρκική πλευρά όμως μέχρι σήμερα επιμένει στην αναβίωση της μίας και μοναδικής αναφοράς που έγινε στη διζωνικότητα με τον τρόπο που τους βολεύει, και αυτό είναι ένα παράδειγμα πως όταν μια ιδέα πέσει στο τραπέζι ή παρουσιαστεί ένα έγγραφο που αφορά το Κυπριακό δυστυχώς δεν εξαφανίζεται. Εδώ βλέπουμε από το '92 τη μία αναφορά που έγινε περί διζωνικότητας που τους βολεύει και η οποία ουσιαστικά αμέσως μετά, μέσα σε κάποιες μέρες, αποσύρθηκε, είναι το σημείο αναφοράς της τουρκικής πλευράς και εδώ είναι που υπάρχει η έντονη διάσταση απόψεων ως προς το τι συνιστά η διζωνικότητα.

Άρα διζωνικότητα και δικοινοτικότητα θα μπορούσαν να συνυπάρξουν ως όροι στο ομοσπονδιακό μοντέλο που επεξεργαζόμαστε, αν και εφόσον περιοριστούν στην απόλυτη και ασυμβίβαστη ερμηνεία που τους έχουμε αποδώσει στα δύο προηγούμενα άρθρα. Προσωπική μου άποψη είναι ότι η δική μας πλευρά θα έπρεπε προ πολλού να απαλλαγεί από τη συγκεκριμένη στιχομυθία.
Συνέχεια στο επόμενο άρθρο… «Δ.Δ.Ο. Νο.5».

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α’ Αντιπρόεδρος Συμμαχίας Πολιτών