Το σύνταγμα ενός κράτους είναι η αυτοβιογραφία του

Στο προηγούμενο άρθρο «Δ.Δ.Ο. Νο.1» καταλήξαμε, μέσα από μια διερεύνηση των μοντέλων λύσης που θα μπορούσαμε να επιδιώξουμε, ότι βασικό μας ζητούμενο πρέπει να είναι η αποφυγή του ενδεχoμένου, μέσω του ομοσπονδιακού συστήματος και του τρόπου με τον οποίο θα δημιουργηθεί και θα δομείται η κυριαρχία του, να αναγνωρίζουμε το καθεστώς των κατεχομένων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το ένα από τα δύο κρατίδια θα μπορεί κάλλιστα να αποσχιστεί και να ζητήσει αυτόνομη ύπαρξη ως νόμιμο πλέον κράτος. Ο κίνδυνος δηλαδή για εμάς είναι η αναγνώριση της λεγόμενης «τουρκικής δημοκρατίας βόρειας Κύπρου», το θέμα της μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας και η αποφυγή του κινδύνου απόσχισης μετά τη μετάβασή μας στο νέο ομοσπονδιακό σύστημα. Ας εξετάσουμε το πώς και γιατί μέσα από μια πολύχρονη αναζήτηση παραμένουμε προσκολλημένοι στη Δ.Δ.Ο.

Υπάρχουν τουλάχιστον 28 παραδείγματα ομοσπονδιακών κρατών, στα οποία ζει περίπου το 40% του πληθυσμού της Γης. Υπάρχουν και πολλές άλλες περιπτώσεις που δεν κατατάσσονται στα ομοσπονδιακά παραδείγματα, αποτελούν όμως συστήματα, όπου στο πλαίσιο ενός ενιαίου κράτους, έχουν έντονο το στοιχείο της αποκέντρωσης, υπάρχουν δηλαδή περιφέρειες, αυτοδύναμες αυτοδιοίκητες επαρχίες, όπως για παράδειγμα η Ισπανία, η Ιταλία, η Μεγάλη Βρετανία.

Δεν είναι ομοσπονδιακά συστήματα με την αυστηρή έννοια του όρου, αλλά ούτε και ένα αμιγώς ενιαίο κράτος υπάρχει δηλαδή μεταξύ των δύο και μία ενδιάμεση κατάσταση και σε αυτήν την ενδιάμεση κατάσταση εμπίπτει πιστεύω και το δικό μας σύνταγμα του 60’ τουλάχιστον σε ό,τι είχε να κάνει με τις κοινοτικές συνελεύσεις.

Το εύλογο ερώτημα, το οποίο πολλές φορές μπαίνει (για εσωτερική κατανάλωση), είναι καλά, εμείς θα δημιουργήσουμε την κυπριακή πατέντα αφού προϋπάρχουν τόσα επιτυχημένα ομοσπονδιακά συστήματα; Το δεύτερο ερώτημα, στο πλαίσιο μιας τέτοιας συζήτησης, είναι πού αλλού βρίσκει κάποιος τούτη την εφαρμογή της διζωνικής, την οποία θέλουμε να υιοθετήσουμε;

Το ερώτημα είναι σωστό στη βάση του, αλλά για να είμαι αντικειμενικός είναι και κάπως πονηρό, διότι θεωρεί εκ των προτέρων ότι θα μπορούσαμε να δανειστούμε ένα από τα 28 συστήματα και θα λύσουμε το πρόβλημά μας, παραβλέποντας το γεγονός ότι η ύπαρξη 28 συστημάτων αντανακλά την πολυπλοκότητα των ομοσπονδιακών μοντέλων που ανταποκρίνονται σε 28 διαφορετικές περιπτώσεις, δηλαδή σε 28 διαφορετικά μείγματα προβλημάτων που υπάρχουν σε αυτά τα 28 ομόσπονδα κράτη. Ο βασικός κανόνας, η βασική αρχή μέσα σε αυτά τα συστήματα και όλα τα υπόλοιπα τα οποία μοιάζουν ή παίρνουν ως προς τα χαρακτηριστικά τους κάποια ομοσπονδιακά γνωρίσματα, είναι ότι δεν θα βρούμε δύο πανομοιότυπες ομοσπονδιακές περιπτώσεις, δεν υπάρχει δηλαδή ένα ομοσπονδιακό πρότυπο.

Άρα η λογική της μεταμόσχευσης και του δανεισμού απορρίπτεται. Επίσης μια τέτοια λογική απορρίπτεται και για έναν άλλο, εξίσου σημαντικό λόγο, το σύνταγμα ενός κράτους είναι η αυτοβιογραφία του, διαβάζοντάς το κάποιος θα πρέπει να μπορεί να αντιληφτεί την ιστορία του, γι' αυτό και κάτι τέτοιο δεν μπορείς εξ ορισμού να το βάλεις σε ένα άλλο σύστημα, το οποίο θα δανειστείς. Τα δικά μας προβλήματα και πρωτίστως την εισβολή και την αναντίρρητη παρουσία της κατοχής, η οποία δυστυχώς στη βάση του χρόνου έχει κάνει τα δεδομένα τόσο πολύπλοκα, προσωπικά θεωρώ πως δεν μπορούμε να τα εντοπίσουμε σε συγκρίσιμο βαθμό σε καμία άλλη ομοσπονδιακή περίπτωση.

Αυτό που πρέπει εμείς να εξετάσουμε και να κατανοήσουμε είναι πώς συμβιώνουν με αυτήν την έννοια της ομοσπονδίας, η διζωνικότητα και δικοινοτικότητα, στοιχεία τα οποία είναι συνοδευτικά στο μοντέλο που επεξεργαζόμαστε και ονομάσαμε Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Έχουμε για χρόνια αναλωθεί σε μια εσωτερική αντιπαράθεση που αφορά την ονοματολογία αντί την ουσία του ζητήματος, που δεν είναι άλλη από τη λέξη κλειδί, που είναι η ομοσπονδία, η οποία βεβαίως θα απορρέει από την άρση της κατοχής και όχι την παγίωση και την επ’ άπειρον διαιώνισή της. Άρα, αυτό που πρέπει να εξετάσουμε είναι εάν τα πιο πάνω δεδομένα ακυρώνουν το ομοσπονδιακό μοντέλο που επιδιώκουμε να εφαρμόσουμε, γιατί αν όντως το ακυρώνουν, τότε έχουμε ένα πολύ σοβαρό κενό.

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α' Αντιπρόεδρος Συμμαχίας Πολιτών